Ignacio Ambríz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ignacio Ambríz
Ignacio Ambríz.jpg
Imię i nazwisko Marcos Ignacio Ambríz Espinoza
Data i miejsce
urodzenia
7 lutego 1965
m. Meksyk,  Meksyk
Pseudonim Nacho
Pozycja Obrońca
Wzrost 175 cm
Masa ciała 75 kg
Informacje klubowe
Obecny klub Querétaro (trener)
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1983–1986
1986–1987
1987–1989
1989–1996
1996–1997
1998
1998
1999–2001
Necaxa
Petroleros
León
Necaxa
Atlante
Puebla
Celaya
Necaxa
33 (0)


192 (16)
22 (3)
19 (0)
8 (0)
57 (1)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1985
1992–1995
 Meksyk U-20
 Meksyk
4 (1)
64 (6)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
2003
2010–2011
2012
2013–
Puebla
San Luis
Guadalajara
Querétaro

Marcos Ignacio "Nacho" Ambríz Espinoza (ur. 7 lutego 1965 w mieście Meksyk) – meksykański piłkarz występujący na pozycji środkowego obrońcy, obecnie trener Querétaro.

Ambríz urodził się w stołecznym mieście Meksyk i jest wychowankiem tamtejszego zespołu Club Necaxa, gdzie spędził większość swojej piłkarskiej kariery. W najwyższej klasie rozgrywkowej zadebiutował już w rozgrywkach 1983/1984, jednak trzy lata później odszedł do drugiej ligi meksykańskiej, gdzie reprezentował barwy Petroleros de Salamanca i Club León. Latem 1989 powrócił do Necaxy, gdzie z powodzeniem grał przez następne siedem sezonów. Wówczas odniósł z zespołem największe sukcesy w swojej karierze, takie jak mistrzostwa Meksyku w rozgrywkach 1994/1995 i 1995/1996, czy puchar kraju w 1995 roku. Później zanotował jeszcze krótkie epizody w Atlante, Puebli i Celayi, z którymi nie odniósł jednak większych sukcesów. W latach 1999–2001 po raz trzeci był piłkarzem Necaxy, prowadzonej wówczas przez szkoleniowca Raúla Ariasa. Znacznie pomógł zespołowi w zdobyciu Pucharu Mistrzów CONCACAF w roku 1999 oraz zajęciu trzeciego miejsca na Klubowych Mistrzostwach Świata rok później, po pokonaniu po serii rzutów karnych hiszpańskiego Realu Madryt. Profesjonalną, trwającą osiemnaście lat karierę piłkarską (z czego ponad jedenaście spędzonych w Necaxie) zakończył w 2001 roku.

W 1985 roku Ambríz wystąpił we wszystkich czterech meczach reprezentacji Meksyku U–20 na Młodzieżowych Mistrzostwach Świata w ZSRR. Meksykanie odpadli na radzieckich boiskach zaraz po wyjściu z grupy, w ćwierćfinale. Obrońca Necaxy zdobył bramkę z rzutu karnego w wygranym 3:1 meczu fazy grupowej z Chinami. W seniorskiej kadrze narodowej występował w latach 1992–1995, będąc podstawowym piłkarzem zespołu i zdobywając dla niego sześć goli w 64 spotkaniach. Za kadencji selekcjonera Miguela Mejíi Baróna był jednym z najważniejszych graczy reprezentacji, występując z nią w kilku turniejach międzynarodowych. Na Copa América 1993 doszedł z Meksykiem do finału, w tym samym roku zwyciężył w Złotym Pucharze CONCACAF, na Mistrzostwach Świata 1994 w USA odpadł w 1/8 finału, rok później zajął trzecie miejsce w Pucharze Konfederacji, natomiast na Copa América 1995 zakończył swój udział na ćwierćfinale.

Karierę trenerską Ambríz rozpoczął w sezonie Clausura 2003, kiedy to w siedmiu meczach poprowadził swój były klub, Puebla FC. Niedługo potem został asystentem swojego rodaka, trenera Javiera Aguirre, w hiszpańskiej Osasunie. Obydwu szkoleniowcom udało się dotrzeć do finału Pucharu Króla w 2005 roku, natomiast w rozgrywkach 2005/2006 zajęli z Osasuną czwarte miejsce w hiszpańskiej Primera División, najwyższe w historii klubu. Przed sezonem 2006/2007 rozpoczął pracę w Atlético Madryt, także pełniąc funkcję pomocnika Aguirre. Po niemal trzech latach pracy Aguirre został zwolniony, a Ambríz razem z nim odszedł z zespołu Atlético, powrócił do ojczyzny i objął drużynę San Luis FC. Podczas dwuletniego pobytu w San Luis nie osiągnął z drużyną większych sukcesów w lidze, niemniej jednak dwukrotnie poprowadził ją w rozgrywkach Copa Libertadores – w 2010 roku odpadł w 1/8 finału, natomiast w roku 2011 zakończył swój udział w turnieju już w fazie grupowej. Wiosną 2012 zastąpił Fernando Quirarte na stanowisku szkoleniowca jednej z najbardziej utytułowanych ekip w Meksyku, Chivas de Guadalajara. Został zwolniony po trzech miesiącach pracy z powodu słabych wyników – jego piłkarze zanotowali pięć zwycięstw, cztery remisy i dziewięć porażek.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]