Gibon białoręki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gibon białoręki
Hylobates lar
(Linnaeus, 1771)
Para gibonów białorękich o różnym ubarwieniu
Para gibonów białorękich o różnym ubarwieniu
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Infragromada łożyskowce
Rząd naczelne
Podrząd Haplorrhini
Nadrodzina małpy człekokształtne
Rodzina gibonowate
Rodzaj Hylobates
Gatunek gibon białoręki
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[1]
Status iucn3.1 EN pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Gibon białoręki, lar, gibon lar (Hylobates lar) – gatunek ssaka naczelnego z rodziny gibonowatych. Najpospolitszy i najlepiej poznany z gibonów. Często spotykany w ogrodach zoologicznych. Jeden z najmniejszych gatunków małp człekokształtnych.

Występowanie i biotop[edytuj | edytuj kod]

Południowo-zachodnie Chiny, Indochiny, Półwysep Malajski i Sumatra. Zasiedla górne partie koron drzew w tropikalnych lasach deszczowych.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Ubarwienie futra od czarnego i ciemnobrązowego do jasnobrązowego, z jasną obwódką wokół twarzy, dłonie i stopy jasne. Ubarwienie nie jest zależne od płci. Długość ciała do 60 cm, masa ciała od 4-8 kg, przeciętnie 5,5 kg.

Prowadzą dzienny i nadrzewny tryb życia, schodząc na ziemię tylko sporadycznie. Ciąża trwa ok. 7 miesięcy. Samica rodzi jedno młode w miocie. Gibon białoręki jest uważany za gatunek monogamiczny. Tworzy grupy rodzinne 2-6 osobników z wyraźnie zaznaczonym udziałem samca w wychowaniu młodych. Po urodzeniu młodym zajmuje się początkowo samica. W miarę jego rozwoju samiec przejmuje część opieki nad potomkiem. Młode pozostaje pod opieką rodziców przez dwa lata, a nierzadko znacznie dłużej pomagając rodzicom wychowywać młodsze rodzeństwo. Hierarchia w grupie nie jest wyraźnie zaznaczona lub nie występuje[2].

Gibony białorękie żywią się owocami, młodymi liśćmi i pąkami. Preferują owoce o dużej zawartości cukru, zwłaszcza owoce figowców (Ficus)[3]. Ze względu na zajmowane siedlisko rzadko padają ofiarą drapieżników. Głównym zagrożeniem dla gatunku jest utrata dostępnych obszarów spowodowana wycinaniem i degradacją lasów.

Przypisy

  1. Hylobates lar. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  2. Edward Osborne Wilson: Socjobiologia. Poznań: Zysk i S-ka Wydawnictwo s.c., 2001. ISBN 83-7150-682-1.
  3. Sean Flannery: White-handed Gibbon (Hylobates lar) (ang.). The Primata. [dostęp 20 maja 2008].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Smith, A.: Hylobates lar (ang.). (On-line), Animal Diversity Web, 1999. [dostęp 20 maja 2008].