Euro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy waluty części krajów Unii Europejskiej. Zobacz też: EURO – europejski turniej piłki nożnej.
Euro
Euro banknotes 2002.png
Banknoty
Kod ISO 4217 EUR
Państwo

wraz z następującymi
terytoriami zależnymi Francji:
Gujana Francuska Gujana Francuska
Gwadelupa Gwadelupa
Martynika Martynika
Majotta Majotta
Proposed flag of Réunion (ARF).svg Reunion
Saint-Barthélemy Saint-Barthélemy
Saint-Martin Saint-Martin
Saint-Pierre i Miquelon Saint-Pierre i Miquelon
Umowa z UE:
 Andora[1][2]
 Monako
 San Marino
 Watykan
Bez umowy z UE:
 Czarnogóra
 Kosowo

Poziom inflacji 3,6% - 2,8%[3]
Podział 1 euro = 100 centów
Symbol
Monety 1, 2, 5, 10, 20, 50 centów; 1, 2 €
Banknoty Często używane: 5, 10, 20, 50, 100 €
Rzadko używane: 200, 500 €
Bank centralny Europejski Bank Centralny
Mennica
Graficzny symbol euro

Euro, ευρώ, евро (znak: €, kod ISO 4217: EUR) – nazwa przyjęta na posiedzeniu w Madrycie w grudniu 1995 roku – wspólna waluta europejska wprowadzona w miejsce walut krajowych. W formie gotówkowej została wprowadzona w obieg 1 stycznia 2002 r.

Euro jest prawnym środkiem płatniczym w 18 państwach tworzących strefę euro w Unii Europejskiej – obejmującym około 334 mln[4] Europejczyków.

Waluta euro używana jest także w 11 krajach i terytoriach nienależących do UE (Watykanie, Monako, San Marino, Andorze, Kosowie, Czarnogórze) oraz we francuskich posiadłościach na Atlantyku i Oceanie Indyjskim i w brytyjskich bazach wojskowych na Cyprze[5].

Strefa euro (Euroland; Euroobszar; obszar euro) jest tworzącą unię walutową wspólną przestrzenią unijnych państw, które wprowadziły euro jako swoją walutę, gdzie Europejski Bank Centralny prowadzi niezależną politykę pieniężną.

Na co dzień swoją wspólnotową walutą euro posługuje się około 334 mln ludzi[6]. Wraz z obiegiem ponad 751 miliardów, euro jest walutą o najwyższej wartości gotówkowej w świecie[7]. Na euro przypada 27% światowych rezerw walutowych[7].

Utworzenie waluty[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze plany utworzenia Unii Walutowej pojawiły się już w latach 60. XX wieku, lecz dopiero w latach 70. opracowano plan wprowadzenia wspólnej waluty, a w 1979 roku powstał Europejski System Walutowy. W 1986 ECU zostało trzecią walutą na świecie, w której emitowano obligacje międzynarodowe.

Genezy euro jako jednolitej waluty Unii Europejskiej należy szukać w historii Unii Europejskiej oraz w historii światowej gospodarki. Z jednej strony, w 1968 roku nastąpiła realna integracja gospodarcza w postaci unii celnej, z drugiej strony upadek systemu kursu walutowego doprowadził do zbyt mocno zmieniających się kursów walut, który w opinii polityków osłabiał handel.

W 1970 roku po raz pierwszy została skonkretyzowana idea europejskiej unii walutowej. W tak zwanym planie Wernera, luksemburski premier Pierre Werner wypracował wraz z ekspertami Unii Gospodarczej i Walutowej, ideę jednolitej waluty. Projekt ten poniósł fiasko z powodu upadku systemu z Bretton Woods. Ostateczna decyzja o utworzeniu wspólnej waluty Unii Europejskiej zapadła w ramach traktatu z Maastricht, który powoływał do życia Unię Gospodarczą i Walutową.

W grudniu roku 1995 w Madrycie wspólnej walucie nadano nazwę euro. Ustanowiono też system TARGET – system automatycznych przeliczeń walut narodowych na euro.

