HMS Zealous (1944)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
HMS Zealous
HMS Zealous
Historia
Stocznia Cammell Laird, Birkenhead
Położenie stępki 5 maja 1943
Wodowanie 28 lutego 1944
 Royal Navy
Nazwa HMS Zealous
Wejście do służby 20 października 1944
 Izraelski Korpus Morski
Nazwa Eilat
Wejście do służby lipiec 1956
Los okrętu zatopiony 21 października 1967
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 1700 t
Długość 110 m
Szerokość 10,9 m
Zanurzenie 3,1 m
Prędkość 36 węzłów
Załoga 186
Napęd
turbiny parowe o mocy 40 000 KM napędzające 2 śruby
Uzbrojenie
4 działa 120 mm (4xI)
5 dział 40 mm plot (5xI)
8 wyrzutni torped 533 mm (2xIV)

HMS Zealousbrytyjski niszczyciel typu Z z okresu II wojny światowej, numer taktyczny R39. Był czwartą jednostką w historii Royal Navy nosząca imię HMS Zealous („Zagorzalec”, „Entuzjasta”[1] ). W 1955 r. został sprzedany Izraelowi, gdzie wszedł rok później do służby jako „Eilat”.

Zamówienie na budowę okrętu zostało złożone w stoczni Cammell Laird w Birkenhead 12 lutego 1942 r. Stępkę pod budowę okrętu położono 5 maja 1943. Wodowanie jednostki miało miejsce 28 lutego 1944, wejście do służby w Royal Navy 9 października 1944.

Służba w Royal Navy[edytuj | edytuj kod]

Po wejściu do służby okręt wziął udział w ewakuacji z wyspy Sørøya 525 Norwegów ukrywających się przed wojskami niemieckimi. Następnie okręt stanowił eskortę dwóch konwojach arktycznych. 5 kwietnia 1945 „Zealous” uczestniczył w ataku na niemiecki konwój u wybrzeży Norwegii, podczas którego zatopiono jeden statek transportowy. Po wojnie okręt wziął udział w operacji Deadlight – niszczeniu poniemieckich U-Bootów.

Służba w Izraelskiej Marynarce Wojennej[edytuj | edytuj kod]

„Zealous” został sprzedany Izraelowi w 1955. Został wcielony w skład Izraelskiej Marynarki Wojennej w lipcu 1956, gdzie otrzymał imię „Eilat” (od nazwy izraelskiego miasta portowego Ejlat). W październiku 1956 w czasie kryzysu sueskiego wziął udział w ataku na egipski niszczyciel „Ibrahim al-Awal”. W nocy z 11 na 12 lipca 1967 „Eilat” napotkał dwa egipskie kutry torpedowe, które zatopił.

„Eilat” zatonął 21 października 1967 r. po trafieniu przez 4 pociski przeciwokrętowe typu P-15 (SS-N-2 Styx) wystrzelone przez dwa egipskie kutry rakietowe typu Komar. Ze 190 osobowej załogi zginęło 47 marynarzy, a 41 zostało rannych. Zatopienie izraelskiego niszczyciela dowiodło skuteczności pocisków przeciwokrętowych i przyśpieszyło prace nad skutecznymi systemami obrony bezpośredniej okrętów.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy