Dzikie trzciny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
To jest stara wersja tej strony, edytowana przez Paweł Ziemian BOT (dyskusja | edycje) o 10:05, 18 sty 2018. Może się ona znacząco różnić od aktualnej wersji.
Dzikie trzciny
Les roseaux sauvages
Gatunek

dramat

Data premiery

1 czerwca 1994 r.
Polska 15 września 1995

Kraj produkcji

Francja

Język

francuski

Czas trwania

110/115 min

Reżyseria

André Téchiné

Scenariusz

Gilles Taurand, André Téchiné, Olivier Massart

Główne role

Élodie Bouchez, Gaël Morel, Stéphane Rideau, Frédéric Gorny, Michèle Moretti

Zdjęcia

Jeanne Lapoirie

Scenografia

Pierre Soula

Kostiumy

Elisabeth Tavernier

Montaż

Martine Giordano

Produkcja

Georges Benayoun,
Alain Sarde

Dystrybucja

Marianne (w Polsce)

Nagrody
César w 4 kategoriach i 4 nominacje w 1995

Dzikie trzciny (fr. Les roseaux sauvages, ang. Wild Reeds) – francuski dramat filmowy z 1994 r. w reżyserii André Téchiné. Studium psychologiczne młodzieńczej miłości i dorastania, docenione nagrodami za reżyserię, scenariusz i aktorstwo.

Film jest rozbudowaną wersją jednej z części powstałego w tym samym roku miniserialu telewizyjnego pt. Tous les garçons et les filles de leur âge... (Wszyscy młodzi w ich wieku...), w którym André Téchiné wspomina czasy młodości. Część ta nosi tytuł Le chêne et le roseau (Dąb i trzcina).

Nominacje i nagrody

Gaël Morel i Élodie Bouchez promujący ten film na Festiwalu Filmowym w Cannes w roku 1994

Opis fabuły

Prowincjonalna Francja w roku 1962, koniec lata. Francuzi prowadzą wojnę w Algierii, która tylko słabym echem odbija się w miasteczku. Czworo licealistów wchodzi w wiek dorastania, budzenia się uczuć i umysłów. Melancholijny maturzysta François (Gaël Morel) poznaje w internacie Algierczyka Serge'a (Stéphane Rideau). Między tymi dwoma zupełnie różnymi osobowościami nawiązuje się przyjaźń. François odkrywa w sobie, że przyjaźń przerodziła się w uczucie, którego wcześniej nie znał. Chłopcy spędzają noc, która jednak dla Serge'a stanowi tylko przygodę. Serge'a w rzeczywistości pociąga Maïte (Élodie Bouchez), bliska przyjaciółka François i córka hiszpańskiej nauczycielki-komunistki.

Relacje w tym trójkącie uczuć komplikuje pojawienie się Henriego (Frédéric Gorny), repatrianta z Algierii, radykalnego w poglądach politycznych, który przywozi ze sobą nienawiść. Uważa on Francuzów za zdrajców i komunistów. Henri zarówno w François jak i w Maïte wzbudza pewne uczucia. Zmusza trójkę przyjaciół Maïté, Serge i François do konfrontacji z ich własnymi pragnieniami. Czwórka przyjaciół staje przed koniecznością określenia tak swoich uczuć, jak i poglądów politycznych.

Narracja filmu poprowadzona jest w intymny sposób. Nasuwa skojarzenia z Kroniką wypadków miłosnych Andrzeja Wajdy – wojna, młodzieńcza miłość, dojrzewanie, wątki autobiograficzne autora. André Téchiné zawarł w filmie własne wspomnienia: Najbardziej zależało mi na oddaniu smaku życia z lat młodości. Tamtego słońca, wiatru, deszczu – słodyczy dni na południu, a sam film jest przemieszaniem ideologii i cielesności[1]. Filmowa postać François to właściwie alter ego reżysera.

Bibliografia

Przypisy

Linki zewnętrzne


Szablon:Andre Techine