1 stycznia 1999 roku nastąpiła inauguracja euro w transakcjach bezgotówkowych w 11 krajach (bez Grecji), a od 1 stycznia 2002 wprowadzono tę walutę w formie gotówkowej w dwunastu państwach UE (oprócz Wielkiej Brytanii, Szwecji i Danii). 1 lipca 2002 ostatecznie wycofano z obiegu waluty narodowe 12 państw, które przystąpiły do strefy euro. Rozszerzenie strefy euro nastąpiło do tej pory pięciokrotnie: 1 stycznia 2007 przez euro został zastąpiony tolar słoweński, 1 stycznia 2008 funt cypryjski i lira maltańska, 1 stycznia 2009 korona słowacka, 1 stycznia 2011 korona estońska, a 1 stycznia 2014 łat łotewski.

Sztywne kursy wymiany mają Bułgaria, Bośnia i Hercegowina, Komory i Republika Zielonego Przylądka. Waluty Danii i Litwy należą do Mechanizmu Kursów Walutowych (ERM II)[5].

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Monety euro[edytuj | edytuj kod]

Wszystkie monety mają identyczne rewersy (strona wspólna)[8] z nominałem i mapą Europy. Awersy (strona narodowa)[8] zawierają symbole narodowe (przeważnie nieoficjalne) ustalone przez poszczególne kraje strefy euro (z wyjątkiem Kosowa i Czarnogóry). Wszystkie są tak samo ważnym środkiem płatniczym bez względu na to co przedstawiają i gdzie są wydawane.

Banknoty euro[edytuj | edytuj kod]

Wszystkie poszczególne nominały w przeciwieństwie do monet są identyczne po obu stronach. Pod nazwą waluty zapisaną alfabetem łacińskim, jest także alfabetem greckim (monety tylko łaciński). Awers zawiera bramę lub okna typowe dla danej epoki w architekturze. Ujęte w taki sposób, by nie było wiadomo, na których konkretnie budowlach wzorowane. Każdy rewers zawiera most odpowiedni do czasów takich jak reprezentowane przez awers oraz mapę Europy:

  • 5 euro – brama z czasów starożytnej Grecji
  • 10 euro – brama romańska, most na rewersie odbija się w wodzie.
  • 20 euro – okna gotyckie, most na rewersie odbija się w wodzie.
  • 50 euro – okna renesansowe
  • 100 euro – brama barokowa, most na rewersie odbija się w wodzie.
  • 200 euro – okna secesyjne
  • 500 euro – okna XX wiecznego biurowca.

Kryteria konwergencji[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Kryteria konwergencji.

Kryteria konwergencji czy też zbieżności można podzielić na dwie grupy: kryteria monetarne (inflacje, długookresowe stopy procentowe oraz kursy walutowe), oraz fiskalne (deficyt budżetowy, dług publiczny)[9]. Aby wejść do strefy euro, należy spełnić kryteria konwergencji takie jak:

  • inflacja nie wyższa niż o 1,5 pkt proc. od średniej stopy inflacji w trzech państwach UE, gdzie inflacja jest najniższa (3,0% według danych za marzec 2007 roku)
  • dług publiczny nieprzekraczający 60% PKB
  • deficyt budżetowy nie wyższy niż 3% PKB
  • długoterminowe stopy procentowe nieprzekraczające o więcej niż o 2 p.p. średniej stóp procentowych w 3 państwach UE o najniższej inflacji (6,4% według danych za marzec 2007 roku)
  • stabilny kurs wymiany waluty w ciągu ostatnich 2 lat – wahania kursów walut nie mogą przekroczyć ±15% do ustalonej początkowo wartości (wprowadzenie waluty do Mechanizmu Kursów Walutowych ERM II)

Strefa euro[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Strefa euro.

Obecnie członkami Unii Gospodarczej i Walutowej jest 18 z 28 państw członkowskich Unii Europejskiej (Austria, Belgia, Cypr, Estonia, Finlandia, Francja, Grecja, Hiszpania, Holandia, Irlandia, Luksemburg, Łotwa, Malta, Niemcy, Portugalia, Słowacja, Słowenia, Włochy), a ponadto 4 inne państwa (Andora, Monako, San Marino, Watykan). W kolejnych dwóch państwach euro jest walutą bez członkostwa w Unii Gospodarczej i Walutowej (Czarnogóra, Kosowo).

