Emanuele d'Astorga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Emmanuele Gioacchino Cesare Rincon d’Astorga (20 marca 1680, Augusta na Sycylii - około 1757, Madryt lub Lizbona) to kompozytor włoski, baron.

Młodość spędził na Sycylii. W 1698 w Palermo wystawił siłami amatorskimi operę „La moglie nemica”. Opuściwszy w 1708 roku dom rodzinny, prowadził bardzo ruchliwy tryb życia, podróżując po Włoszech, a później po innych krajach Europy. Był w Rzymie (zaprzyjaźnił się tam z librecistą Domenico Lallim), w Genui (gdzie wystawił w 1709 operę „Dafne” do libretta Lallego), następnie w Mantui i Wenecji. W 1711 bawił zapewne w Barcelonie, 1712-1714 na dworze cesarskim w Wiedniu, w 1713 roku był na krótko w Znojmie na Morawach, po czym wrócił na kilka lat do Palermo. Około 1723 roku przebywał w Lizbonie, gdzie w 1726 roku wydał „Cantate da camera”, jedyny swój zbiór ogłoszony drukiem. Ostatnie lata życia spędził zapewne w Portugalii lub Hiszpanii.

Komponował głównie kameralne kantaty. Najbardziej znana jest jego czterogłosowa Stabat Mater wraz z kończąca ją fugą Eja mater.

Kompozycje[edytuj | edytuj kod]

  • opery: La moglie nemica, wystawiona Palermo 1698; Dafne, wystawiona Genua 1709
  • Stabat Mater, około 1708, wydana C. Backers, Hilversum 1962
  • duety kameralne
  • około 160 kantat solowych, z których 12 ukazało się drukiem: Cantate da camera a voce sola, Lizbona 1726.

Źródła[edytuj | edytuj kod]