Høgnorsk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Høgnorsk, język wysokonorweskiultrapurystyczna i nieoficjalna odmiana języka norweskiego będąca odmianą standardu nynorsk w formie opracowanej przez Ivara Aasena. Wywodzi się z odmiany nynorsk, z której odrzucono zmiany wprowadzone przez rząd w r. 1917[1]. Jest to przede wszystkim odmiana pisana.

Termin[edytuj | edytuj kod]

Określenie høgnorsk zostało wprowadzone do języka przez prof. Torleiva Hannaasa w artykule Høgnorsk eller flatnorsk?[2], w którym autor dokonał podziału odmian języka na zasadzie niemieckiego Hochdeutsch i Plattdeutsch. Oznacza ono konserwatywną odmianę standardu nynorsk[3].

Język[edytuj | edytuj kod]

W roku 1917 przeprowadzono reformę pisowni języka norweskiego, mającą na celu zbliżenie obu wariantów języka do siebie, jednak reforma nie przez wszystkich została zaakceptowana[4]. Powstał na bazie odmiany landsmål, jednak w porównaniu z nim jest o wiele bardziej nowoczesny. Odrzuca przede wszystkim długie końcówki etymologiczne, natomiast akceptuje współczesne, np. -d w rzeczownikach i przymiotnikach[5]. Wymowa nie różni się od standardu bokmål. Høgnorsk jest dalej odmianą żywą i używaną[6].

Przypisy

  1. Norwegian language. [dostęp 2011-10-30].
  2. Torleiv Hannaas: Høgnorsk eller flatnorsk (norw.). [dostęp 2011-10-30].
  3. Ordet «høgnorsk» (norw.). [dostęp 2011-10-30].
  4. Ingvar Marm, Alf Sommerfelt: Norwegian. London: Hodder & Stoughton, 1967, s. xii. ISBN 0340058099.
  5. Høgnorsk. [dostęp 2011-10-30].
  6. Kva er høgnorsk?. [dostęp 2011-10-30].