Wymiana walut narodowych na euro[edytuj | edytuj kod]

W roku 2002[edytuj | edytuj kod]

Początkowo waluta ta była tylko międzybankową walutą rozliczeniową i nie znajdowała się w normalnym obiegu. W dniu 1 stycznia 2002 roku nastąpiło zastąpienie walut państw członkowskich strefy euro monetami i banknotami euro, co było największą przeprowadzoną dotąd na świecie jednorazową operacją walutową. Cała akcja wymiany walut zakończyła się 1 lipca 2002 r., kiedy to waluty narodowe państw strefy euro zostały całkowicie wycofane. Kursy między walutami narodowymi, które miało zastąpić euro, zostały zamrożone 1 stycznia 1999 r.

1 stycznia 2002 roku ustanowiono strefę euro. Kurs wymiany za 1 €:

Wymianie uległo 4,5 biliona euro w gotówce oraz przeliczono waluty narodowe na ponad 10 bilionów euro na kontach bankowych na całym świecie.

W roku 2007[edytuj | edytuj kod]

1 stycznia 2007 roku do strefy euro wstąpiła Słowenia. Kurs wymiany za 1 €:

W roku 2008[edytuj | edytuj kod]

1 stycznia 2008 roku do strefy euro wstąpił Cypr i Malta. Kurs wymiany za 1 €:

W roku 2009[edytuj | edytuj kod]

1 stycznia 2009 roku do strefy euro wstąpiła Słowacja. Kurs wymiany za 1 €:

W roku 2011[edytuj | edytuj kod]

1 stycznia 2011 roku do strefy euro wstąpiła Estonia. Kurs wymiany za 1 €:

W roku 2014[edytuj | edytuj kod]

1 stycznia 2014 roku do strefy euro przystąpiła Łotwa. Kurs wymiany za 1 €:

W roku 2015[edytuj | edytuj kod]

1 stycznia 2015 roku do strefy euro zamierza przystąpić Litwa. Kurs wymiany za 1 €:

  • Litwa 3.45280 lita (LTL).

Mechanizm ERM II[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: ERM II.

Mechanizm ERM II został przyjęty przez następujące państwa:

Emisja euro[edytuj | edytuj kod]

Banknoty euro są drukowane pod bezpośrednią kontrolą Europejskiego Banku Centralnego (w 14 różnych drukarniach) i mają jednolity wygląd we wszystkich państwach strefy euro.

Monety są produkowane przez mennice poszczególnych państw. Monety mają jednakowy kształt, jednakowy materiał i jednakowy wygląd rewersu (wspólna strona).

  • Na rewersach od 1 do 5 centów przedstawiono Europę Zachodnią na mapie świata. Zaznaczono wszystkie kraje Europy, również te, które nie należą do Unii.
  • Na pierwszej wersji rewersów monet od 10 do 50 centów przedstawiono 15 poszczególnych państw członkowskich UE w pewnej odległości od siebie, w tym nienależących do strefy euro: Danii, Szwecji i Wielkiej Brytanii.
  • Na pierwszej wersji rewersów monet o wartości 1 i 2 euro, kraje UE-15 złączone są w jedną całość, co odzwierciedla dewizę Jedności w różnorodności.
  • Od 2007 roku wprowadzano nowe monety. Monety od 10 centów do 2 euro są z rewersem przedstawiającym bez granic większą część Europy, zachowując rewersy monet od 1 do 5 centów, na których pod lupą widać, że nowe kraje członkowskie nie są częścią zaznaczonego obszaru.

Awersy (strona narodowa) natomiast są inne w każdym z państw, które decydują, jakie symbole są tam zamieszczone (przy czym monety euro bez względu na stronę narodową są prawnym środkiem płatniczym na terenie całej strefy euro. Oznacza to, że sklepy czy banki na terenie danego kraju nie mają prawa do odmowy przyjęcia monet wybitych w innych krajach). Istnieją także srebrne monety 10 €, które są wprawdzie prawnym środkiem płatniczym, ale ze względu na ich wartość kolekcjonerską raczej nie są spotykane w sklepach.

Dystrybucją banknotów i monet zajmują się poszczególne banki centralne państw strefy euro pod ścisłą kontrolą Europejskiego Banku Centralnego.

Euro w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Euro w Polsce.

Według pierwotnych planów Ministerstwa Finansów[11] Polska miała być gotowa do wejścia do strefy euro w 2009 roku. Na dzień dzisiejszy nieznana jest data planowanego wprowadzenia euro w Polsce.

W 2011 roku, a więc 2 lata po niespełnionym, planowanym terminie wycofania PLN, według sondaży większość Polaków jest przeciwna zmianie waluty[12].

