Atlético Madryt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Football pictogram.svg Club Atlético de Madrid
Pełna nazwa Club Atlético de Madrid S.A.D.
Przydomek Los Indios, Los Colchoneros, Los Rojiblancos
Barwy czerwono-białe
Data założenia 26 kwietnia 1903
Liga Primera División
Debiut w najwyższej lidze 10 lutego 1928
Adres Paseo Virgen del Puerto 67 28005 Madrid
Stadion Estadio Vicente Calderón
Madryt
Prezes Hiszpania Enrique Cerezo
Trener Argentyna Diego Simeone
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Club Atlético de Madridhiszpański klub piłkarski, grający obecnie w Primera División i mający siedzibę w Madrycie. Swoje domowe mecze rozgrywa na stadionie Estadio Vicente Calderón, który może pomieścić 55 tysięcy widzów. Zespół Atlético należy do najbardziej utytułowanych w Hiszpanii. Dziesięciokrotnie wywalczył mistrzostwo[1]. Dziesięciokrotnie zdobywał Puchar Króla. Osiągał także sukcesy w europejskich pucharach: w 1962 roku wygrał Puchar Zdobywców Pucharów, a w 1974 i 2014 roku grał w finale Pucharu Europy. W 2010 Atlético wygrało pierwszą edycję Ligi Europy UEFA, następcy Pucharu UEFA. Dwa lata później powtórzyło swój sukces, pokonując w finale Athletic Bilbao 3:0, zdobyło drugi puchar Ligi Europy. W 2014 roku Atlético awansowało do finału Ligi Mistrzów. W 2013 roku klub z Madrytu wyprzedził Athletic Bilbao w tabeli wszech czasów ligi hiszpańskiej i zajmuje 4. miejsce za Realem Madryt, FC Barceloną i Valencią CF[2]. Z 10 tytułami mistrzowskimi i 8 wicemistrzostwami klub zajmuje trzecie miejsce na podium wszech czasów Primera División.

W swojej historii Atlético nosiło wiele przydomków, jak np. „Los Colchoneros” (w dosłownym tłumaczeniu „wytwórcy materacy”), gdyż pierwsze koszulki klubu przypominały wzór materaca. W latach 70. piłkarzy madryckiego klubu nazywano „Los Indios”. Wówczas w kadrze drużyny Atlético było wielu zawodników z Ameryki Południowej. Natomiast z powodu barw klubowych Atlético nazywa się też „Los Rojiblancos”, czyli „czerwono-biali”.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Założenie i początki klubu Atlético[edytuj | edytuj kod]

26 kwietnia 1903 roku grupa studentów szkoły Escuela Especial de Ingenieros de Minas pochodzących z Kraju Basków zdecydowała się założyć nowy klub sportowy w Madrycie. Ramón de Arancibia y Lebarri, Ignacio Gortázar y Manso, Ricardo Gortázar y Manso oraz Manuel de Goyarrola y Alderna mieli w planach utworzyć filialny zespół Athletic Bilbao i nowy twór nazwano Athletic Club de Madrid. Pierwszym prezydentem klubu został Enrique Allende i jeszcze w tym samym roku został zastąpiony przez Eduarda de Achę.

Swoje pierwsze spotkanie Athletic rozegrał 2 maja na boisku w pobliżu dzielnicy Vallecas, przy ulicy Menéndeza Pelayo. Mecz został rozegrany pomiędzy członkami klubu a arbitrem spotkania był skarbnik Athletic Enrique Goiriki.

Pierwsze stroje drużyny Athletic były w biało-czerwone pasy, a więc inne niż macierzystego Athletic Bilbao (czarne lub niebieskie). W 1904 roku Athletic po raz pierwszy wystąpił przeciwko drużynie Athletic Bilbao, ale wynik meczu nie jest znany. Natomiast 28 lutego 1905 roku rozegrano drugie spotkanie pomiędzy tymi klubami, które zakończyło się remisem 1:1.

20 lutego 1907 roku kierownictwo Athletic Bilbao uznało pełną niezależność madryckiego Athletiku. Dokument podpisał prezydent tego drugiego zespołu Eduardo de Acha. Zostało ono również oficjalnie zaakceptowane przez Hiszpański Związek Piłki Nożnej. W tym samym roku nastąpił również wybór nowego prezydenta klubu. Został nim Ricardo de Gondra. Dzięki podpisanemu porozumieniu z klubem z Bilbao, Athletic Club de Madrid mógł występować w rozgrywkach o Puchar Króla, jedynych wówczas rozgrywkach w całym kraju.

Lata 1910-1919: Początkowe lata funkcjonowania klubu[edytuj | edytuj kod]

W 1911 roku zmieniono po raz pierwszy barwy zespołu. Biało-niebieskie stroje zostały zastąpione przez czerwono-białe paski, które używano wówczas do produkcji materacy. Stąd też wywodzi się przydomek Atlético – „Los Colchoneros”. 22 grudnia 1911 piłkarze Athletic rozegrali swój pierwszy mecz w nowych barwach o Puchar Manuela Rodrígueza Arzuagi. W 1912 roku nastąpiła kolejna zmiana na stanowisku prezydenta klubu. Ramóna de Cárdenasa zastąpił Julián Ruete.

Ruete wsławił się owocnymi próbami wybudowania nowego stadionu dla Athletic i ostatecznie zespół przeniósł się z Ronda Vallecas na Estadio de O'Donnell. 9 lutego 1913 roku rozegrano na nim pierwsze spotkanie. Obiekt ten liczył 10 tysięcy widzów.

W 1916 roku Athletic dotarł do finału mistrzostw Hiszpanii a w drużynie brylowali wówczas tacy zawodnicy jak Beguiristain, Iturbe, Belaunde, Buylla, Villaverde i Muguruza. W finałowym meczu zespół Athletic uległ jednak Realowi Madryt 2:3. Po tym nieudanym spotkaniu kilku czołowych zawodników odeszło z klubu i do 1918 roku trwała przebudowa składu. W 1919 roku trenerem został Anglik Frederick Pentland, który utworzył drużynę rezerw. W tym samym roku nastąpiła także kolejna zmiana na stanowisku zarządcy klubu – Ruete został zastąpiony przez Álvaro de Aguilara.

Lata 20.: Gra na stadionie Estadio Metropolitano[edytuj | edytuj kod]

Athletic de Madrid w 1927 roku

Rok 1920 był rokiem Letnich Igrzysk Olimpijskich w Antwerpii, w których reprezentacja Hiszpanii zdobyła srebrny medal. Dostępu do bramki Hiszpanów bronił wówczas bramkarz Athletic Madrid Pancho Belauste. W 1921 roku nastąpiła zmiana trenera i Pentlanda zastąpił jego rodak Hayes. Pod jego wodzą Athletic po raz pierwszy w historii wygrał Campeonato del Centro, czyli regionalne rozgrywki środkowej Hiszpanii.

13 maja 1923 roku zespół Athletic po raz drugi przeniósł się na nowy stadion. Otwarto wówczas Estadio Metropolitano de Madrid. W meczu otwarcia zespół z Madrytu podejmował Real Sociedad i wygrał z nim 2:1. W 1924 roku utworzono w stolicy kraju nowe rozgrywki Copa del Madrid, czyli Puchar Madrytu. W tym samym roku Athletic doszedł do finału tego pucharu, jednak uległ w nim 2:6. W 1925 roku piłkarze „Los Colchoneros” po raz drugi w swojej historii wygrali rozgrywki regionalne. Następnie wystąpili w Pucharze Króla, ale odpadli w półfinale po trzech spotkaniach z FC Barcelona (2:3, 2:1 i 1:2).

W 1926 roku Athletic zajął 2. miejsce w Campeonato del Centro, jednak na skutek nowych przepisów dotyczących liczby uczestników Pucharu Hiszpanii wystąpił w tym pucharze. Zespół z Madrytu dotarł do finału, a w nim spotkał się z FC Barcelona. Zawodnicy Athletic prowadzili 2:0, jednak to piłkarze z Barcelony wygrali 3:2 i zdobyli tamto trofeum.

