Historia architektury

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Historia architekturynauka opisująca estetyczny i techniczny rozwój architektury a także budownictwa od początków ludzkiej działalności budowlanej do chwili obecnej. Historia architektury zajmuje się także związkami architektury z rozwojem techniki, czynnikami klimatycznymi, ekonomicznymi, socjologicznymi oraz polityczno-ideologicznymi i religijnymi.

Najczęstszym ujęciem historii architektury związanej z europejskim, okcydentalnym kręgiem kulturowym aż do wieku XIX jest periodyzacja posługująca się podziałem na epoki stylistyczne. Według takiego podziału cała działalność budowlana danego okresu i terytorium może być scharakteryzowana i opisana przy pomocy skodyfikowanych cech stylistycznych.

Historykami architektury są zwykle osoby z wykształceniem z dziedziny architektury lub historii sztuki.

Romanizm: Katedra w Moguncji (z elementami gotyckimi)
Neogotyk: Heinrich von Ferstel, Kościół Wotywny w Wiedniu
Architektura Afryki: Wielkie Zimbabwe

Podstawowe epoki i style architektoniczne w europejskim, okcydentalnym kręgu kulturowym[edytuj | edytuj kod]

Architektura prehistoryczna[edytuj | edytuj kod]

Architektura starożytna[edytuj | edytuj kod]

Architektura średniowiecza[edytuj | edytuj kod]

Architektura nowożytna[edytuj | edytuj kod]

Architektura XIX w.[edytuj | edytuj kod]

Architektura XX i XXI w.[edytuj | edytuj kod]

Architektura innych rejonów świata[edytuj | edytuj kod]