Na mocy § 11 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 września 2007 roku w sprawie ogólnych zezwoleń dewizowych[13] również w Polsce można używać euro do rozliczeń, w których jedną stroną jest konsument i odbiorca usług (np. w sklepie, u fryzjera).

Po wygranych wyborach parlamentarnych w 2007 Platforma Obywatelska zapowiedziała[potrzebne źródło], że Polska będzie starać się jak najszybciej spełnić kryteria spójności, aby wejść do strefy euro już w 2012 lub 2013 roku. W późniejszych wypowiedziach Prezes Rady Ministrów Donald Tusk zapowiedział, że Polska wejdzie do strefy euro już w 2011 roku[14]. Wcześniej premier zapowiedział, że nie odbędzie się referendum w sprawie wejścia Polski do strefy euro[potrzebne źródło]. 16 września 2008 roku premier Tusk wspólnie z RPP i NBP potwierdzili zamiar spełnienia w 2011 roku przez Polskę kryteriów wejścia Polski do strefy euro. Pod koniec 2008 roku premier potwierdził, że referendum dotyczącego wprowadzenia euro w Polsce nie będzie[15]. Warto jednak zauważyć, iż Rzeczpospolita Polska zobowiązała się w traktacie akcesyjnym do przyjęcia euro, nie określając jednakże, kiedy ma to nastąpić.

Do zamiany złotego na euro niezbędna jest zmiana uprawnień NBP określonych w Konstytucji RP[16].

W lutym 2009 NBP opublikował raport, w którym zaproponował opóźnienie przyjęcia euro ze względu na wahania kursu złotego podczas kryzysu finansowego. Rząd nie zmienił harmonogramu wstąpienia do strefy euro w 2012 roku[17].

W marcu 2009 pojawiły się ekspertyzy mówiące o braku konieczności zmiany Konstytucji RP (w tym artykułu 227) przy wprowadzaniu euro. Część konstytucjonalistów uważa, że zmiana ustawy zasadniczej jest tylko dostosowaniem polskich przepisów wewnętrznych do obowiązującego już prawa wspólnotowego. Powołują się na wyższość prawa unijnego nad polską konstytucją, co stoi jednak w sprzeczności z wykładnią Trybunału Konstytucyjnego, zawartą w sentencji wyroku o zgodności traktatu akcesyjnego z Konstytucją RP. Trybunał stanął wówczas na stanowisku, iż zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego dotyczy ustaw, nie zaś samej Konstytucji[18][19]. Planom wprowadzenia euro bez zmiany Konstytucji sprzeciwia się PiS.

Euro a inne kraje – alfabetycznie[edytuj | edytuj kod]

Pojawiające się natomiast na rynku numizmatycznym tzw. „próbne monety euro” z Danii, Szwecji, Wielkiej Brytanii, Polski (istnieją nawet dwa warianty – bite na Słowacji na zlecenie polskich kupców numizmatycznych oraz w Wielkiej Brytanii na zlecenie firmy zagranicznej) i innych krajów wstępujących do Unii Europejskiej są produktem prywatnym, od których banki emisyjne (w tym Narodowy Bank Polski) zdecydowanie się odcinają; nie przeszkadza to jednak w handlu tymi monetami po dosyć wygórowanych cenach. Istnieją nawet „próbne monety euro” ze Szwajcarii, która do Unii nie należy, a nawet Szkocji i Padanii.

Euro jest też oficjalną walutą w Andorze, Czarnogórze i Kosowie. Zależny od euro jest także kurs marki transferowej, oficjalnej waluty Bośni i Hercegowiny (stały przelicznik 1 EUR = 1,95583 MK).

Począwszy od 2007 roku, euro stało się oficjalnym środkiem płatniczym w Słowenii, w 2008 na Cyprze i Malcie, w 2009 na Słowacji, w 2011 w Estonii, a 2014 na Łotwie.

Euro jest również środkiem płatniczym w większości terytoriów zamorskich Francji, między innymi: w położonym przy kanadyjskim wybrzeżu St-Pierre-et-Miquelon w Ameryce Północnej, oraz Gujanie Francuskiej w Ameryce Południowej. Natomiast francuskie terytoria zależne na Oceanie Spokojnym mają sztywno powiązany kurs waluty (franka C.F.P.) z euro.

