Lądek-Zdrój

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lądek-Zdrój
Ratusz
Ratusz
Herb Flaga
Herb Lądka-Zdroju Flaga Lądka-Zdroju
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Powiat kłodzki
Gmina Lądek-Zdrój
gmina miejsko-wiejska
Data założenia 1 poł. XIII wieku
Prawa miejskie 1282
Burmistrz Kazimierz Szkudlarek
Powierzchnia 20,32 km²
Wysokość 440-480 m n.p.m.
Populacja (2011)
• liczba ludności
• gęstość

6 091
298,52 os./km²
Strefa numeracyjna
74
Kod pocztowy 57-540
Tablice rejestracyjne DKL
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Lądek-Zdrój
Lądek-Zdrój
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Lądek-Zdrój
Lądek-Zdrój
Ziemia 50°20′35″N 16°52′46″E/50,343056 16,879444Na mapach: 50°20′35″N 16°52′46″E/50,343056 16,879444
TERC
(TERYT)
5020108084
SIMC 0984203
Urząd miejski
Rynek 31
57-540 Lądek-Zdrój
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Lądek-Zdrój w Wikicytatach
Wikisłownik Hasło Lądek-Zdrój w Wikisłowniku
Strona internetowa

Lądek-Zdrój (niem. Landeck, od 1935 r. Bad Landeck[1], czes. Landek) – miasto w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Lądek-Zdrój. Położone w Sudetach Wschodnich, w dolinie rzeki Białej Lądeckiej.

Według danych z 31 marca 2011 r. miasto miało 6 091 mieszkańców.[2]

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Lądek-Zdrój położony jest na wysokości od 440 do 500 m n.p.m.[3]

Teren miasta jest zaliczany do mezoregionu Góry Złote[4]. Położone jest pomiędzy pasmem Gór Złotych a Krowiarek w dolinie rzeki Białej Lądeckiej, 25 km na południowy wschód od Kłodzka.

Według danych z 1 stycznia 2011 r. powierzchnia miasta wynosiła 20,32 km²[5].

latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. wałbrzyskiego.

Symbole miasta[edytuj | edytuj kod]

Herb Lądka-Zdroju[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Herb Lądka-Zdroju.

Głównym symbolem gminy jest jej herb. Obecny został ustanowiony 17 maja 1989 roku[6]. Zastąpił on dotychczas obowiązujący herb przedstawiający białego lwa z dwoma ogonami na czerwonym polu. Nowy herb przedstawia w górnej części fragment dawnego herbu Kłodzka, na którym widnieją na czerwonym polu dwie złote, stylizowane kłody. W dolnej części na żółtym polu znajduje się zaś czarna litera "L" będąca inicjałem miasta[7].

Flaga Lądka-Zdroju[edytuj | edytuj kod]

Flaga miejska Lądka-Zdroju została ustanowiona na początku XXI wieku i jest stylizowana na górnej części lądeckiego herbu. Przedstawia dwie złote, pochyłe kłody na czerwonym polu. Nawiązują one do barw ziemi kłodzkiej. W centralnej jej części znajduje się stylizowany błękitny zdrój tryskający z niebieskich dwóch fali. Symbole te odwołują się do uzdrowiskowego charakteru miasta oraz Białej Lądeckiej, głównej rzeki przez nie przepływającej[8].

Hejnał Lądka-Zdroju[edytuj | edytuj kod]

Hejnałem Lądka-Zdroju jest utwór zatytułowany Hejnał Lądka-Zdroju, autorstwa Grzegorza Helcyka. Powstał on w 2004 roku i został ustanowiony przez Radę Miejską w wyniku konkursu. Został wybrany spośród czterech propozycji[9].

Patron Lądka-Zdroju[edytuj | edytuj kod]

Patronem Lądka-Zdroju w drodze konkursu z 2004 roku został wybrany św. Jerzy. Propozycja ta została zgłoszona poza trybem konkursowym przez radnego Lechosława Siarkiewicza, miłośnika historii regionalnej. Wybór św. Jerzego wiązał się z tym, iż jest on patronem najstarszego zdroju w mieście[9][10].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Prawa miejskie uzyskał w 1282 z nadania księcia wrocławskiego Henryka IV Probusa. Jest jednym z najbardziej znanych oraz najstarszych uzdrowisk polskich – jako uzdrowisko był znany już pod koniec XV w. Uważany jest za najstarsze uzdrowisko w Polsce, gdyż według źródeł historycznych już w 1241 istniały tu urządzenia kąpielowe zniszczone przez Mongołów wracających z pola bitwy pod Legnicą. Najstarszy zakład przyrodoleczniczy „Jerzy” z basenem zbudowanym na źródle o tej samej nazwie został wzniesiony w 1498 r.[11]

W połowie XIX wieku na terenie Kotliny Kłodzkiej działała księżna Marianna Orańska. Także Lądek wiele jej zawdzięcza, dzięki jej inicjatywie wybudowano drogę łączącą miasto z Kamieńcem i Ziębicami, Bolesławowem oraz morawskim Starym Mĕstem[11].

