Walka o ogień (film)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy filmu. Zobacz też: powieść J.-H. Rosny.
Walka o ogień
La Guerre du feu
Gatunek dramat przygodowy
Data premiery Ziemia 16 grudnia 1981
Kraj produkcji Francja Francja
Kanada Kanada
Czas trwania 100 min.
Reżyseria Jean-Jacques Annaud
Scenariusz Gérard Brach
Muzyka Philippe Sarde
Zdjęcia Claude Agostini
Scenografia Clinton Cavers, Brian Morris, Guy J. Comtois
Kostiumy John Hay, Penny Rose
Montaż Yves Langlois

Walka o ogień (fr. La Guerre du feu; ang. Quest for Fire) – kanadyjsko-francuski film z 1981 roku wyreżyserowany przez Jeana-Jacques'a Annauda. Scenariusz powstał na podstawie powieści J.-H. Rosny pod tym samym tytułem.

Zarys fabuły[edytuj | edytuj kod]

Akcja filmu rozgrywa się 80 000 lat p.n.e. w Europie. Ulamowie – jedno z plemion neandertalczyków, traci ogień w wyniku napadu plemienia Wagabu złożonego z przedstawicieli gatunku Homo erectus. Ponieważ tylko ogień potrafi zapewnić wspólnocie przetrwanie w zimnym i pełnym niebezpiecznych zwierząt obszarze, trzech śmiałków wyrusza na poszukiwanie ogniska. Podczas swej wędrówki muszą stawić czoło m.in. tygrysom szablozębnym oraz plemieniu kanibali. Spotykają też kobietę z gatunku Homo sapiens, której ratują życie. Pomiędzy jednym z Ulamów a uratowaną kobietą rodzi się uczucie. Ostatecznie trafiają do wioski Homo sapiens, gdzie główny bohater uczy się rozniecać ogień przez pocieranie drewna.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • Oscar 1983 za najlepszą charakteryzację ;
  • Nagroda BAFTA 1983 za najlepszą charakteryzację ;
  • 2 Césary 1982 za najlepszy film i za najlepszą reżyserię ;
  • 5 nagród Genie 1983 ;
  • Nagroda Złotego Globu 1983 za najlepszy film zagraniczny ;
  • Nagroda Saturn 1982 za najlepszy film zagraniczny.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Choreografię poruszania się ludzi pierwotnych wraz z językiem gestów opracował antropolog Desmond Morris (autor Nagiej małpy).
  • Mamuty w filmie to odpowiednio ucharakteryzowane słonie indyjskie.
  • Mowę (język dźwięków) ludzi pierwotnych stworzył angielski pisarz i językoznawca Anthony Burgess.
  • Plenery kręcono w Kanadzie (Alberta, Ontario, Kolumbia Bryt.), Szkocji i Kenii (park narodowy Tsavo, jez. Magadi).
  • Roland Emmerich przyznał, że swój film 10,000 BC – Prehistoryczna legenda (2008) stworzył pod wpływem wrażenia wywołanego filmem Annauda.

Porównanie z powieścią[edytuj | edytuj kod]

W wielu miejscach film jest niezgodny z powieścią, na podstawie której powstał, m.in.:

  • W powieści plemię Naoha nosi nazwę Ulhamrów, a nie Ulamów, zaś drugi z jego towarzyszy nazywa się Nam (imię zmieniono w filmie na Amoukar dla zróżnicowania fonetycznego).
  • W filmie plemię neandertalczyków traci ogień na skutek ataku przedstawicieli Homo erectus, natomiast w powieści nie ma wzmianki, kto napadł na Ulamów.
  • W filmie jedynym powodem wyprawy po ogień jest chęć przetrwania plemienia. Pominięto Gamlę, siostrzenicę wodza, dla której Naoh podejmuje wyprawę.
  • W filmie pominięto plemiona Ludzi Bez Ramion (rasa na wymarciu) i Czerwonych Karłów (rasa humanoidalna stojąca w ewolucji niżej od neandertalczyków).
  • W powieści gatunek Homo sapiens nie występuje.
  • W filmie sztuki rozpalania ognia uczy Naoha kobieta Homo sapiens, w powieści – przywódczyni Ludzi Bez Ramion.
  • W filmie ogień rozpala się za pomocą drewna pocieranego o siebie, w powieści natomiast – za pomocą krzemienia.
  • Pominięto walki Naoha i towarzyszy z plemieniem kanibali i Czerwonymi Karłami.
  • W powieści podkreślono wielką siłę Naoha i jego spryt, w filmie nie wyróżnia się on spośród swych towarzyszy.

Nieścisłości i kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

  • Na obszarze Europy rozpowszechniony był sposób krzesania ognia poprzez uderzenie krzemienia o kamień, co w efekcie daje wysokoenergetyczną iskrę.
  • W filmie obok siebie egzystują przedstawiciele gatunku Homo sapiens i Homo erectus, co w świetle najnowszych ustaleń genetyki ewolucyjnej jest właściwym poglądem. Dotychczasowe twierdzenie, iż gatunki te dzieli prawdopodobnie kilkaset tysięcy lat[1], ustępują wobec wyników długoletnich badań zespołu paleoantropologów z Lipska pod kierunkiem Svante Pääbo (oraz Richarda Greena z Uniwersytetu Kalfornijskiego), stwierdzających zgodność genomu neandertalczyka z naszym aż w 99,7 proc. Z kolei badania kości neandertalczyka z jaskini Vindija w Chorwacji (sprzed 38 tys. lat) faktycznie udowodniły możliwość jego krzyżowania się z Homo sapiens. Aktualne ustalenia wykazują także, iż neandertalczycy mają więcej cech wspólnych z ludźmi spoza Afryki (Europejczycy i wschodni Azjaci) niż pochodzącymi z Czarnego Kontynentu[2].

Przypisy

  1. Wywiad z dr. Markiem Pawłowskim. Rzeczpospolita 15.05.2009.
  2. Cinthia Briseño, Erbgut entschlüsselt: Wir sind alle ein bisschen Neandertaler [w] Spiegel Online, 06.05.2010. Bardziej autorytatywnie i wyczerpująco omawia to Svante Pääbo w publikacji Neanderthal Man. In Search of Lost Genomes, New York: Basic Books, 2014 ISBN 978-0465020836.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]