Dzwonnica

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy budynku. Zobacz też: turnię Dzwonnica w Tatrach Wysokich.

Dzwonnica – budynek lub wydzielone pomieszczenie, w którym zawieszono dzwony, mający charakter sakralny lub świecki (np. beffroi przy ratuszu). Najczęściej w postaci wieży.

Dzwonnice dzielą się na:

  • wolno stojące w kształcie wieży (np. kampanila), wieży bramnej, albo ściany z otworami dla zawieszenia dzwonów
  • zwarte, stanowią element ściśle związany z budowlą lub ją wieńczący, np. sygnaturka, latarnia.

Dzwonnice stawiano już od VI wieku, pierwsze rozwiązania to dzwonnice wolno stojące, w czasach późniejszych przylegające do kościoła. Najstarsze dzwonnice pełniły też funkcję wież strażniczych. W Polsce przy wiejskich kościółkach można spotkać dzwonnice drewniane o bardzo zróżnicowanej konstrukcji. W Bieszczadach najczęściej o konstrukcji słupowej. Niekiedy spotyka się dzwonnice parawanowe.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Witold Szolginia: Architektura. Warszawa: Sigma NOT, 1992, s. 41, 42. ISBN 83-85001-89-1.