W 1927 roku w Hiszpanii podejmowano rozmowy na temat utworzenia piłkarskiej ligi, ale kompromis pomiędzy klubami i federacją piłkarską osiągnięto dopiero w 1928 roku. 23 listopada uchwalono, iż liga hiszpańska składać się będzie z dziesięciu drużyn. Sześć z nich mieli stanowić wygrani w turnieju Copa Espana a czterech – najlepsi finaliści tych turniejów. Ostatecznie w skład nowej pierwszej ligi weszły takie kluby jak: Athletic Bilbao, FC Barcelona, Real Madryt, Arenas Getxo, Real Unión Irún, Real Sociedad, Espanyol Barcelona, Athletic Madryt, Europa de Barcelona oraz Racing Santander. Athletic wystąpił w niej dzięki dotarciu do finału Copa Espana, a zespół poprowadził Anglik Frederick Pentland. 10 lutego 1929 roku Athletic rozegrał swój pierwszy mecz w historycznym premierowym sezonie hiszpańskiej ligi, w którym pokonał 3:2 na wyjeździe Arenas Getxo. Bramki dla „Los Colchoneros” w tym spotkaniu zdobyli Palacios, Marin i Cosme. Na koniec sezonu 1929/1930 Athletic zajął 4. miejsce w lidze, a w 1930 roku zakończył sezon na ostatnim miejscu i spadł do drugiej ligi.

W latach 20. dwukrotnie dochodziło do zmiany prezydenta klubu. W 1923 roku Juliána Ruete zastąpił Juan de Estefanía, a w 1926 roku jego miejsce zajął Luciano Urquijo, który sprawował władzę do 1931 roku.

Lata 30.: Fuzja z Aviación Nacional i problemy finansowe[edytuj | edytuj kod]

W drugiej lidze zespół Athletic grał przez cztery lata. Już w 1931 roku był bliski powrotu do pierwszej ligi, jednak zajął wówczas drugie miejsce za Valencią, a do pierwszej ligi wchodziła tylko jedna drużyna. Jeszcze w tym samym roku wymieniono cały zarząd, a na stanowisku prezydenta Luciano Urquijo został zastąpiony przez Rafaela Gonzáleza.

Jednym z pierwszych posunięć Gonzáleza było zatrudnienie na stanowisku trenera Antonia de Miguela. Jednak w sezonie 1932/1933 drużyna znów zajęła 2. miejsce, tym razem tracąc dystans trzech punktów do Realu Oviedo. Również i w 1934 roku zespół z Madrytu był drugi w lidze za Sevillą. Jednak 16 lipca 1934 Hiszpański Związek Piłki Nożnej postanowił powiększyć pierwszą ligę Hiszpanii z 10 do 12 zespołów i dzięki tej decyzji Athletic powrócił w szeregi pierwszoligowców. W najwyższej klasie rozgrywkowej w kraju zawodnicy „Los Rojiblancos” spędzili jednak tylko dwa sezony. W 1935 roku zajęli w niej 7. miejsce, jednak w 1936 roku, po zmianie trenera Pentlanda na Josepa Samitiera, zakończyli sezon na przedostatniej 11. pozycji oznaczającej kolejną degradację do drugiej ligi.

W 1936 roku nowym prezydentem klubu został José María Fernández, w Hiszpanii zaś wybuchła wojna domowa. Z tego też powodu związek piłki nożnej zawiesił wszystkie rozgrywki sportowe w kraju na okres trzech lat. W 1939 roku rozgrywki ligi piłkarskiej zostały przywrócone, jednak zespół Athletic przeżywał duże kłopoty finansowe. Wystąpiły kłopoty zarówno ze znalezieniem środków na wypłaty dla zawodników, ale także na sprawy związane z organizacją i funkcjonowaniem klubu. Początkowo zdecydowano, że zespół nie przystąpi do rozgrywek drugiej ligi, jednak 14 września 1939 postanowiono podpisać umowę, w wyniku której zespół Athletic połączył się z drużyną Hiszpańskich Sił Powietrznych, grającą w lokalnych rozgrywkach okręgu madryckiego. Oficjalna rejestracja nowego klubu nastąpiła 4 października 1939, a nowy twór nazwano Athletic Aviación Club de Madrid. Zmieniono także klubowe logo, do którego dodano skrzydła symbolizujące wojska powietrzne.

Athletic Aviación nie przystąpił jednak, jak pierwotnie planowano, do rozgrywek drugiej ligi i został przesunięty do Primera División. Powodem tego było zniszczenie na skutek wojny stadionu pierwszoligowego wówczas Realu Oviedo, który na rok zawiesił grę w rozgrywkach ligowych. Athletic Aviación rozegrał więc baraż o udział w pierwszej lidze z drużyną Osasuny i 26 listopada w Walencji pokonał 3:1 ekipę z Nawarry.

Lata 40.: Zmiany nazwy i pierwsze tytuły mistrzowskie[edytuj | edytuj kod]

Sezon 1939/1940 był pierwszym po wojnie domowej. Zespół Athletic, prowadzony przez legendarnego trenera Ricarda Zamorę, do końca sezonu walczył o mistrzostwo kraju i ostatecznie 28 kwietnia 1940 dzięki zwycięstwu 2:0 nad Valencią zapewnił sobie pierwszy w historii tytuł mistrzowski.

W sezonie 1940/1941 na krótko zespół objął Ramón Lafuente, ale potem na stanowisko trenera powrócił Zamora, który doprowadził zawodników Athletic Aviación do drugiego z rzędu mistrzostwa kraju. Największy udział w tym sukcesie miał napastnik Pruden, który z 30 golami na koncie został królem strzelców ligi, będąc tym samym pierwszym zawodnikiem „Los Colchoneros”, który tego dokonał. Pruden nie przedłużył jednak kontraktu z Athletic Aviación i po sezonie odszedł do Salamanki. W 1942 roku zespół pod wodzą Zamory nie obronił tytułu mistrzowskiego i zajął 3. miejsce w lidze. Rok wcześniej nowym prezydentem został Manuel Gallego, który zastąpił Luisa Navarro. W tym samym roku głowa państwa hiszpańskiego generał Francisco Franco wydał dekret, który zakazał drużynom sportowym używania nazw wywodzących się z obcych języków, toteż nazwa Athletic Aviación Club de Madrid została zastąpiona przez Atlético Aviación de Madrid.

W 1943 roku zespół Zamory nie odniósł sukcesu w lidze i zajął 8. miejsce w Primera División. Po sezonie postanowiono przebudować skład i w 1944 roku drużyna Atlético Aviación wywalczyła wicemistrzostwo Hiszpanii, w tabeli ustępując jedynie Valencii. Z kolei w 1945 roku „Los Colchoneros” zakończyli sezon na 3. pozycji, ale w 1946 ponownie wylądowali poza podium (na 7. miejscu). 14 stycznia 1947 roku zmieniono po raz kolejny nazwę klubu. Atlético Aviación de Madrid została zastąpiona przez Club Atlético de Madrid, która obowiązuje do dnia dzisiejszego. Powodem zmiany nazwy było wycofanie się Sił Powietrznych z finansowania klubu. Oprócz przemianowania dokonano także zmiany loga klubu na to, które obowiązuje do dziś. W tym samym roku nowym prezydentem klubu został Cesáreo Galindez, który sprawował swoją funkcję do 1952 roku.

Przed sezonem 1947/1948 Atlético dokonało najdroższego wówczas transferu w Hiszpanii. Za 450 tysięcy peset pozyskało pomocnika Antonia Vidala. Zespół zajął 3. miejsce w lidze, ale dużym sukcesem było zwycięstwo na własnym stadionie w meczu z odwiecznym rywalem Realem Madryt. Atlético pokonało Real 5:0 po bramkach Adriána Escudero, Francisco Camposa, dwóch José Juncosy i jednej Vidala. Latem 1948 do Atlético przeszedł jeden z najlepszych wówczas bramkarzy francuskich Marcel Domingo a także Marokańczyk Larbi Ben Barek. W 1949 roku Atlético zajęło 4. miejsce w lidze, a Vidal doznał ciężkiej kontuzji, przez co musiał zakończyć piłkarską karierę. Latem 1949 trenerem klubu został Argentyńczyk Helenio Herrera, który w 1950 roku doprowadził Atlético do zdobycia trzeciego, pierwszego od 9 lat, tytułu mistrzowskiego.

Lata 50.: Kolejne mistrzostwa i historyczne mecze[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 1950/1951 trener Herrera ponownie doprowadził Atlético do wywalczenia tytułu mistrzowskiego a najwięcej bramek w zespole zdobyło trio Adrián EscuderoLarbi Ben BarekJosé Luis Pérez-Payá. W 1952 roku zespół na skutek problemów kadrowych zakończył rozgrywki ligowe na 4. pozycji i nie zdołał obronić mistrzowskiego tytułu. W kolejnych sezonach zespół był jednak w cieniu Realu Madryt oraz FC Barcelona i o miano trzeciego zespołu w kraju walczył z baskijskim Athletic Bilbao. Jednak zarówno w 1953, 1954, jak i 1955 roku zawodnicy Atlético spisywali się dużo słabiej niż w poprzednich sezonach i zajęli odpowiednio 7., 8. i 9. miejsce w rozgrywkach ligowych. Dodatkowo 5 grudnia 1954 zespół doznał najwyższej porażki w swojej historii, gdy na Estadio Balaídos uległ Celcie Vigo aż 1:8. W 1955 roku doszło też do zmian władz klubu – nowym prezydentem wybrano Javiera Barroso, który pracował w klubie blisko 9 lat.