Na fali przydawania uzdrowiskom predykatu Bad, 15 lutego 1935 r. zmieniono również i nazwę Landeck na Bad Landeck[12]. Zmiana ta wynikała z promocji miasta i nie miała związku z germanizacją nazw przeprowadzoną również na ziemi kłodzkiej.

W czasie II wojny miasto nie odniosło żadnych strat. 9 maja 1945 r. zostało zajęte bez walk przez oddział zwiadowców Armii Czerwonej. Niemiecka administracja działała do 15 czerwca 1945 roku; ostatnim urzędującym niemieckim burmistrzem był dr Hänsch. Natomiast pierwszym polskim był Stanisław Latos, który rozpoczął urzędowanie 15 czerwca 1945. W budynku przy ulicy Orlej 4 umieściła się radziecka komendantura miasta. Polscy osadnicy zaczęli napływać od sierpnia 1945 roku. Początkowo mieszkali razem z Niemcami. W kwietniu oraz wrześniu 1946 roku przeprowadzono akcję wysiedlenia niemieckich mieszkańców miasta. W latach 1945 - 1953 oraz 1956 - 1991 działało Sanatorium Armii Radzieckiej. W 1950 roku liczba mieszkańców zrównała się z przedwojenną liczbą mieskańców miasta. Wśród mieszkańców przeważali przesiedleńcy zza nowo utworzonej granicy wschodniej (około 52%)[13].

W 1946 roku wprowadzono urzędowo nazwę Lądek Zdrój, zastępując poprzednią niemiecką nazwę Bad Landeck[14].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Rezydencja Proharmonia, dawna Villa Barbara z 1906
Budynki z arkadami, rynek

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są obiekty[15]:

  • ośrodek historyczny miasta
  • kościół par. pw. kościół Narodzenia NMP, barokowy z l. 1688-92 z rzeźbami Michaela Klahra
  • kościół cmentarny pw. św. Rocha, ul. Śnieżna 10, z drugiej poł. XVII w.
  • kaplica NMP „Na Pustkowiu”, ul. Lipowa, z drugiej poł. XVIII w.
  • park centralny, z k. XVIII w.-XIX w.
  • park Moniuszki, z pocz. XIX w.
  • kaplica św. Jerzego z dzwonnicą, z 1658 r., pocz. XIX w.
  • park 1000-lecia, z drugiej poł. XIX w.
  • ratusz, neorenesansowy z l. 1537, 1739, 1872
  • zespół budynków zdrojowych w parku zdrojowym
  • pijalnia wód mineralnych, z 1842 r., 1905 r.
  • sala do spotkań towarzyskich (kawiarnia), ul. Orla, z l. 1782, 1852, 1900
  • muszla koncertowa, z 1905 r.
  • wieża zegarowa, z XIX w.
  • zakład przyrodoleczniczy „Jerzy”, ul. Ostrowicza 1/2, z XVIII w.-XX w.
  • zakład przyrodoleczniczy „Wojciech”, z 1678 r.
  • dom, ul. Kłodzka 3, 4, 6, 8, 10 z XVIII w.
  • dom, ul. Kłodzka 8, z XIX w.
  • dom, ul. Kościelna 16, z 1739 r., pocz. XX w.
  • dom, ul. Kościelna 18, z 1800 r.
  • pensjonat „Villa Barbara” obecnie Rezydencja Wellness "Proharmonia", ul. Leśna 4, z 1906 r.
  • willa, ul. Miła 3, z 1910 r.
  • dom, ul. Pstrowskiego 1, z 1739 r., drugiej poł. XIX w.
  • barokowe i renesansowe kamieniczki w Rynku:
    • domy, Rynek 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 13 z XVIII w.
    • domy, Rynek 10, 14 17, z XIX w.
    • domy, jedenaście budynków: Rynek 18-24, 26-29, z XVIII w., XIX w., XX w.
    • dom, Rynek 25, z XVII w., XIX w.
  • dawna słodownia, ul. Słodowa 41 (d. Nowotki 1), z 1567 r., po 1920 r.
  • willa, ul. Spacerowa 10, z 1860 r.
  • Katolickie Seminarium Nauczycielskie, ob. centrum kultury, pl. Staromłyński 5, z 1886 r.
  • dom, ul. Zamenhofa 5, z XIX w./XX w.
  • dom, ul. Zdrojowa (d.1 Maja) 11, z poł. XVI w., XVIII w., pocz. XX w.
  • most św. Jana na rz. Białej Lądeckiej, gotycki z figurą św. Jana Nepomucena z XVI w., XVIII w.

Uzdrowisko[edytuj | edytuj kod]

Występują tu radoczynne (zawierające radon) cieplice siarczkowe i fluorkowe. Przyjeżdżają tu przede wszystkim osoby z chorobami reumatycznymi, chorobami ortopedycznymi i chorobami neurologicznymi. Wody radonowe powodują wzrost poziomu hormonów płciowych. Najbardziej reprezentacyjnym sanatorium jest zakład przyrodoleczniczy „Wojciech” (dawny Marienbad). Wyróżnia się neobarokowymi zdobieniami, marmurowymi misami z ujęciami wód leczniczych. Zakład posiada również okrągły basen z wodą ze źródła termalnego, wokół którego rozmieszczone są marmurowe XIX-wieczne wanny do kąpieli perełkowych[11].

W Bad Landeck leczyli się m.in.: Goethe, cesarzowa Katarzyna II, cesarz Aleksander I, królowie pruscy, John Quincy Adamsprezydent USA[11].

Atrakcje turystyczne[edytuj | edytuj kod]

Panorama miejskiej części Lądka z Trojaka

Okolice[edytuj | edytuj kod]

Piesze szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

Kultura[edytuj | edytuj kod]

Cykliczne imprezy:

Wspólnoty religijne[edytuj | edytuj kod]

Współpraca międzynarodowa[edytuj | edytuj kod]

Miasta partnerskie:

Ludzie związani z Lądkiem[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Zarządzenie ministerstwa spraw wewnętrznych Prus z 15 lutego 1935 r. Zob. Kreisblatt des Kreises Habelschwerdt 1935, nr 14, s. 59.
  2. Ludność. Stan i struktura w przekroju terytorialnym. Stan w dniu 31 III 2011.
  3. Strona Gminy Lądek-Zdrój - położenie
  4. Jerzy Kondracki, Andrzej Richling: Atlas Rzeczypospolitej Polskiej. Warszawa: Centralny Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, 1994.
  5. Powierzchnia i ludność w przekroju terytorialnym w 2011 r.. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2011-08-10. ISSN 1505-5507.
  6. Uchwała Rady Miasta i Gminy Lądek-Zdrój, nr 35/89 z dnia 17 V 1989 r.
  7. L.Siarkiewicz, Rozprawa o lądeckim herbie [on-line] [dostęp: 17.12.2011]
  8. Informacje dotyczące flagi miasta uzyskane w Urzędzie Miasta i Gminy Lądek-Zdrój.
  9. 9,0 9,1 Uchwała nr XXIII/275/04 Rady Miejskiej w Lądku-Zdroju z dnia 24 czerwca 2004 r. w sprawie ustanowienia hejnału i patrona Lądka Zdroju
  10. V Obchody Dnia Patrona Miasta św. Jerzego (23 kwietnia 2009 r. i 2 maja 2009 r.). – oficjalny serwis internetowy gm. Lądek-Zdrój [data dostępu: 2010-03-21].
  11. 11,0 11,1 11,2 11,3 Wojciech Ciężkowski Lądek Zdrój, Dolnośląskie Wydawnictwo Edukacyjne, Wrocław 1998, ISBN 83-7125-044-4.
  12. Henryk Grzybowski. Zagadka nazwy Altheide/Polanica. „Ziemia Kłodzka”. 2013 (231), s. 16-17, paźdz. 2013. Wydawnictwo Ziemia Kłodzka, OKiS Wrocław. ISSN 1234-9208. OCLC 499751393 (pol.). 
  13. [1] Historia miasta
  14. Zarządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 7 maja 1946 r. (M.P. z 1946 r. Nr 44, poz. 85)
  15. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 9.9.2012]. s. 73-75.
  16. Dane według raportów wyszukiwarki zborów (www.jw.org) z 4 czerwca 2014.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]