Bułgaria[edytuj | edytuj kod]

Bułgaria miała znaczne problemy z inflacją. Z tego powodu przyjęcie nowej waluty było niemożliwe. W latach 2012 oraz 2013 tylko Bułgaria i Łotwa spełniły wszystkie kryteria konwergencji, jednak Bułgaria nie należy do mechanizmu ERMII. Bułgarski Minister Finansów oświadczył, że Bułgaria nie planuje dołączać do strefy euro, ani do ERMII w najbliższym czasie[20]. Waluta Bułgarii jest sztywno powiązana z euro (kurs: 1 euro = 1.95583 BGN).

Czechy[edytuj | edytuj kod]

Czechy pierwotnie chciały wprowadzić euro w 2010 roku. Piętrzyły się głosy, by z powodu problemów gospodarczych wspólną walutę wprowadzić w późniejszym terminie. Prezes Krajowego Banku Czeskiej Republiki Zdeněk Tůma w jednym z wywiadów wspomniał rok 2019 jako możliwy termin wprowadzenia euro. Były premier Czech, Petr Nečas powiedział, że nie planuje przystąpienia do strefy euro podczas jego rządów, które w związku ze skandalem korupcyjnym zakończyły się jego rezygnacją w 2013 roku.[21].

Dania[edytuj | edytuj kod]

Dania jest państwem Unii, zwolnionym na mocy Traktatu z Maastricht z obowiązku wprowadzenia u siebie waluty euro. W roku 2000 odbyło się dodatkowo referendum, w którym 53,2% społeczeństwa duńskiego odrzuciło pomysł wprowadzenia euro. W badaniu opiniotwórczego ekonomicznego pisma Børsen portalu z kwietnia 2010 roku wykazano, że 52% Duńczyków jest za wprowadzeniem europejskiej waluty, podczas gdy 41% przeciwko[22]. Kolejne referendum było planowane na rok 2011[23], ale nie zostało przeprowadzone. Od początku istnienia strefy euro korona duńska funkcjonuje w ERMII w ograniczonym paśmie wahań 2,25%.

Litwa[edytuj | edytuj kod]

Litwa planuje wprowadzić euro 1 stycznia 2015 roku[24]. Waluta Litwy jest sztywno powiązana z kursem euro od 2002 roku (1 euro = 3.45280 LTL)[25].

Rumunia[edytuj | edytuj kod]

Rumunia jest krajem członkowskim UE od 2007 roku i podobnie jak Bułgaria ma problemy z dużą stopą inflacyjną. Narodowy Bank Rumunii (BNR) obrał 2015 jako rok docelowy dla wprowadzenia euro. Oficjalne założenia polityki pieniężnej (podpisane w 2010 roku przez ministrów – Ministra Finansów Publicznych i Ministra Sprawiedliwości) zakładają wejście Rumunii do strefy euro w dniu 1 stycznia 2015 roku[26]. Jesienią 2011 roku władze kraju potwierdziły ten zamiar[27][28][29].

Szwecja[edytuj | edytuj kod]

Szwecja przeprowadziła 14 września 2003 roku referendum, w którym Szwedzi nie poparli wprowadzenia euro. Ponieważ Szwecja zadeklarowała w Porozumieniu Akcesyjnym, że warunkiem do wprowadzenia waluty jest spełnienie kryteriów konwergencji, przyjęcie nowej waluty zostało utrudnione przez nieprzystąpienie do mechanizmu zmiany kursu. Kolejne referendum miałoby się odbyć około 2013 roku. Mnożyły się głosy, by kwestię wprowadzenia euro rozpatrzyć wcześniej. Minister Finansów wyraził swoje poparcie dla wprowadzenia waluty euro w Szwecji.

Węgry[edytuj | edytuj kod]

Węgry zamierzały wprowadzić euro już w 2010 roku, jednakże z powodu ciągłego wysokiego deficytu krajowego cel ten okazał się nieosiągalny. Obecnie Węgry w związku z nowym zadłużeniem w wysokości 10% PKB mają najwyższe zadłużenie wśród wszystkich krajów Wspólnoty. Wejście Węgier do strefy euro może nastąpić najwcześniej w 2016.


