Grosz
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Grosz (łac. grossus) czyli moneta gruba (w stosunku do emitowanych wcześniej denarów).
- moneta srebrna o wartości kilku lub kilkunastu denarów. Bita w wielu krajach Europy:
- od 1172 we Włoszech
- od 1266 we Francji (grosz turoński)
- od 1300 w Czechach (grosz praski, używany także w Polsce, początkowo masa ok. 3,7 g) i w innych krajach zachodniej i środkowej Europy
- od ok. 1367 w Polsce grosze wybijał Kazimierz III Wielki (grosz krakowski, ważył 3,2 g i odpowiadał 16 denarom)
- od 1526 bito wyłącznie półgrosze, następnie całe i wielokrotności groszy (półtorak, dwojak, trojak, czworak, szóstak)
- Za czasów Zygmunta I grosz ważył 1,8 g
- od 1752 grosze polskie bito w miedzi
Od XVI wieku do 1918 grosz polski = 1/30 zł polski. W zaborze rosyjskim = 1/2 kopiejki.
- polska zdawkowa jednostka pieniężna od 1924, 1 grosz = 1/100 zł,
- przed wprowadzeniem euro, zdawkowa jednostka pieniężna Austrii (Groschen) od roku 1924 do 31 grudnia 2001, 1 grosz = 1/100 szylinga.
