Eugen Drewermann

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Eugen Drewermann.

Eugen Drewermann (ur. 20 czerwca 1940 r. w Bergkamen k. Dortmundu) – niemiecki teolog, psychoanalityk, pisarz, przedstawiciel tzw. egzegezy biblijnej z perspektywy psychologii głębi.

Życie[edytuj | edytuj kod]

Drewermann dorastał wśród dwojga rodzeństwa w westfalskiej gminie Bergkamen. Jego matka była katoliczką, ojciec – górnik – ewangelikiem. W latach 1959-1965 studiował filozofię w Münster i teologię katolicką w Paderborn. W 1966 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Pracował jako duszpasterz studencki w Getyndze; od 1974 roku był wikariuszem w parafii św. Jerzego w Paderborn. Od 1968 roku zaczął się kształcić w neopsychoanalizie. W 1978 roku habilitował się z teologii katolickiej pracą na temat struktury zła w jahwizmie i otrzymał misję nauczania dogmatyki. Jako docent prywatny wykładał historię religii i dogmatykę na wydziale teologicznym w Paderborn.

W październiku 1991 roku arcybiskup Johannes Joachim Degenhardt odebrał mu pozwolenie nauczania teologii katolickiej, a w styczniu 1992 roku Drewermann pozbawiony został pozwolenia na wygłaszanie kazań. W marcu 1992 roku został ukarany suspensą za głoszenie odbiegających od doktryny katolickiej poglądów w dziedzinie teologii moralnej i egzegezy.

20 czerwca 2005 roku, w 65 urodziny, Drewermann wystąpił z Kościoła katolickiego[1]. Fakt ten ujawnił w grudniu tego roku w wywiadzie telewizyjnym. Od 13 grudnia 2005 roku wykłada na uniwersytecie w Paderborn, pracuje jako pisarz, mówca i duszpasterz.

Poglądy[edytuj | edytuj kod]

Pod wpływem psychologii analitycznej Carla Gustava Junga i psychoanalizy Sigmunda Freuda Drewermann interpretuje teksty biblijne przede wszystkim w perspektywie psychologii głębi – napisał na ten temat książkę pt. Tiefenpsychologie und Exegese (1988). W późniejszych latach Drewermann przeniósł punkt ciężkości swej interpretacji Biblii na Freuda.

W książce pt. Kler. Psychogram ideału (1989) Drewermann dał wyraz poglądowi, że celibat szkodzi zdrowiu księży katolickich, sprawiając, iż padają oni ofiarą nerwicy – wielu jego współbraci odebrało to jako „kalanie własnego gniazda”. Korzystając ze swego doświadczenia psychoanalityka, Drewermann postawił Kościołowi klerykalnemu poważną diagnozę i zauważył, że albo nastąpi jego gruntowna reforma, albo instytucja ta straci prawo bytu w świecie współczesnym. Opowiadał się za ujawnieniem wszelkich patologii wewnętrznych, wzywał do otwartej dyskusji, porzucenia obłudy i przymusu. Twierdził, że uleczyć go może tylko światło świadomości, samokrytyka. W rezultacie Drewermann znalazł się w ostrym sporze z Urzędem nauczycielskim Kościoła.

Gdy w wywiadzie udzielonym tygodnikowi Der Spiegel Drewermann zakwestionował jeszcze dogmat Niepokalanego Poczęcia, cofnięto mu misję nauczania.

Krytyka[edytuj | edytuj kod]

Zarzuca się Drewermannowi, że stale przewijającym się motywem jego dziela są – zapożyczone z melancholijnej perspektywy Kierkegaarda – lęk i rozpacz; to właśnie na podstawie tych podstawowych uczuć Drewermann interpretuje zjawisko zła, próbując podać receptę jego przezwyciężenia. Dla zwolenników psychologii głębi ta właśnie perspektywa jest decydująca i stanowi o psychologiczno-terapeutycznym znaczeniu chrześcijaństwa. W książce pt. Heilende Religion - Überwindung der Angst Drewermann omawia pojęcie wiary jako biegun przeciwny nie niewiary, lecz właśnie „lęku ludzkiego“.

Od wielu lat Drewermann zajmuje się interpretacją z perspektywy psychologii głębi i religii bajek (zwłaszcza braci Grimm).

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • 1978: Strukturen des Bösen (habilitacja)
  • 1981: Das Mädchen ohne Hände
  • 1982: Psychoanalyse und Moraltheologie (3 t.)
  • 1984: Das Eigentliche ist unsichtbar. Der kleine Prinz tiefenpsychologisch gedeutet
  • 1987-88: Das Markusevangelium
  • 1988: Tiefenpsychologie und Exegese
  • 1989: Kleriker: Psychogramm eines Ideals
  • 1989: Ich steige hinab in die Barke der Sonne. Meditationen zu Tod und Auferstehung
  • 1991: Die Spirale der Angst. Der Krieg und das Christentum
  • 1992: Giordano Bruno oder Der Spiegel des Unendlichen. Roman
  • 1992: Wenn der Himmel die Erde berührt. Meditationen zu den Gleichnissen Jesu
  • 1992: Die Botschaft der Frauen. Das Wissen der Liebe.
  • 1992: Lieb Schwesterlein, laß mich herein - Grimms Märchen tiefenpsychologisch gedeutet
  • 1992: Rapunzel, Rapunzel, laß dein Haar herunter - Grimms Märchen tiefenpsychologisch gedeutet.
  • 1992-95: Das Matthäusevangelium
  • 1993: Dogma, Angst und Symbolismus
  • 1993: Laßt Euch die Freiheit nicht nehmen! (mit Herbert Haag) ISBN 3-545-24110-6
  • 1997: Das Johannesevangelium
  • 1998: Daß auch der Allerniedrigste mein Bruder sei. Dostojewski - Dichter der Menschlichkeit
  • 2001: Wozu Religion? Eugen Drewermann im Gespräch mit Jürgen Hoeren
  • 2002: Im Anfang..., Glaube in Freiheit, t. 1-6
  • 2003: Religiös bedingte neurotische Erkrankungen
  • 2003: Aschenputtel
  • 2003: Der Froschkönig
  • 2003: Eugen Drewermann - Rebell oder Prophet? Der unbequeme Theologe im Gespräch mit Felizitas von Schönborn
  • 2004: Hänsel und Gretel
  • 2004: Moby Dick
  • 2004: Wenn die Sterne Götter wären. Moderne Kosmologie und Glaube. Im Gespräch mit Jürgen Hoeren. Herder, ISBN 3-451-28348-4
  • 2005: Dornröschen
  • 2006: Heilende Religion - Überwindung der Angst
  • 2006: Atem des Lebens - Band 1: Das Gehirn. Die moderne Neurologie und die Frage nach Gott. Patmos, ISBN 3-491-21000-3
  • 2007: Atem des Lebens - Band 2: Die Seele. Die moderne Neurologie und die Frage nach Gott. Patmos, ISBN 3-491-21001-1
  • 2007: Die Rechtlosigkeit der Kreatur im christlichen Abendland oder: von einer wichtigen Ausnahme, ISBN 978-3-89131-417-3


Prace innych autorów[edytuj | edytuj kod]

  • 2010: Beier, Matthias. Gott ohne Angst: Einführung in das Denken Drewermanns. Patmos, Düsseldorf. ISBN 3-491-72543-7.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]