Sezon 1955/1956 był lepszy w wykonaniu Atlético, które zajęło 5. pozycję w lidze. 11 września 1955 pobiło swój klubowy rekord, gdy na Estadio Metropolitano pokonał 9:0 Hérculesa Alicante. Po trzy gole zdobyli wówczas Escudero oraz Francisco Molina. W 1957 roku klub nie poprawił swojej pozycji i ponownie był piąty w lidze. Nowym trenerem klubu został Słowak Ferdinand Daučík, który rok później wywalczył z „Los Rojiblancos” wicemistrzostwo Hiszpanii.

W 1958 roku Daučík sprowadził do Atlético mistrza świata z tego samego roku, Brazylijczyka Vavę, który spędził w „Los Colchoneros” trzy sezony. Jesienią madrycki klub wystąpił w rozgrywkach Pucharze Mistrzów, gdyż Real Madryt wygrał poprzednią edycję tego pucharu i UEFA zezwoliła na występ Atlético jako wicemistrza Hiszpanii. W debiutanckim meczu Hiszpanie pokonali aż 8:0 irlandzki Drumcondra FC, a w rewanżu wygrali 5:1. W 1/8 finału Atlético wyeliminowało bułgarski CDNA Sofia, a w ćwierćfinale spotkało się z niemieckim Schalke 04. Po zwycięstwie 3:0 i remisie 1:1 awansowało do 1/2 finału najważniejszych rozgrywek w Europie. Tam natrafiło na rywala zza miedzy – Real Madryt. Po zaciętych bojach ostatecznie odpadło dopiero po trzecim spotkaniu, przegranym na La Romareda w Saragossie 1:2. W czerwcu 1959 to właśnie Real wywalczył Puchar Europy[3].

Lata 60.: Triumf w Pucharze Zdobywców Pucharów[edytuj | edytuj kod]

W 1960 roku Daučík nie odniósł sukcesu w lidze i doprowadził drużynę Atlético do 5. miejsca. Zespół „Los Colchoneros” doszedł jednak do finału Pucharu Hiszpanii i w nim spotkał się z Realem Madryt. Po golach Miguela Jonesa, Joaquina Peiró i Enrique Collara „czerwono-biali” wygrali 3:1 i po raz pierwszy w historii sięgnęli po hiszpański puchar[4].

W 1960 roku drużynę przejął hiszpański szkoleniowiec José Villalonga, który poprzednio trenował Real Madryt i zdobył z nim w 1956 i 1957 roku Puchar Mistrzów. Villalonga wywalczył z Atlético wicemistrzostwo kraju a w Pucharze Króla doprowadził zespół do zwycięstwa nad „Królewskimi”. Piłkarze „Los Rojiblancos” tym razem zwyciężyli 3:2 – dwie bramki zdobył Peiró, a jedną José Mendonça[5]. W sezonie 1961/1962 Atlético wystąpiło w rozgrywkach powstałego rok wcześniej Pucharu Zdobywców Pucharów. W rundzie eliminacyjnej Hiszpanie okazali się lepsi od francuskiego CS Sedan (3:2, 4:1), w pierwszej rundzie wyeliminowali angielski Leicester City (2:0, 1:1), by potem kolejno uporać się z Werderem Brema z RFN (3:1, 1:1) i Motorem Jena z NRD (4:0, 1:0). W finale „Los Colchoneros” trafili na włoską Fiorentinę. W pierwszym meczu na Hampden Park w Glasgow padł remis 1:1 po golach Peiró i Szweda Kurta Hamrina dla „Violi”. Do rozstrzygnięcia potrzebny był więc dodatkowy mecz, który na Neckarstadion w Stuttgarcie wygrali gracze Atlético. Dzięki golom Jonesa, Mendonçy i Peiró zwyciężyli 3:0, zdobywając tym samym pierwsze europejskie trofeum w swojej historii[6].

Finał Pucharu Zdobywców Pucharów

10 maja 1962 Hiszpania Atlético Madryt 1:1 Włochy AC Fiorentina Hampden Park, Glasgow
Widzów: 27 000
Sędzia: Thomas Warton (Szkocja)
Joaquín Peiró Bramka 11' 1:1 Kurt Hamrin Bramka 27'


Edgardo MadinabeytiaFeliciano Rivilla, Isacio Calleja, Ramiro Rodrigues, Antonio ChuzoJesús Glaría, Miguel JonesAdelardo Rodríguez, José Mendonça, Joaquín Peiró, Enrique Collar (kapitan); Trener: José Villalonga Giuliano SartiAlberto Orzan (kapitan), Sergio Castelletti, Amilcaro Ferretti, Piero GonfiantiniClaudio Rimbaldo, Kurt Hamrin, Can BartuAurelio Milani, Lucio Dell'Angelo, Gianfranco Petris; Trener: Nándor Hidegkuti

Finał Pucharu Zdobywców Pucharów (powtórka)

5 września 1962 Hiszpania Atlético Madryt 3:0 Włochy AC Fiorentina Neckarstadion, Stuttgart
Widzów: 38 000
Sędzia: Kurt Tschenscher (Niemcy)
Miguel Jones Bramka 8'
José Mendonça Bramka 27'
Joaquín Peiró Bramka 59'
2:0


Edgardo MadinabeytiaFeliciano Rivilla, Isacio Calleja, Ramiro Rodrigues, Bernardo GriffaJesús Glaría, Miguel JonesAdelardo Rodríguez, José Mendonça, Joaquín Peiró, Enrique Collar (kapitan); Trener: José Villalonga Enrico AlbertosiAlberto Orzan (kapitan), Sergio Castelletti, Vincenzo Robotti, Saul MalatrasiRino Marchesi, Kurt Hamrin, Amilcaro Ferretti, Aurelio MilaniLucio Dell'Angelo, Gianfranco Petris; Trener: Nándor Hidegkuti

W sezonie 1962/1963 zespół pod wodzą Rafaela Garcíi Tinte został czwarty raz w historii wicemistrzem kraju. Sukces osiągnął także w Pucharze Zdobywców Pucharów, w którym wystąpił jako obrońca trofeum. W pierwszej rundzie dwukrotnie pokonał maltański Hibernians Paola (4:0, 1:0), a w drugiej zwyciężył w dwumeczu z bułgarskim Botewem Płowdiw (1:1, 4:0). Z kolei w półfinale Hiszpanie okazali się lepsi od niemieckiego 1. FC Nürnberg (1:2, 2:0) i tym samym Atlético drugi raz z rzędu doszło do finału PZP. W nim nie dało jednak rady angielskiemu Tottenhamowi Hotspur prowadzonemu przez Billa Nicholsona. Uległo 1:5, a bohaterami spotkania byli strzelcy dwóch goli Jimmy Greaves i Terry Dyson[7].

Finał Pucharu Zdobywców Pucharów

15 września 1963 Anglia Tottenham Hotspur 5:1 Hiszpania Atlético Madryt De Kuip, Rotterdam
Widzów: 49 143
Sędzia: Andries van Leeuwen (Holandia)
Jimmy Greaves Bramka 16', Bramka 80'
John White Bramka 35'
Terry Dyson Bramka 67', Bramka 85'
2:0 Enrique Collar Bramka 47' (k.)


Bill BrownPeter Baker, Maurice Norman, Ron Hendry, Danny Blanchflower (kapitan) – Tony Marchi, Cliff JonesJohn White, Bobby Smith, Jimmy Greaves, Terry Dyson; Trener: Bill Nicholson Edgardo MadinabeytiaFeliciano Rivilla, Bernardo Griffa, José Antonio Rodríguez, Ramiro RodriguesJesús Glaría, Miguel JonesAdelardo Rodríguez, Antonio Chuzo, José Mendonça, Enrique Collar (kapitan); Trener: Sabino Barinaga

W 1964 roku nowym prezesem klubu został Vicente Calderón, który zastąpił Javiera Barroso. Jednym z pierwszych posunięć Calderóna było zatrudnienie Węgra Otto Bumbela jako trenera zespołu, ale w 1965 roku został on zmieniony przez Domèneca Balmanyę. Jeszcze wiosną tego roku drużyna dotarła do półfinału Pucharu Miast Targowych, w którym natrafiła na włoski Juventus. W Madrycie Atlético wygrało 3:1, jednak w Turynie tyle samo wygrało „Juve”. Trzeci dodatkowy mecz nie został jednak rozegrany na neutralnym boisku, ;ecz ponownie w Turynie i Juventus wygrał 3:1, dzięki czemu awansował do finału[8]. W tym samym roku „czerwono-biali” wywalczyli wicemistrzostwo kraju, a także zdobyli swój trzeci w historii Puchar Hiszpanii po pokonaniu Realu Saragossa 2:0.

