Franciszek Bieda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Franciszek Bieda (ur. 17 grudnia 1896 w Sowlinach koło Limanowej, zm. 20 września 1982 w Krakowie) – polski paleontolog, profesor.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W czasie nauki w liceum na ochotnika zapisał się do Legionów i walczył w ich szeregach, odnosząc poważną ranę. Po pierwszej wojnie światowej studiował geologię na Uniwersytecie Jagiellońskim, po ukończeniu której został na UJ asystentem. W 1933 przeprowadził habilitację. Po ucieczce Niemców z Krakowa został kierownikiem Zakładu Geologii UJ, pełniąc tę funkcje do końca 1945, a na UJ pracując do 1951. Od 1 września 1947 kierował geologią na krakowskiej WSP, gdzie doprowadził do utworzenia Wydziału Przyrodniczo-Geograficznego, którego został w 1948 dziekanem, piastując tę funkcję do II 1951[1]. W 1951 został kierownikiem Zakładu Paleontologii Akademii Górniczo-Hutniczej[2], co wynikło z przeniesienia geologii z UJ na AGH[3]. W 1967 przeszedł na emeryturę. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim. Głównym kierunkiem badawczym Franciszka Biedy były badania otwornic kenozoicznych. Autor obszernego podręcznika akademickiego Paleozoologia.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Franciszek Bieda, 1966: Paleozoologia, tom I, Bezkręgowce. Wydawnictwa Geologiczne, str. 662.
  • Franciszek Bieda, 1969: Paleozoologia, tom II, Strunowce. Wydawnictwa Geologiczne, str. 582.
  • Franciszek Bieda, 1976: Zarys dziejów paleontologli w Krakowie. Zakład Narodowy im. Ossolińskich.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]