Grzebiuszkowate
| Grzebiuszkowate | |
| Pelobatidae[1] | |
| Bonaparte, 1850 | |
 Grzebiuszka ziemna (Pelobates fuscus) |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | płazy |
| Rząd | płazy bezogonowe |
| Podrząd | Pelobatoidea |
| Rodzina | grzebiuszkowate |
| Rodzaj | Pelobates Wagler, 1830[2] |
| Gatunki | |
|
|
| Zasięg występowania | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Grzebiuszkowate, huczki (Pelobatidae) – rodzina z rzędu płazów bezogonowych (Anura).
Spis treści |
[edytuj] Wygląd
Huczki to niewielkie płazy. Przeciętna długość ich ciała to 5-6 cm, choć niektóre z nich mogą dorosnąć nawet do 8 cm. Dymorfizm płciowy jest słabo zaznaczony, ale samica jest nieco większa od samca. Tylko w trakcie pory godowej można stwierdzić czy dany osobnik jest samcem, czy samicą. W tym czasie na grzbietowej powierzchni ramion powstają chrostki, które można wyczuć dotykiem. Na tylnych nogach grzebiuszki mają modzele, tj. wyrostki kostne ułatwiające zagrzebywanie się w ziemi. Zazwyczaj są barwy brunatnej, pokrytej ciemniejszymi plamkami lub paskami. Grzebiuszki również charakteryzują pionowe źrenice.
[edytuj] Występowanie
Huczki występują od Europy przez Azję Mniejszą aż do południowo-wschodniej Azji.
[edytuj] Tryb życia
Grzebiuszki budzą się dość wcześnie ze snu zimowego, który spędzają w rozmaitych jamach, norach i innych tego typu kryjówkach. Po dłuższym okresie ciepłych dni i pierwszych deszczach huczki opuszczają swoje miejsca zimowania. Wtedy to wyruszają do stanowisk lęgowych, którymi są płytkie stawy i jeziora, a nawet rowy melioracyjne. Wędrują małymi grupkami, aż do końca marca i początku kwietnia. Wtedy to rozpoczynają się "koncerty" samców. Ich rechot przypomina ciche gdakanie kur.
Ewenementem jest to, że po złączeniu się w parę, samiec i samica nie pływają po powierzchni wody, ale wędrują po dnie, wynurzając się tylko w celu zaczerpnięcia powietrza. Samica składa skrzek w postaci skręconych rulonów o długości ok. 1 m. Jeśli jest deszczowe lato, gody mogą odbyć jeszcze raz, w lipcu. W maksymalnym stadium rozwoju, kijanki osiągają 10-12 cm, czyli są dużo większe od swoich rodziców. Niektóre z osobników dorastają nawet do 18 cm, co czyni je największymi kijankami w Europie. Po około trzech miesiącach, kijanki zmniejszają się do normalnych rozmiarów.
[edytuj] Systematyka
Do rodziny grzebiuszkowatych zaliczane były rodzaje Pelobates, Spea i Scaphiopus. Obecnie dwa ostatnie rodzaje obejmujące gatunki amerykańskie wyłączane są do odrębnej rodziny Scaphiopodidae.
Do rodzaju Pelobates zaliczane są gatunki:
- Pelobates cultripes – grzebiuszka gibraltarska
- Pelobates fuscus – grzebiuszka ziemna
- Pelobates syriacus – grzebiuszka syryjska
- Pelobates varaldii
Przypisy
- ↑ Pelobatidae w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Pelobates. w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 31 lipca 2009]
[edytuj] Bibliografia
- Joanna Mazgajska: Płazy świata. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009. ISBN 978-83-01-15846-0.