W sezonie 1965/1966 pod wodzą Balmanyi Atlético odpadło w ćwierćfinale Pucharu Zdobywców Pucharów po dwumeczu z Borussią Dortmund (1:1, 0:1)[9], jednak w rozgrywkach ligowych to właśnie gracze z Madrytu okazali się najlepsi i po 14 latach ponownie zostali mistrzami Hiszpanii. Był to też ostatni sezon, w którym zawodnicy „Los Rojiblancos” swoje domowe mecze rozgrywali na stadionie Estadio del Metropolitano. 2 października 1966 roku dokonano otwarcia nowego obiektu Estadio del Manzanares, mogącym pomieścić blisko 62 tysiące widzów. W meczu inauguracyjnym Atlético zremisowało 1:1 z Valencią. W kolejnych sezonach Atlético nie odnosiło jednak sukcesów w lidze i do końca lat 60. zajmowało miejsca poza pierwszą trójką. Jedynym osiągnięciem w tym okresie był sukces indywidualny napastnika José Eulogio Gárate, który w sezonie 1968/1969 z 14 zdobytymi bramkami został królem strzelców hiszpańskiej ligi.

Lata 70.: Finał Pucharu Europy w Brukseli[edytuj | edytuj kod]

Latem 1969 roku na stanowisku trenera drużyny zatrudniono byłego zawodnika Atlético – Marcela Domingo. W rozgrywkach Primera División zespół pod wodzą nowego szkoleniowca spisał się na tyle udanie, że wywalczył mistrzostwo Hiszpanii, a napastnicy klubu José Eulogio Gárate (zdobył Trofeo Pichichi także rok później) i Luis Aragonés z 16 golami na koncie zostali współkrólami strzelców ligi. W sezonie 1970/1971 zespół nie obronił mistrzowskiego tytułu i zakończył ligę na 3. pozycji, a w Pucharze Mistrzów dotarł do półfinału, jednak odpadł z niego po dwumeczu z późniejszym triumfatorem tych rozgrywek, holenderskim Ajaksem Amsterdam (1:0, 0:3)[10]. 14 lipca 1971 roku stadion Estadio del Manzanares został przemianowany na cześć ówczesnego prezydenta klubu Vicente Calderóna. W 1972 roku zespół zakończył ligę na 4. pozycji, ale dotarł do finału Pucharu Hiszpanii. Na Estadio Santiago Bernabéu Atlético zwyciężyło 2:1 z Valencią, a gole dla „czerwono-białych” zdobyli Gárate i Ignacio Salcedo[11].

W 1973 roku nowym szkoleniowcem Atlético został Austriak Maximilian Merkel, który doprowadził „Los Colchoneros” do wywalczenia siódmego w historii klubu tytułu mistrza Hiszpanii. Latem Merkel został jednak zastąpiony przez argentyńskiego szkoleniowca Juana Carlosa Lorenzo, który przybył do Madrytu z Club Atlético San Lorenzo de Almagro. W pierwszej rundzie Pucharu Mistrzów Atlético pokonało turecki Galatasaray SK, wygrywając dopiero po dogrywce w drugim spotkaniu. W kolejnych rundach mistrzom Hiszpanii wiodło się dużo lepiej. Najpierw w 1/8 finału wyeliminowali rumuńskie Dinamo Bukareszt (2:0, 2:2), a w ćwierćfinale jugosłowiańską Crvenę Zvezdę Belgrad (2:0, 0:0). Z kolei półfinał Hiszpanie także przeszli bez straty gola, okazując się lepszym od szkockiego Celticu (0:0, 2:0). 15 maja w finale na stadionie Heysel w Brukseli Atlético podejmowało niemiecki Bayern Monachium. W 114. minucie spotkania po golu Luisa Aragonésa z rzutu wolnego „Los Rojiblancos” objęli prowadzenie, jednak w 119. minucie wyrównał Hans-Georg Schwarzenbeck i do rozstrzygnięcia potrzebne było dodatkowe spotkanie. Dwa dni później na tym samym stadionie piłkarze znad Manzanares zagrali dużo słabiej i ulegli Niemcom aż 0:4, a bohaterami spotkania zostali Uli Hoeneß, i Gerd Müller, którzy zdobyli dla Bayernu po dwa gole[12].

Finał Pucharu Mistrzów

15 maja 1974 Niemcy Bayern Monachium 1:1 Hiszpania Atlético Madryt Heysel, Bruksela
Widzów: 48 772
Sędzia: Alfred Delcourt (Belgia)
Hans-Georg Schwarzenbeck Bramka 119' 0:0, 0:0 Luis Aragonés Bramka 114'


Sepp MaierJohnny Hansen, Paul Breitner, Hans-Georg Schwarzenbeck, Franz Beckenbauer (kapitan) – Franz Roth, Rainer Zobel, Uli Hoeneß, Conny Torstensson ('76 Bernd Dürnberger) – Gerd Müller, Jupp Kapellmann; Trener: Udo Lattek Miguel ReinaFrancisco Melo, José Luis Capón, Adelardo Rodríguez, Ramón HerediaLuis Aragonés (kapitan), Eusebio Bejarano, Javier Irureta, Armando Ufarte ('69 Heraldo Becerra) – José Eulogio Gárate, Ignacio Salcedo ('90 Alberto Fernández); Trener: Juan Carlos Lorenzo.

Finał Pucharu Mistrzów (powtórka)

17 maja 1974 Niemcy Bayern Monachium 4:0 Hiszpania Atlético Madryt Heysel, Bruksela
Widzów: 23 325
Sędzia: Alfred Delcourt (Belgia)
Uli Hoeneß Bramka 28', Bramka 83'
Gerd Müller Bramka 68', Bramka 71'
1:0


Sepp MaierJohnny Hansen, Paul Breitner, Hans-Georg Schwarzenbeck, Franz Beckenbauer (kapitan) – Franz Roth, Rainer Zobel, Uli Hoeneß, Conny TorstenssonGerd Müller, Jupp Kapellmann; Trener: Udo Lattek Miguel ReinaFrancisco Melo, José Luis Capón, Adelardo Rodríguez ('61 Domingo Benegas), Ramón HerediaLuis Aragonés (kapitan), Eusebio Bejarano, Heraldo BecerraAlberto Fernández José Eulogio Gárate, Ignacio Salcedo ('65 Armando Ufarte); Trener: Juan Carlos Lorenzo.


Kibicom Atlético na pocieszenie pozostało wywalczone wicemistrzostwo kraju. W 1974 roku to Luis Aragonés został szkoleniowcem drużyny z Estadio Vicente Calderón. Pod koniec roku Bayern Monachium, jako zwycięzca Pucharu Europy, zrezygnował z walki o udział w Pucharze Interkontynentalnym i w jego miejsce FIFA wyznaczyła właśnie Atlético. W Madrycie Hiszpanie pokonali 3:0 argentyńskie Independiente, a w Buenos Aires ulegli tylko 0:1 i zdobyli swoje drugie międzynarodowe trofeum[13]. W 1975 roku Aragonés dotarł z drużyną do finału Pucharu Hiszpanii, jednak Atlético uległo po serii rzutów karnych Realowi Madryt[14]. Z kolei w 1976 roku zajął 3. miejsce w La Liga, a w Pucharze Króla jego podopieczni pokonali 1:0 w finale Real Saragossa. Zwycięskiego gola zdobył wówczas Gárate[15].

W sezonie 1976/1977 Aragonés doprowadził Atlético do półfinału Pucharu Zdobywców Pucharów, z którego Hiszpanie eliminowali kolejno Rapid Wiedeń, Hajduk Split, Lewski Sofia i odpadli dopiero po dwumeczu z Hamburger SV (3:1, 0:3)[16]. W tym samym roku gracze z Madrytu sięgnęli też po swój ósmy w historii tytuł mistrzowski. W sezonie 1978/1979 roku zespół pod wodzą trenera Ferenca Szuszy odpadł w ćwierćfinale Pucharu Mistrzów po grze z Club Brugge, a i w lidze nie odniósł większych sukcesów, zajmując jedynie 3. pozycję w tabeli Primera División.

