Pianista (film)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pianista
The Pianist
Gatunek dramat wojenny
Data premiery Ziemia 24 maja 2002
Polska 6 września 2002
Kraj produkcji  Francja
 Niemcy
 Polska
 Wielka Brytania
Język angielski
niemiecki
rosyjski
polski
Czas trwania 148 minut
Reżyseria Roman Polański
Scenariusz Ronald Harwood, na podstawie książki Władysława Szpilmana
Główne role Adrien Brody,
Thomas Kretschmann
Muzyka Wojciech Kilar
Zdjęcia Paweł Edelman
Scenografia Allan Starski
Kostiumy Anna Biedrzycka-Sheppard
Montaż Hervé de Luze
Produkcja Robert Benmussa
Timothy Burrill
Gene Gutowski
Roman Polański
Wytwórnia R.P. Productions
Heritage Films
Studio Babelsberg
Runteam
Canal+
Studio Canal
Bac Films
Canal+ Polska
Telewizja Polska
Agencja Produkcji Filmowej
Filmboard Berlin-Brandenburg
FilmFernsehFonds Bayern
Filmförderungsanstalt
Beverly Detroit
Interscope Communications
Mainstream S.A.
Dystrybucja Polska Syrena EG
Nagrody 3 Oscary w 2002 roku
Żydzi ładowani do wagonów pociągu do obozu zagłady w Treblince na rampie Umschlagplatzu. Tutaj żydowski policjant ratuje życie Szpilmanowi, umożliwiając mu ucieczkę

Pianista (ang. The Pianist) – wyprodukowany w kooperacji francusko-niemiecko-brytyjsko-polskiej w 2002 roku dramat wojenny w reżyserii Romana Polańskiego, oparty na autobiograficznej książce Władysława Szpilmana. Zdjęcia rozpoczęto 19 lutego, a zakończono 16 czerwca 2001.

Pianista otrzymał wiele nagród na międzynarodowych festiwalach, m.in. zdobył 3 Oscary (Reżyseria, Rola Męska, Scenariusz Adaptowany), Złotą Palmę na Festiwalu w Cannes, 2 Nagrody BAFTA (Najlepszy Film, Najlepsza Reżyseria) i 7 Cezarów.

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Film Romana Polańskiego, to ekranizacja autentycznych wspomnień Władysława Szpilmana, polskiego pianisty żydowskiego pochodzenia. W roli głównej wystąpił Adrien Brody.

Film rozpoczyna się we wrześniu 1939 roku, gdy w siedzibie Polskiego Radia przy ulicy Zielnej 28-letni Szpilman gra pod bombami nokturn cis-moll Chopina. Po wkroczeniu do Warszawy Niemcy wprowadzają szereg restrykcji wobec ludności żydowskiej. Szpilman z rodziną: rodzicami, dwiema siostrami i bratem, przeżywają pasmo upokorzeń. Pozbawieni środków do życia, wyprzedają cały swój majątek za grosze – obrazy, srebro, meble, a w końcu i największy skarb artysty: fortepian.

Następuje kulminacja prześladowań. W listopadzie 1940 Żydzi zostają umieszczeni za murami getta. Nieludzkie okrucieństwo i niewyobrażalne cierpienia są tam codziennością. Szpilman zarabia na utrzymanie całej rodziny grając w kawiarni „Sztuka”, gdzie spotykają się członkowie „elity” getta: spekulanci, prostytutki, sutenerzy.

W lipcu 1942 Niemcy zaczynają wywozić Żydów do „obozów pracy na Wschodzie” i Szpilmanowie, jak tysiące innych więźniów warszawskiego getta, trafiają na Umschlagplatz. Na rampie Umschlagplatzu, podczas ładowania do bydlęcych wagonów pociągu do Treblinki, Szpilmana w ostatniej chwili wyciąga z tłumu znajomy żydowski policjant, który rozpoznaje go, i wskazuje drogę ucieczki. Cała rodzina Szpilmana trafia do wagonów i ginie w komorach gazowych Treblinki.

Pianiście z pomocą żydowskiego ruchu oporu udaje się uciec z getta. Przechowują go kolejno jego polscy przyjaciele. Kiedy w sierpniu 1944 wybucha powstanie warszawskie, Szpilman ponownie musi walczyć o życie.

Znajduje kolejne schronienie w zrujnowanym budynku, nieświadom tego, że mieści się tam lokalna kwatera wojsk niemieckich. Zostaje odkryty przez niemieckiego kapitana Wilma Hosenfelda, który go przesłuchuje. Gdy Szpilman ujawnia, że jest pianistą, kapitan każe mu zagrać na znajdującym się tam fortepianie. Szpilman gra balladę g-moll Chopina. Wzruszony kapitan postanawia pomóc mu przeżyć.

Wojna się skończyła. Szpilman znowu pracuje w Polskim Radiu. Dowiaduje się od znajomego o przetrzymywanym w radzieckiej niewoli niemieckim kapitanie, który twierdzi, że uratował Szpilmanowi życie i teraz prosi Szpilmana o pomoc. Gdy jednak Szpilman dociera do wskazanego obozu jenieckiego, znajduje tam już tylko puste pole.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

oraz

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Pianista zdobył szereg nagród filmowych.

Najważniejszą z nich – Oscary w 2003 roku – zdobył w 3 kategoriach, (nominowany był w 7 kategoriach).

Film otrzymał też następujące nagrody:

  • 2004 – Czeski Lew najlepszy film obcojęzyczny
  • Polskie Nagrody Filmowe Orły 2003
    • Najlepszy Film
    • Najlepsza Reżyseria – Roman Polański
    • Najlepsze Zdjęcia – Paweł Edelman
    • Najlepszy Montaż – Herve de Luze
    • Najlepsza Muzyka – Wojciech Kilar
    • Najlepsze Kostiumy – Anna Sheppard
    • Najlepsza Scenografia – Allan Starski
    • Najlepszy Dźwięk – Jean Marie Blondel
  • BAFTA 2003
    • Roman Polański – BAFTA najlepszy reżyser
    • Roman Polański, Alain Sarde, Robert Benmussa – BAFTA najlepszy film
  • 2003 – Roman Polański Goya najlepszy film
  • Cezar 2003
    • Adrien BrodyNagroda Główna Cesar – najlepszy aktor
    • Roman Polański – Cesar najlepszy reżyser
    • Roman Polański – Cesar najlepszy film
    • Wojciech Kilar – Cesar najlepsza muzyka
    • Paweł Edelman – Cesar najlepsze zdjęcia
    • Allan Starski – Cesar najlepsza scenografia

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]