Planowane terminy wprowadzenia euro
Kraj Waluta ISO 4217 ERM II Kurs Termin
Bułgaria Bułgaria lew BGN link= N = 1,95583
Chorwacja Chorwacja kuna HRK link= N
Czechy Czechy korona czeska CZK link= N
Dania Dania korona duńska DKK link= T = 7,46038 ±2,25% — odrzucenie w referendum w 2000 r.
Litwa Litwa lit LTL link= T = 3,4528 — 2015 r.[24]
 Polska złoty PLN link= N
Rumunia Rumunia lej RON link= N
Szwecja Szwecja korona szwedzka SEK link= N — odrzucenie w referendum w 2003 r.
Węgry Węgry forint HUF link= N
Wielka Brytania Wielka Brytania funt szterling GBP link= N

Nominały euro i centów[edytuj | edytuj kod]

Euro Centy
1 euro (moneta) 1 cent (moneta)
2 euro (moneta) 2 centy (moneta)
5 euro 5 centów (moneta)
10 euro 10 centów (moneta)
20 euro 20 centów (moneta)
50 euro 50 centów (moneta)
100 euro
200 euro
500 euro

Każdy kraj może dodatkowo emitować własne monety kolekcjonerskie o dowolnym nominale, jednakże akceptowane jako środek płatniczy są tylko w kraju emitenta, a nie w całej strefie euro.

Oficjalnym, trzyliterowym kodem euro (według ISO) jest EUR.

Znak graficzny euro[edytuj | edytuj kod]

Oficjalna konstrukcja znaku graficznego euro
Lifeintheeu.png
Unia Europejska na skróty
Information icon.svg Zobacz też: Euro (znak).

Komisja Europejska zadecydowała o kształcie symbolu euro. Znak graficzny euro jest grecką literą ε (epsilon) przeciętą dwiema równoległymi liniami. Symbolizuje ona korzenie cywilizacji europejskiej, próby zintegrowania naszego kontynentu i zapewnienia stabilizacji wewnętrznej. Niektórzy dopatrują się również w symbolu euro wyzwania dla dolara amerykańskiego, dla którego charakterystyczną cechą są dwie pionowe linie, czy analogii do jena, którego symbol również posiada taki element.

Znak € na klawiaturze[edytuj | edytuj kod]

W systemach operacyjnych rodziny Microsoft Windows, na większości klawiatur komputerowych (w tym polskiej i innych środkowoeuropejskich), znak € (euro) można wpisać przy wciśniętym prawym klawiszu Alt+u lub przy włączonej klawiaturze numerycznej (klawisz Num Lock), wpisując przy wciśniętym lewym klawiszu Alt kolejno cyfry 0, 1, 2, 8 (Alt + 0128 = €). Ta sama metoda działa w przypadku prawie wszystkich innych europejskich ustawień regionalnych (bałtycki, grecki, turecki i zachodnioeuropejski) oraz w przypadku ustawień arabskich i hebrajskiego, wyjątkiem są ustawienia regionalne używające cyrylicy – w tym wypadku należy wprowadzić cyfry 0, 1, 3, 6 (Alt + 0136 = €). W przypadku klawiatury polskiej programisty (najpowszechniej używanej w Polsce) i niektórych innych układów klawiatury również wciśnięcie lewego lub prawego klawisza Alt (zwanego inaczej AltGr) i litery U da taki wynik (Alt + U = €), w innych kombinacją taką może być AltGr + E, AltGr + 4 albo AltGr + 5 (w obu ostatnich przypadkach chodzi o klawisze standardowo oznaczone 4/$ i 5/% na głównej klawiaturze, nie cyframi 4 i 5 na numerycznej)[30]. Obsługa euro w systemach Windows 95 i NT 4 uzależniona jest od instalacji poprawki systemowej.

W przypadku niektórych programów można wpisać ciąg 20AC, a następnie wcisnąć klawisze lewy Alt i x. 20AC to szesnastkowy numer pozycji, na której znak € umieszczony jest w unikodzie. Inne programy pozwalają wstawić znak ten kombinacją lewy Alt i 8364 (wpisanych z klawiatury numerycznej): Alt + 8364 = €. 8364 to dziesiętny numer pozycji, na której znak € umieszczony jest w unikodzie.

W systemie Mac OS X, stosując układ klawiatury polski programisty, znak ten można uzyskać kombinacją klawiszy Alt i cyfry 3 (ALT+3=€). W układzie polskim maszynisty odpowiadającą kombinacją klawiszy jest Alt i cyfra 4.