Lata 80.: Początek Ery Jesúsa Gila[edytuj | edytuj kod]

Meksykanin Hugo Sánchez, zdobywca Trofeo Pichichi w 1985 roku.

Sezon 1979/1980 rozegrany pod wodzą trenera Luisa Aragonésa nie był dla Atlético udany, w efekcie czego zespół zajął dopiero 13. miejsce w Primera División. Klub szybko odpadł też z europejskich pucharów i już w pierwszej rundzie Pucharu UEFA został wyeliminowany przez Dynamo Drezno z NRD. Jeszcze w trakcie sezonu zwolniony został Aragonés, a latem 1980 zatrudniono José Luisa Garcíę Traida. W tym samym roku swoją prezydenturę zakończył Vicente Calderón, a jego miejsce zajął najpierw Ricardo Irezábal, a następnie Alfonso Cabeza. Pod przewodnictwem trenera Garcii Traida zespół odbudował formę i w 1981 roku był już trzeci w lidze, dzięki czemu jesienią ponownie wystąpił w rozgrywkach Pucharu UEFA. W nich jednak nastąpiło kolejne rozczarowanie, gdy „Los Colchoneros” zakończyli grę na pierwszej rundzie po meczu z portugalską Boavistą Porto (1:4, 3:1). W lidze García Traid zajął z Atlético 8. lokatę i został zastąpiony przez Aragonésa. Z kolei nowym-starym prezydentem został Calderón. W sezonie 1982/1983 – w porównaniu do poprzedniego – forma piłkarzy wzrosła i na wiosnę 1983 „Los Rojiblancos” zakończyli go na 3. pozycji, 4 punkty za mistrzem kraju – Athletic Bilbao.

Sezon 1983/1984 nie przyniósł poprawy gry zawodników Atlético w europejskich pucharach. Trzeci raz z rzędu odpadli oni w pierwszej rundzie, tym razem ulegając holenderskiemu FC Groningen (2:1, 0:3). W Primera División drużyna spisała się lepiej i dzięki czwartemu miejscu ponownie mogła wystąpić w Pucharze UEFA. Drużyna ponownie odpadła już na początku, jej pogromcą został szwajcarski FC Sion, który wygrał z Hiszpanami dwukrotnie – 1:0 i 3:2. Aragonés doprowadził jednak drużynę do wicemistrzostwa kraju, a po dwóch golach Meksykanina] Hugo Sáncheza pokonała ona 2:1 w finale Pucharu Hiszpanii Athletic Bilbao. Meksykanin swój indywidualny sukces osiągnął także w lidze, gdy z 19 golami został królem strzelców. Po sezonie odszedł jednak do odwiecznego rywala zza miedzy – Realu Madryt.

Kolejny start „czerwono-białych” w europejskich pucharach w końcu należał do udanych. W pierwszej rundzie Pucharu Zdobywców Pucharów wyeliminowali szkocki Celtic (1:1, 2:1), a w kolejnej uporali się z walijskim Bangor City, zwyciężając 2:0 i 1:0. W ćwierćfinale Hiszpanie natrafili na jugosłowiańską Crvenę Zvezdę i przeszli także i tę przeszkodę, odnosząc zwycięstwo 2:0 na wyjeździe i remisując 1:1 w Madrycie. Atlético przebrnęło także przez półfinał, dwukrotnie zwyciężając z niemieckim Bayerem Uerdingen (1:0 i 3:2). W finale na Stade Gerland w Lyonie „Los Colchoneros” podejmowali Dynamo Kijów. Zespół prowadzony przez Walerego Łobanowskiego od 5. minuty prowadził 1:0 po strzale Ołeksandra Zawarowa, a w ostatnich 5 minutach meczu jeszcze dwukrotnie trafiał do siatki Ubaldo Fillola po golach Ołeha Błochina i Wadima Jewtuszenki. Puchar Zdobywców Pucharów pojechał do Kijowa.

Finał Pucharu Zdobywców Pucharów

2 maja 1986 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Dynamo Kijów 3:0 Hiszpania Atlético Madryt Stade Gerland, Lyon
Widzów: 39 000
Sędzia: Franz Wöhrer (Austria)
Ołeksandr Zawarow Bramka 5'
Ołeh Błochin Bramka 85', Wadim Jewtuszenko Bramka 88'
1:0


Wiktor CzanowSerhij Bałtacza ('38 Andrij Bal), Wołodymyr Bessonow, Ołeh Kuzniecow, Anatolij Demjanenko (kapitan) – Wasilij Rac, Paweł Jakowienko, Iwan JaremczukOłeksandr Zawarow ('70 Wadim Jewtuszenko), Ihor Biełanow, Ołeh Błochin; Trener: Walery Łobanowski. Ubaldo FillolTomás Reñones (kapitan), Juan Arteche, Miguel Ángel Ruiz, Clemente VillaverdeJulio Prieto, Enrique Ramos Quique, Roberto Marina, Jesus Landáburu ('61 Quique Setién) – Luis Cabrera, Jorge da Silva; Trener: Luis Aragonés.

W latach 80. Atlético ani razu nie zdołało wywalczyć mistrzostwa kraju i tylko raz wygrało Puchar Króla. 24 marca 1987 roku zmarł wielce zasłużony dla klubu prezydent Vicente Calderón. Tymczasową władzę przejął Francisco Castedo, a 27 czerwca odbyły się nowe wybory prezydenta klubu, które wygrał hiszpański polityk Jesús Gil. Jednym z jego pierwszych posunięć było zatrudnienie na stanowisku trenera Césara Luisa Menottiego – byłego selekcjonera reprezentacji Argentyny, który w 1978 roku doprowadził „Albicelestes” do zdobycia mistrzostwa świata – a także Portugalczyka Paulo Futre, czołowego zawodnika w swoim kraju. Został jednak zwolniony w trakcie sezonu z powodu słabszych wyników, ale w 1988 roku pod wodzą kolejnych szkoleniowców drużyna wspięła się do 3. miejsca w La Liga. Latem 1988 Gil sprowadził z Celty Vigo Brazylijczyka Baltazara, który wywalczył tytuł króla strzelców ligi (35 goli), jednak drużyna nie zdołała wywalczyć mistrzostwa i zakończyła sezon na 4. pozycji. Zespół prowadziło aż pięciu szkoleniowców: José María Maguregui, Antonio Briones, potem Anglicy Ron Atkinson i Collin Addison, a następnie ponownie Briones.

Lata 90: Dziewiąte mistrzostwo kraju[edytuj | edytuj kod]

José Caminero, jeden z filarów Atlético w latach 90.

W sezonie 1989/1990 zespół ponownie prowadziło kilku trenerów, w tym późniejszy selekcjoner reprezentacji Hiszpanii Javier Clemente oraz były zawodnik Atlético, Joaquin Peiró. Drużyna zakończyła sezon na 4. miejscu w tabeli i odpadła w pierwszej rundzie Pucharu UEFA po meczach z Fiorentiną[17]. W 1990 roku trenerem klubu został Chorwat Tomislav Ivić, który walczył z „Los Rojiblancos” o tytuł mistrzowski, jednak na koniec sezonu drużyna została wicemistrzem kraju, tracąc do pierwszej Barcelony 10 punktów. Ivić wywalczył też Puchar Hiszpanii, dzięki zwycięstwu 1:0 nad RCD Mallorca w finale po golu Manuela Alfaro w dogrywce[18]. Atlético ponownie słabiej spisało się w pucharach i zostało wyeliminowane w pierwszej rundzie Pucharu UEFA przez rumuńską Politehnikę Timişoara[19]. W 1992 roku Atlético było trzecie w lidze, ale za to ponownie wywalczyło krajowy puchar. W finale pokonało "Królewskich" z Madrytu 2:0, a gole zdobywały gwiazdy zespołu Niemiec Bernd Schuster i Portugalczyk Paulo Futre[20]. W Pucharze Zdobywców Pucharów „czerwono-biali” spisali się lepiej jak przed rokiem. W drugiej rundzie wyeliminowali Manchester United (3:0, 1:1), a w ćwiećfinale odpadli z Club Brugge, tylko dzięki mniej strzelonym golom na wyjeździe (3:2, 1:2)[21].

Kolejne sezony były jednak słabsze w wykonaniu zawodników Atlético. W 1993 roku zespół prowadzony przez Luisa Aragonésa był szósty w lidze, ale dotarł do półfinału Pucharu Zdobywców Pucharów po drodze eliminując Maribor Branik (3:0, 6:1), Trabzonspor (2:0, 0:0) i Olympiakos (3:1, 1:1), a odpadając z późniejszym triumfatorem Parmą (1:2, 1:0)[22]. W 1994 roku "Los Colchoneros" ligę zakończyli dopiero na 12. pozycji, a w 1995 roku dopiero na 14. W tym okresie prezydent Jesús Gil kilkukrotnie zmieniał trenerów, a na Estadio Vicente Calderón pracowali tacy szkoleniowcy jak Alfio Basile czy Francisco Maturana.

Arrigo Sacchi, włoski trener wicemistrzów świata z MŚ 1994. W Atlético pracował niecały sezon.

Sytuacja zmieniła się w 1995 roku, gdy Gil na stanowisku trenera zatrudnił Serba Radomira Anticia. Trzon drużyny stanowili tacy piłkarze jak reprezentanci Hiszpanii pomocnik José Caminero, napastnik Kiko i bramkarz José Francisco Molina, a także Serb Milinko Pantić, Bułgar Ljubosław Penew oraz Argentyńczyk Diego Simeone. Drużyna w tym składzie wywalczyła pierwsze od 19 lat mistrzostwo Hiszpanii, a w kwietniu w finale Pucharu Hiszpanii pokonała 1:0 Barcelonę po golu Panticia[23]. Jesienią 1996 drużyna Anticia zakwalifikowała się do fazy grupowej Ligi Mistrzów, a w swojej grupie zajęła 1. miejsce przed Borussią Dortmund, Widzewem Łódź oraz Steauą Bukareszt. W ćwierćfinale Hiszpanie trafili na Ajax Amsterdam, jednak po remisie 1:1 i porażce 3:4 odpadli z pucharu[24]. W lidze „Los Colchoneros” spisali się słabiej niż przed rokiem i zakończyli sezon na 5. pozycji. Rok później pod wodzą Serba zagrali jeszcze słabiej i tym skończyło się na 7. miejscu. Jedynym sukcesem był sukces indywidualny włoskiego napastnika Christiana Vieriego, który z 24 golami został królem strzelców hiszpańskiej ligi.

Latem 1998 Antić został zwolniony, a w jego miejsce zatrudniono włoskiego trenera wicemistrzów świata z Mistrzostw Świata 1994, Arrigo Sacchiego. W Atlético Sacchi pracował niecały jeden sezon, a zespół był dopiero trzynasty w lidze. W finale Pucharu Króla drużyna przegrała 0:3 z Valencią, a bohaterem spotkania był Claudio López zdobywając dwie bramki[25].

XXI wiek: Era Javiera Aguirre[edytuj | edytuj kod]

Diego Forlán, jeden z byłych zawodników drużyny
były szkoleniowiec zespołu-
Javier Aguirre.

Na sezon 1999/2000 Jesús Gil na stanowisku trenera zatrudnił kolejnego Włocha, Claudio Ranieriego. Drużyna pod jego wodzą spisywała się słabo i jeszcze w trakcie sezonu Ranieri został zwolniony. Jego następca, Radomir Antić, nie zdołał uratować zespołu i na koniec sezonu Atlético pierwszy raz od kilkudziesięciu lat spadło do Segunda División. Zespół wystąpił też w finale Pucharu Hiszpanii, ale uległ w nim 1:2 Espanyolowi Barcelona[26]. W rozgrywkach drugiej ligi „czerwono-białych” prowadzili Fernando Zambrano, Marcos Alonso, García Cantarero, ale dopiero w sezonie 2001/2002 Atlético powróciło do Primera División pod wodzą Luisa Aragonésa. Międzyczasie prezydent Gil został na krótko aresztowany w związku z nadużyciami finansowymi, których dopuścił się, gdy pełnił funkcję burmistrza kurortu Marbella[27]. W pierwszym sezonie po powrocie do ekstraklasy klub z Madrytu zajął 11. pozycję, a ze stanowiskiem trenera pożegnał się Aragonés, który odszedł do RCD Mallorca. W 2003 roku Gil zrezygnował ze swojej funkcji; do końca życia zachował jednak pakiet większościowy akcji klubu, a jego syn Miguel Angel został dyrektorem generalnym Atletico.

Nowym prezydentem Atlético wybrano Enrique Cerezo, a nowym szkoleniowcem został Gregorio Manzano, który jednak podobnie jak Aragonés nie odniósł sukcesu w Primera División, a jego drużyna zakończyła sezon na 7. pozycji. Następca Manzano, César Ferrando, był z Atlético dziesiąty w lidze, a w 2005 roku Cerezo zatrudnił Argentyńczyka Carlosa Bianchiego. Bianchi jeszcze w trakcie sezonu został zwolniony po słabych wynikach drużyny, a sezon 2005/2006 dokończył Pepe Murcia.

Kolejnym trenerem „Los Rojiblancos” został latem 2006 Javier Aguirre, który wraz z Osasuną Pampeluna zajął 4. lokatę w La Liga, najwyższą w historii tego klubu. Na Estadio Vicente Calderón sprowadził on między innymi Portugalczyków Maniche i Costinhę, a także argentyńskiego napastnika Sergio Agüero. W 2007 roku Atlético było siódme w lidze, ale po sezonie odszedł czołowy strzelec drużyny Fernando Torres. Za 20 milionów funtów trafił on do angielskiego Liverpoolu[28]. Na jego miejsce Aguirre sprowadził za 21 milionów euro byłego króla strzelców hiszpańskiej ligi, Diego Forlána z Villarrealu[29], a także Simão Sabrosę za 20 milionów euro z Benfiki[30] i José Antonio Reyesa za 12 z Arsenalu[31]. W 2008 roku Aguirre poprzez 4. miejsce zakwalifikował Atlético do eliminacji do Ligi Mistrzów oraz dotarł do 1/16 finału Pucharu UEFA, z którego „Los Colchoneros” odpadli po meczach z Boltonem Wanderers[32]. Jesienią Atlético wystąpiło w fazie grupowej LM i w swojej grupie zajęło 2. miejsce za Liverpoolem, a przed Olympique Marsylia oraz PSV Eindhoven.
Era Aguirre zakończyła się w pierwszych dniach lutego 2009 roku. Po słabych wynikach zarząd rozwiązał z nim kontrakt. Jego następcą został Abel Resino[33]. W marcu 2009 roku klub odpadł z Ligi Mistrzów po porażce w 1/8 finału z FC Porto[34]. Drużyna prowadzona przez nowego trenera Quique Floresa zajęła trzecie miejsce w fazie grupowej Ligi Mistrzów 2009/2010, wyprzedzona przez FC Porto i Chelsea, dające prawo gry w Lidze Europy. Klub wygrał półfinał tych rozgrywek z Liverpoolem dzięki bramce Diego Forlána w dogrywce. W finale o puchar 12 maja 2010 w Hamburgu Atlético po dwóch golach Forlána pokonało 2-1 angielski Fulham F.C., zdobywając pierwszy europejski puchar od 1962 roku. W tym samym sezonie dotarło też do finału Pucharu Króla rozegranego w Barcelonie, 19 maja 2010 przegrywając jednak 2:0 kosztem Sewilli. 27 sierpnia 2010 drużyna wygrała Superpuchar Europy UEFA, zwyciężając w Monako 2:0 po golach Reyesa i Agüero z Interem Mediolan. Flores odszedł z klubu po sezonie 2010/2011, w którym jego zespół odpadł z Ligi Europy po fazie grupowej, a w lidze zajął siódme miejsce, kwalifikujące jednak do gry w Europie.

2011- Cykl Diego Simeone[edytuj | edytuj kod]

Radamel Falcao za kadencji Simeone w barwach Atlético rozegrał 91 meczy i strzelił 70 goli.

