Gal On

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gal On
גלאון
Pola wokół kibucu Gal On
Pola wokół kibucu Gal On
Państwo  Izrael
Dystrykt Dystrykt Południowy
Wysokość 202 m n.p.m.
Populacja (2009)
• liczba ludności

295
Nr kierunkowy +972 8
Położenie na mapie Izraela
Mapa lokalizacyjna Izraela
Gal On
Gal On
Ziemia 31°37′59″N 34°50′53″E/31,633056 34,848056
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Portal Portal Izrael

Gal On (hebr. גלאון; pol. Silna Fala) – kibuc położony w Samorządzie Regionu Yoav, w Dystrykcie Południowym, w Izraelu. Członek Ruchu Kibuców (HaTenoa'a HaKibbutzit).

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Kibuc jest położony na niewielkim wzgórzu w środkowej części Szefeli, w odległości około 20 kilometrów od Morza Śródziemnego. Przy wzgórzu przepływa strumień Guvrin, będący dopływem rzeki Lachisz. W jego otoczeniu znajdują się kibuce Gat, Beit Nir i Beit Guvrin, oraz moszawy Nahala i Sde Mosze.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Liczba mieszkańców Gal On[1]:

Historia[edytuj | edytuj kod]

Hodowla bydła w kibucu Gal On

Grupa założycieli kibucu przyjechała do Mandatu Palestyny w 1939. Byli to członkowie młodzieżowego ruchu syjonistycznego Ha-Szomer Ha-Cair, którzy przyjechali z Polski. Początkowo zamieszkali oni w kibucu Ein HaMifrac, w pobliżu Hajfy. Gdy grupa rozrosła się do trzydziestu osób, przeniesiono ją do osady Ness Syjona, w której przeprowadzono szkolenie rolnicze. Członkowie grupy pracowali przy budowie lokalnej drogi i pomagali w pracach rolniczych. Sytuacja materialna grupy była jednak bardzo trudna, dlatego zwrócili się oni z prośbą o założenie własnej osady rolniczej[2].

Kibuc Gal On został założony w nocy z 5 na 6 października 1946, jako jedno z jedenastu osiedli żydowskich utworzonych w północnej części pustyni Negew w ramach operacji "11 Punktów na Negewie" (hebr. הנקודות, 11 HaNekudot) realizowanej przez Agencję Żydowską. Ziemia została zakupiona przez Żydowski Fundusz Narodowy[3][4].

Podczas Wojny domowej w Mandacie Palestyny (1947-1948) region kibucu był bardzo niebezpieczny. Dochodziło tutaj do licznych ataków na żydowskie konwoje. Na początku I wojny izraelsko-arabskiej w maju 1948 wojska egipskie podeszły na odległość 1 kilometra i usiłowały otoczyć kibuc. Obrońcy zdołali jednak odeprzeć wszystkie ataki i przez długi czas będąc w okrążeniu utrzymywali południową linię frontu izraelsko-egipskiego. Dopiero przeprowadzona w lipcu Operacja An-Far umożliwiła Siłom Obronnym Izraela przerwać izolację Gal On. Wysiedlono wówczas mieszkańców wszystkich okolicznych arabskich wiosek. Część ich ziem uprawnych weszła do kibucu Gal On. Pod koniec października w kibucu utworzono wojskową bazę, z której wyprowadzono natarcie podczas Operacji Joaf[2].

Po wojnie osiedliła się tutaj grupa ocalonych Żydów z Holokaustu, która przybyła do Palestyny w dniu 11 lipca 1947 na pokładzie statku "Exodus 1947". W 1951 dołączyli do nich imigranci z Ameryki Północnej, a w późniejszych latach z Urugwaju[2]. Przez długie lata rozwój osady był hamowany przez niewystarczające dla potrzeb rolnictwa dostawy wody. Na początku lat 90. XX wieku kibuc znalazł się w głębokim kryzysie ekonomicznym, co zmusiło jego członków do przeprowadzenia restrukturyzacji i częściowej prywatyzacji. Ustabilizowało to sytuację gospodarczą, ale miało niewielki wpływ na demografię.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwa kibucu jest połączeniem dwóch słów Gal On, której można przetłumaczyć na język polski jako Silna Fala. Symbolizuje ona ducha założycieli osady, którzy mieli odwagę osiedlić się na niegościnnej ziemi położonej pośrodku arabskich wiosek. W ich zrozumieniu byli oni częścią "silnej fali" żydowskich osadników osiedlających się w Ziemi Izraela[5].

Kultura i sport[edytuj | edytuj kod]

W kibucu jest ośrodek kultury, boisko do piłki nożnej, korty tenisowe oraz basen kąpielowy.

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

W rozwoju kibucu coraz ważniejszą rolę odgrywa obsługa ruchu turystycznego. Jest rozwijana baza noclegowa dla turystów. W pobliżu kibucu znajdują się stanowiska archeologiczne Tel Zajt i Tel Burna.

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Lokalna gospodarka opiera się na rolnictwie, chociaż część mieszkańców kibucu dojeżdża do innych miejsc pracy w miastach. Uprawy rolnicze obejmują pszenicę, arbuzy i słoneczniki. W sadach uprawiane są owoce awokado i oliwki. i W kibucu hoduje się także bydło mleczne i rzeźne, oraz drób[5].

Od samego początku istnienia kibucu działała w nim fabryka narzędzi. Po wielu latach została ona zamknięta, a na jej miejscu powstała fabryka opakowań, którą również z czasem zamknięto. Następnie uruchomiono fabrykę wentylatorów i silników elektrycznych, nie zdołała ona jednak konkurować z tanimi produktami z Chin.

Infrastruktura[edytuj | edytuj kod]

W kibucu znajduje się ośrodek zdrowia, biblioteka, klub i sklep wielobranżowy.

Komunikacja[edytuj | edytuj kod]

Na zachód od kibucu przebiega autostrada nr 6 (Beit Kama-Eliakim), brak jednak możliwości wjazdu na nią. Z kibucu wyjeżdża się na południowy zachód na drogę nr 353, którą jadąc na zachód dojeżdża się do kibucu Gat, lub jadąc na północny wschód dojeżdża się do kibucu Beit Nir.

Przypisy

  1. Centralne Biuro Statystyczne (hebr.). W: Centralne Biuro Statystyczne [on-line]. [dostęp 2011-04-17].
  2. 2,0 2,1 2,2 Cipora Hurwitz: Gal On - Kibbutz Hashomer Hatzair (ang.). W: Kibbutz Gal On [on-line]. [dostęp 2009-03-21].
  3. Erica Chernofsky: The great drift (ang.). W: The Jerusalem Post [on-line]. 2007-06-25. [dostęp 2009-03-21].
  4. Yocheved Miriam Russo: Working the land (ang.). W: The Jerusalem Post [on-line]. 2007-06-14. [dostęp 2009-03-21].
  5. 5,0 5,1 Gal On (hebr.). W: Samorząd Regionu Yoav [on-line]. [dostęp 2011-08-14].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]