W systemie Linux, znak € zazwyczaj można wpisać przy użyciu ALT + E. Niemniej jednak w zależności od dystrybucji może zdarzyć się, iż będzie wymagana modyfikacja układu klawiatury. Można to zrobić korzystając z ustawień Układu Klawiatury (ang. Keyboard Layout) dostępnych w Centrum Ustawień. W tym celu, po uruchomieniu Układu Klawiatury, należy wskazać używany układ (domyślnie wybrany aktualnie używany), a następnie posłużyć się przyciskiem „Opcje”. Na sam koniec, należy z listy rozwijanej „Dodawanie znaków walut do pewnych klawiszy” zaznaczyć preferowany skrót, przy czym zaleca się ustawienie „Euro pod 5" aby móc korzystać z kombinacji ALT + 5 w celu użycia znaku €.

Zważywszy na fakt, że znak € jest stosunkowo często stosowanym symbolem waluty, często zdarza się, że na nowych klawiaturach komputerów jest on nadrukowany na klawiszu 5/%. Sugeruje to użycie ww. kombinacji, niemniej jednak efekt zależy od użytego sterownika klawiatury.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. http://ec.europa.eu/economy_finance/euro/world/outside_euro_area/
  2. http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=CELEX:32004D0548:EN:NOT
  3. ECB, wrzesień 2008 – maj 2012.
  4. EUROPA - Euro (pol.). - EUROPA – EU website; oficjalny portal Unii Europejskiej: europa.eu. [dostęp 26 stycznia 2012].
  5. 5,0 5,1 Eurorozterki (pol.). Polityka (nr 2689), 24 stycznia 2009, s. 45. [dostęp 22 stycznia 2009].
  6. ECB Statistical Data Warehouse:Population (in millions). [dostęp 22 maja 2010].
  7. 7,0 7,1 Eurorozterki (pol.). Polityka (nr 2689), 24 stycznia 2009, s. 46. [dostęp 22 stycznia 2009].
  8. 8,0 8,1 http://www.nbportal.pl/pl/np/euro/banknoty-i-monety/monety
  9. Przypis, K. Szeląg, Euro. Wprowadzenie banknotów i monet do obiegu, wyd. Biblioteka menedżera i bankowca, Warszawa 2001, s. 30.
  10. Informacje z Latvijas Banka na temat wymiany łata na euro w styczniu 2014 roku.
  11. Informacje podane w dniu 8 lutego 2006 roku.
  12. Sondaż TNS OBOP 17 marca 2011
  13. Dz. U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1178
  14. Orędzie za 10 tysięcy – taniej niż w TVP TVN24, 2008-05-05.
  15. Premier: nie będzie referendum ws. euro.
  16. Centralnym bankiem państwa jest Narodowy Bank Polski. Przysługuje mu wyłączne prawo emisji pieniądza oraz ustalania i realizowania polityki pieniężnej. Narodowy Bank Polski odpowiada za wartość polskiego pieniądza. (Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, art. 227 ust. 1).
  17. NBP: odłóżmy przyjęcie euro.
  18. Wyrok TK z dnia 11 maja 2005, Sygn. akt K 18/04.
  19. Omówienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego.
  20. |Bulgaria finance minister says nation to delay euro entry.
  21. Czech crown to stay long with no euro opt-out needed: PM (ang.). 2010-12-05. [dostęp 2011-08-17].
  22. Dagbladet Børsen Denmark plans second euro vote in 2011 (duń.). Børsen, 12-14 april 2010. [dostęp 2010-04-21].
  23. Denmark plans second euro vote in 2011 | EurActiv.
  24. 24,0 24,1 Litwa chce przyjąć euro w 2015 r (pol.). kprm.gov.pl, 2013-02-26. [dostęp 2013-03-05].
  25. Bank of Lithuania (ang.). [dostęp 2013-03-05].
  26. http://www.cdep.ro/proiecte/2009/700/20/1/raport2010.pdf.
  27. Romania wants to join the eurozone – despite crisis.
  28. EU fiscal compact “guarantees” Romania’s eurozone entry in 2015: PM.
  29. Gov’t-BNR Committee: Romania maintains 2015 eurozone accession goal.
  30. Strona Microsoftu: Jak uzyskać symbol euro używając różnych układów klawiatur (należy kliknąć na How do I access the euro symbol?).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]