27 grudnia 2011 trenerem Atlético został Argentyńczyk Diego Simeone, który jeszcze w 2005 grał dla klubu, zastępując Hiszpana Manzano. W letnim okienku transferowym poprzedzający sezon 2011/12 roku klub opuścili Sergio Agüero oraz Diego Forlán. Ponadto w styczniu tego samego roku do Málagi przeniósł się Ignacio Camacho. 9 maja 2012 roku Madryt ponownie wygrał Ligę Europejską, w finale sezonu 2011/2012 w Bukareszcie pokonując Athletic Bilbao. Dwie bramki w zakończonym 3:0 spotkaniu strzelił sprowadzony na początku sezonu z Porto za 40 milionów euro Kolumbijczyk Radamel Falcao, który był też najskuteczniejszym strzelcem całej edycji. 31 sierpnia 2012 klub zdobył Superpuchar UEFA, pokonując na Stade Louis II w Monako Chelsea F.C. 4:1. Trzy trafienia zaliczył Falcao. Obrońcy trofeum odpadli z Ligi Europy 2012/2013 w 1/16 finału z Rubinem Kazań, przegrywając dwumecz 2:1. Klub lepiej zaprezentował się w sezonie ligowym 2012/2013 i od 3. do 26. kolejki zajmował drugą pozycję w tabeli, sezon kończąc na trzecim miejscu za FC Barceloną i Realem. Czerwono-biali stracili w lidze tylko 31 goli, a 21-letni Thibaut Courtois odebrał Trofeo Zamora[35], wyprzedając Víctora Valdésa, który wygrywał od czterech lat. 17 maja 2013 Atlético wygrało z Realem Madryt finał Pucharu Króla 2012/2013 po dogrywce 2:1 (po golach Costy w 35. min. - król strzelców tych rozgrywek z 8 trafieniami i Mirandy w 98 min.) na Estadio Santiago Bernabéu, zdobywając swój 10. puchar krajowy, kończąc serię 14 lat bez zwycięstwa nad "Królewskimi".

W lipcu 2013 roku szeregi klubu opuścił Radamel Falcao, który za 60 mln euro przeniósł się do AS Monaco. Na jego miejsce sprowadzono Davida Villę z FC Barcelony. Ponadto klub pozyskał Brazylijczyka Léo Baptistão, Francuza Josuhe Guilavoguiego oraz Belga Tobiego Alderweirelda. W sierpniu 2013 roku zespół został pokonany w superpucharze Hiszpanii przez FC Barcelonę. W dwumeczu padł remis 1:1 po golach Villi i Neymara, a o porażce zdecydowała reguła goli na wyjeździe. Obrońcy Copa del Rey po wyeliminowaniu Valencii i Athleticu Bilbao w półfinale Pucharu spotkali się z Realem Madryt, prowadzonym przez nowego trenera Carlo Ancelottiego, ulegając 5:0.

Jeden z filarów drużyny w mistrzowskim sezonie 2013/14 - Diego Costa.

Sezon ligowy 2013/2014 był najlepszy od 1996 roku. Po ośmiu kolejnych zwycięstwach, w tym kluczowym wyjazdowym 0:1 nad Realem Madryt 28 września 2013 po golu Diego Costy - pierwszy wygrana w lidze od 14 lat, zespół przegrał z Espanyolem w Barcelonie. Od 10. do 22. kolejki gracze Simeone utrzymali serię 13 meczów bez porażki, remisując tylko trzy razy w tym 0:0 na Vicente Calderón z Barceloną. Klub utrzymał dzięki temu 2. miejsce i w 22. kolejce został liderem. Po dwóch wyjazdowym porażkach z Almeríą i Osasuną Rojiblancos osunęli się na 3. pozycję. 2 marca 2014 Club Atlético zremisowało 2:2 z Realem zapewniając sobie dodatni bilans bezpośredni. Od tego meczu Simeone wygrał dziewięć kolejnych spotkań, tracąc tylko jednego gola i wykorzystując potknięcia faworytów od 29. kolejki został liderem tabeli Primera División. Pomimo porażki z 2:0 z Levante i remisie u siebie 1:1 z Málagą w dwóch następnych spotkaniach klub zachował trzy punkty przewagi nad drugą Barceloną, która tak samo jak Real nie wygrała żadnego z dwóch kolejnych meczów. W tym układzie w ostatniej kolejce na Camp Nou Katalończycy musieli wygrać w bezpośrednim starciu, aby zdobyć mistrzostwo. 17 maja 2014 w decydującym spotkaniu FC Barcelona zdobyła prowadzenie, ale dzięki bramce Diego Godína Atlético zremisowało 1:1 i zdobyło swój 10. tytuł mistrzowski z dorobkiem 90 punktów. W ten sposób Diego Simeone w kolejnym roku pracy skompletował dla Madrytu drugą z rzędu la Décimę, czyli dziesiąty tytuł[36]. Był to pierwszy tytuł czerwono-białych od osiemnastu lat, pierwszy od 10 lat tytuł dla klubu spoza wielkiej dwójki hiszpańskiej ligi, a 90 punktów to więcej niż jakikolwiek inny klub zdobył w historii za wyjątkiem Realu Madryt i FC Barcelony. Pomimo zdobycia tylko 77 goli w 38 kolejkach, w aż 20 spotkaniach klub zachował czyste konto bramkowe, w całej edycji tracąc tylko 26 goli.

W Lidze Mistrzów Atlético de Madrid z łatwością wygrało grupę G z FC Porto, Zenitem i Wiedniem, wygrywając pięć i remisując jeden mecz. W 1/8 fazy pucharowej z A.C. Milanem udało się wygrać oba spotkania 0:1 i 4:1, a trzy razy trafiał Diego Costa. W ćwierćfinale z Barceloną 1 kwietnia na Camp Nou padł remis 1-1 po golu Diego, by w rewanżu 9 kwietnia wygrać 1:0 po golu Koke. W pierwszym spotkaniu półfinałowym 22 kwietnia w Madrycie z Chelsea F.C. Mourinho padł bezbramkowy remis. 30 kwietnia na Stamford Bridge Atlético wygrało 3:1 i po 40 latach od finału Pucharu Europy z Bayernem Monachium w 1974 roku awansowało do swojego pierwszego finału Ligi Mistrzów w Lizbonie, by zmierzyć się w El Derbi madrileño z Real Madrid CF. Atlético było jedynym klubem tej edycji Champions League, który aż do finału nie przegrał żadnego spotkania. W finale LM 24 maja 2014 na Estádio da Luz w Lizbonie piłkarze Simeone od 36. minuty po strzale Godina prowadzili 1:0. Dopiero w 93. minucie Real zdołał wyrównać. Ostatecznie Atlético przegrało mecz 1:4, tracąc aż trzy bramki w ostatnich 10 minutach dogrywki[37].

El Derbi Madrileño[edytuj | edytuj kod]

Kibice Atlético podczas jednego z meczów ligowych
Information icon.svg Osobny artykuł: El Derbi Madrileño.

Zarówno Real Madryt jak i Atlético Madryt różnią się pod wieloma względami, w tym także w aspekcie politycznym czy kibicowskim. Na początku istnienia obu klubów zarysował się wyraźny podział pomiędzy kibicami obu klubów. Szefostwo Realu podniosło ceny biletów, w związku z tym na mecze "Królewskich" przychodzili jedynie bogaci mieszkańcy Madrytu, czyli burżuazja i bogaci mieszczanie. Natomiast publiczność rywala Realu stanowiła w głównej mierze biedniejsza część miasta, jak robotnicy czy proletariat. Pierwsi często utożsamiali się z poglądami prawicowymi, drudzy – z lewicą. Róźnice widać także w przypadku stadionów obu klubów. Stadion Realu Estadio Santiago Bernabéu został wybudowany przy arystokratycznej ulicy Castellana, podczas gdy stadion Atlético Estadio Vicente Calderón powstał przy browarze nad rzeką Manzanares.

Początkowo Atlético było ulubionym zespołem reżimu generała Franco, zwłaszcza w okresie, gdy klub otrzymywał dotacje z Hiszpańskich Sił Powietrznych. Sytuacja zmieniła się w latach 50., gdy reżim z czasem zaczął popierać "Królewskich" z Madrytu. Zespół otrzymał wsparcie rządu także w początkowych czasach po utworzeniu Pucharu Europy, gdy pięciokrotnie zdobywał to trofeum. Z tej też okazji kibice Atlético utworzyli przyśpiewkę ze słowami "Real Madrid, Real Madrid, el equipo del gobierno, la verguenza del país" ("Real Madryt, Real Madryt, drużyna rządu, wstyd dla kraju").

Pierwsze w historii derby Madrytu rozegrano 2 grudnia 1903 roku i w meczu tym 1:0 zwyciężyło Atlético, grające wówczas pod nazwą Athletic. W tym samym roku rozegrano jeszcze dwa kolejne spotkania pomiędzy tymi drużynami. W pierwszym zwyciężył Real 2:0, w drugim Athletic 5:0. Natomiast pierwsze derby w rozgrywkach ligi hiszpańskiej odbyły się 24 lutego 1929 roku. Real wygrał 2:1, a gole w tym meczu zdobywali: dwukrotnie Ramón Triana dla "Królewskich" i Luis Marín Sabater dla "Los Colchoneros"[38].

