Herman z Reichenau
| Herman z Reichenau | |
 Herman z Reichenau z astrolabium (z prawej), ilustracja średniowieczna |
|
| Data urodzenia | 18 lipca 1013 Szwabia |
| Data śmierci | 24 września 1054 Reichanau |
| Kościół/ wyznanie |
rzymskokatolicki |
| Wspomnienie | 25 września |
Herman z Reichenau (ur. 18 lipca 1013 w Altshausen, w Szwabii; zm. 24 września 1054 w Reichenau), zwany również Hermanem Chromym, Hermanem Kulawym[1], Hermannusem Contractusem lub też Herimannusem Augiensisem – święty katolicki, mnich benedyktyński, astronom, matematyk, kompozytor, kronikarz i poeta, związany z klasztorem Reichenau.
Spis treści |
Życie [edytuj]
Herman był synem hrabiego Wolfrada II z Althausen-Veringen. Niepełnosprawny prawdopodobnie od urodzenia, nie poruszał się samodzielnie, czytał i pisał z trudem[a] [2]. Obdarzony wybitnym intelektem, w wieku siedmiu lat, został posłany na naukę do Berna, opata klasztoru Reichenau. W wieku 30 lat złożył śluby zakonne.
Herman interesował się historią, muzyką, matematyką oraz astronomią. Napisał kronikę historii świata od narodzin Jezusa Chrystusa do 1054, która jest jednym z głównych źródeł informacji na temat XI wieku.
Niektórzy przypisują mu wprowadzenie podziału godziny na minuty. Był jednym z wiodących badaczy zaangażowanych w upowszechnienie dzieł z zakresu matematyki i astronomii dostępnych wówczas jedynie w języku arabskim. Wprowadził do powszechnego użycia arabski termin almukantarat oznaczający równoległe do horyzontu koło małe na sferze niebieskiej.
Jest autorem wielu tekstów poetyckich oraz kompozycji muzycznych. Zmarł w 1054 i spoczął w rodzinnym grobowcu w Altshausen. Jego wspomnienie obchodzone jest 25 września[2].
Prace [edytuj]
Historia [edytuj]
- Chronicon – spośród wielu prac Hermana o tematyce historycznej na szczególną uwagę zasługuje napisana w języku łacińskim kronika obejmująca czas od narodzin Chrystusa do 1054. Po śmierci Hermana prace kronikarskie przejął jego uczeń Bertold z Reichenau.
- Gesta Chuoradi et Heinrici imperatorum – najprawdopodobniej nie zachowane do czasów obecnych
Muzyka [edytuj]
- De musica – przedstawia wymyślony przez Hermana system nutowy
- Sekwencje:
- Sequentia de beata Maria virgine (kwestia autorstwa nie jest jednoznacznie rozstrzygnięta; dzieło to przypisuje się również Henrykowi, nauczycielowi Gottschalka; przetłumaczone na język niemiecki w XII w.)
- Grates honos hierarchia
- Rex regum Dei Agne
- Benedictio trinae unitati (przypisywane)
- Exurgat totus almiphonus (przypisywane)
- Antyfony:
- Alma redemptoris mater oraz Salve Regina (przypisywane)
- Historie:
- Afra-Officium, wyd. Brambach 1892
Astronomia i matematyka [edytuj]
- Liber de mensura astrolabii – najprawdopodobniej autorstwa Gerberta von Aurillac, opracowana przez Hermana
- De utilitatibus astrolabii libri duo – pierwszy rozdział najprawdopodobniej autorstwa Hermana
- De mense lunari
- De horlogiorum compositione – fragment wyd. Oesch 1961
- Regulae in computum – podsumowanie na temat kościelnej rachuby czasu
- De conflictu arithmimachiae, wyd. Wappler, 1892
- Qualiter multiplicationes fiant in abaco, wyd. Treutelein, 1877
- De geometria – najprawdopodobniej nie zachowało się
Poezja [edytuj]
- Carmen de octo vitiis principalibus – wiersz o ośmiu przywarach, skierowany do zakonnic (1722 wersy); wyd. Dümmler, 1867
- Versus pro epitaphio matris suae – jako zapis w kronice
- Martyrologium, wyd. Dümmler 1885
Zobacz też [edytuj]
Uwagi [edytuj]
- ↑ Przyczyny niepełnosprawności Hermana nie są znane. Uważa się, że mogła wystąpić po przebytej chorobie Heinego-Medina lub też wskutek tetraplegii.
Przypisy [edytuj]
- ↑ Hugo Hoever (SOCist): Żywoty świętych Pańskich. przekład Zbigniew Pniewski. Warmińskie Wydawnictwo Diecezjalne, 1983, s. 349.
- ↑ 2,0 2,1 Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. T. 3: H-Ł. Kraków: WAM, Księża Jezuici, 1997, s. 44–45. ISBN 8370974643.
Bibliografia [edytuj]
- Chronicon. W: R. Buchner, Werner Trillmich: Quellen des 9. und 10. Jahrhunderts zur Geschichte der Hamburgischen Kirche und des Reiches. Darmstadt: Freiherr vom Stein- Gedächtnisausgabe 11, 1961. (niem.)
- Josef Anton Amann: Der selige Hermann. Der lahme Benediktinermönch von Reichenau. Höchst/Vorarlberg: Freiherr vom Stein- Gedächtnisausgabe 11, 1948. (niem.)
- Arno Borst: Wie kam die Arabische Sternkunde ins Kloster Reichenau?. Konstancja: Uvk Univers.-Vlg, 1988. ISBN 3-87940-355-4. (niem.)
- Maria Calasanz Ziesche: Die letzte Freiheit. Rheinbach koło Bonn: Schwestern Unserer Lieben Frau, 1992. ISBN 3-9800449-0-4. (niem.)
- Arno Borst: Mönche am Bodensee. Sigmaringen: Thorbecke, 1994. ISBN 3-7995-5006-2. (niem.)
- Walter Berschin, Martin Hellmann: Hermann der Lahme. Gelehrter und Dichter (1013–1054). Heidelberg: Mattes, 2005. ISBN 3-930978-81-4. (niem.)
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Herman z Reichenau: oryginalne teksty (niem.). [dostęp 19 stycznia 2009].
