Eliasz Klimowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Eliasz Klimowicz, ps. Prorok Ilja (ur. w II połowie XIX w., zm. w wieku ok. 80 lat) – żyjący na Podlasiu niepiśmienny chłop prawosławny, legendarny przywódca religijny.

Wychowywał się w Grzybowszczyźnie między Gródkiem a Krynkami na Podlasiu. W okresie międzywojennym założył sektę i mianował się prorokiem. Obok wsi Stara Grzybowszczyzna założył osadę Wierszalin, którą ogłosił centrum świata i która miała zostać nową jego stolicą.

Miał wielu wyznawców, którzy powierzali mu majątki, wspólnie budowali cerkiew (ukończoną w 1930). Wyznawcy zbierali datki po najdalszych terenach Podlasia, poszerzając przy okazji jego sławę w tamtym czasie.

Koniec działalności Ilji w Grzybowszyźnie nastąpił jesienią 1939 po wejściu na te tereny wojsk sowieckich. Uznawany za jego następcę „wyznawca” zadenuncjował go w NKWD. Został oskarżony o uprawianie działalności antysowieckiej. Przedstawiono mu zarzut nieuczestniczenia w „referendum” nad przyłączeniem Zachodniej Białorusi do Związku Radzieckiego. W dokumentach z przesłuchań jawi się jako człowiek z niezwykłą godnością – nie uległ pokusie pomniejszania swojej roli, przedstawiał się jako człowiek, który wierzy w Boga i się Boga nie wyprze. Otrzymał wyrok pięciu lat łagru w Mariańsku, niedaleko Irkucka.

Zgodnie z dokumentami z Memoriału w wieku 80 lat został zwolniony z łagru na mocy amnestii po układzie Sikorski-Majski. Umarł w domu starców prawdopodobnie przerobionym z jakiegoś klasztoru[1].

Bohater spektaklu Prorok Ilja Tadeusza Słobodzianka wystawianego przez Teatr Wierszalin oraz filmu Krzysztofa Wojciechowskiego Historia o proroku Eliaszu z Wierszalina z 1997.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Źródła[edytuj | edytuj kod]

Przypisy