Sukcesy i rekordy[edytuj | edytuj kod]

Stan na 17 maja 2014[39]

mistrzostwo (10): 1939/40, 1940/41, 1949/50, 1950/51, 1965/66, 1969/70, 1972/73, 1976/77, 1995/96, 2013/14
wicemistrzostwo (8): 1943/44, 1957/58, 1960/61, 1962/63, 1964/65, 1973/74, 1984/85, 1990/91
III miejsce (13): 1941/42, 1944/45, 1946/47, 1947/48, 1961/62, 1970/71, 1975/76, 1978/79, 1980/81, 1982/83, 1987/88, 1991/92, 2012/13
zwycięstwo (10): 1959/60, 1960/61, 1964/65, 1971/72, 1975/76, 1984/85, 1990/91, 1991/92, 1995/96, 2012/2013
finał (9): 1920/21, 1925/26, 1955/56, 1963/64, 1974/75, 1986/87, 1998/99, 1999/2000, 2009/10
zwycięstwo (3): 1940, 1951, 1985
finał (4): 1950, 1991, 1992, 1996, 2013
mistrzostwo (1): 2001/02
wicemistrzostwo (2): 1932/33, 1933/34
zwycięstwo (1): 1947
mistrzostwo (4): 1920/21, 1924/25, 1927/28, 1939/40
wicemistrzostwo (14): 1908/09, 1912/13, 1913/14, 1916/17, 1917/18, 1919/20, 1921/22, 1922/23, 1925/26, 1926/27, 1927/28, 1928/29, 1930/31, 1933/34
finał (2): 1973/74, 2013/2014
zwycięstwo (1): 1974
zwycięstwo (1): 1961/62
finał (2): 1962/63, 1985/86
zwycięstwo (2): 2009/2010, 2011/2012
zwycięstwo (2): 2010, 2012
zwycięstwo (1): 2007
finał (1): 2004
zwycięstwo (1): 1991

Rekordy[edytuj | edytuj kod]

Najwięcej goli w lidze w barwach Atlético[edytuj | edytuj kod]

Stan na 24 kwietnia 2011[39]

Zawodnik Gole Mecze
Hiszpania Adrián Escudero 150 287
Hiszpania José Luis Aragonés Suárez 123 265
Hiszpania Francisco Campos 112 193
Hiszpania José Eulogio Gárate Ormaechea 109 241
Hiszpania Joaquín Peiró Lucas 93 166
Hiszpania Fernando José Torres Sanz 82 214
Hiszpania Rubén Andrés Cano Martínez 82 167
Hiszpania José Juncosa 80 188
Hiszpania Manuel Sánchez Delgado 76 219
Urugwaj Diego Martín Forlán Corazo 74 134
Argentyna Sergio Agüero 74 175
Hiszpania Adelardo Rodríguez Sánchez 72 401

Najwięcej występów w lidze w barwach Atlético[edytuj | edytuj kod]

Stan na 19 grudnia 2008[39]

Zawodnik Pozycja Mecze Gole
Hiszpania Adelardo Rodríguez Sánchez pomocnik 401 72
Hiszpania Pedro Tomás Reñones Grego obrońca 367 2
Hiszpania Enrique Collar Monterrubio napastnik 335 71
Hiszpania Juan Carlos Arteche obrońca 308 20
Hiszpania Isacio Calleja García obrońca 297 6
Hiszpania Adrián Escudero napastnik 287 150
Hiszpania Alberto Fernández obrońca 278 15
Hiszpania José Luis Aragonés Suárez pomocnik 265 123
Hiszpania Miguel Angel Ruiz obrońca 264 17
Hiszpania Juan Vizcaíno Morcillo pomocnik 255 22

Kadra[edytuj | edytuj kod]

Obecny skład[edytuj | edytuj kod]

Stan na 8 lipca 2014
Nr Poz. Piłkarz
1 BR Hiszpania Daniel Aranzubía
2 OB Urugwaj Diego Godín
3 OB Brazylia Filipe Luís
4 PO Hiszpania Mario Suárez
5 PO Portugalia Tiago (wicekapitan)
6 PO Hiszpania Koke
7 NA Hiszpania Adrián López
8 PO Hiszpania Raúl García


10 PO Turcja Arda Turan
11 PO Urugwaj Cristian Rodríguez
Nr Poz. Piłkarz
12 OB Belgia Toby Alderweireld


14 PO Hiszpania Gabi (kapitan)
17 OB Hiszpania Javier Manquillo
18 OB Urugwaj José Giménez


20 OB Hiszpania Juanfran
21 PO Brazylia Diego
22 OB Argentyna Emiliano Insúa
23 OB Brazylia João Miranda
24 PO Argentyna José Sosa (wypożyczony z Metalista Charków)

Rezerwy[edytuj | edytuj kod]

Nr Poz. Piłkarz
27 BR Hiszpania Lucas Hernandez
35 BR Hiszpania Yassine Bounou
42 NA Hiszpania Ndoye Momar
Nr Poz. Piłkarz
45 NA Hiszpania David Gil
47 PO Hiszpania Alex Diaz

Piłkarze na wypożyczeniu[edytuj | edytuj kod]

Nr Poz. Piłkarz
21 NA Brazylia Léo Baptistão (wypożyczony do Real Betis)
-- OB Portugalia Sílvio Manuel Pereira (wypożyczony do SL Benfica)
-- BR Hiszpania Roberto Jiménez Gago (wypożyczony do Olympiakos SFP)
-- BR Hiszpania Sergio Asenjo (wypożyczony do Villarreal)
-- NA Hiszpania Pedro Martín (wypożyczony do Numancia)
Nr Poz. Piłkarz
-- PO Hiszpania Rubén Pérez del Mármol (wypożyczony do Elche CF)
-- PO Hiszpania Sergio Cidonchal (wypożyczony do Real Saragossa)
-- PO Hiszpania Saúl Ñíguez (wypożyczony do Rayo Vallecano)
-- PO Ghana Thomas Partey (wypożyczony do Mallorca)

Piłkarze[edytuj | edytuj kod]

Medaliści mistrzostw świata grający w Atlético Madryt[edytuj | edytuj kod]

Królowie strzelców hiszpańskiej ligi w barwach Atlético Madryt[edytuj | edytuj kod]

Królowie strzelców Primera División (zdobywcy Trofeo Pichichi) grający w zespole Atlético[40]:

Zawodnik Sezon Gole
Pruden 1940-1941 30 goli
José Eulogio Gárate 1968-1969 14 goli
Luis Aragonés 1969-1970 16 goli
José Eulogio Gárate 1969-1970 16 goli
José Eulogio Gárate 1970-1971 17 goli
Hugo Sánchez 1984-1985 19 goli
Baltazar 1988-1989 35 goli
Manolo 1991-1992 27 goli
Christian Vieri 1997-1998 24 gole
Diego Forlán 2008-2009 32 gole

Zdobywcy Trofeo Zamora[edytuj | edytuj kod]

Zdobywcy Trofeo Zamora dla najlepszego bramkarza Primera División, grający w barwach Atlético[41]:

Zawodnik Sezon Gole stracone Średnia
Fernando Tabales 1939-1940 29 goli w 21 meczach 1,38
Marcel Domingo 1948-1949 29 goli w 30 meczach 1,16
Miguel Reina 1976-1977 17 goli w 22 meczach 0,96
Abel Resino 1990-1991 17 goli w 33 meczach 0,51
José Francisco Molina 1995-1996 32 gole w 42 meczach 0,76
Thibaut Courtois 2012-2013 29 goli w 37 meczach 0,78
Thibaut Courtois 2013-2014 24 gole w 37 meczach 0,64

Trenerzy klubu[edytuj | edytuj kod]

Chronologiczny spis trenerów Atlético Madryt od 1928 roku[42].

 
Imię i nazwisko Narodowość Lata
Frederick Pentland Anglia 1928–1929
Ángel Romo Hiszpania 1929–1930
Rudolf Jeny Węgry 1930–1933
Frederick Pentland Anglia 1933–1936
Martín Marculeta Hiszpania 1936
Josep Samitier Hiszpania 1936
Ricardo Zamora Hiszpania 1939-1940
Ramón Lafuente Hiszpania 1940
Ricardo Zamora Hiszpania 1940–1946
Vidal Hiszpania 1946-1948
Lino Taioli Argentyna 1948–1949
Helenio Herrera Hiszpania 1949–1953
Colón Hiszpania 1953
Benito Díaz Hiszpania 1953-1954
Jacinto Quincoces Hiszpania 1954-1955
Antonio Barrios Hiszpania 1955–1957
Fernando Daucik Słowacja 1957–1960
José Villalonga Hiszpania 1960–1962
Rafael García Tinte Hiszpania 1961–1963
Adrian Escudero Hiszpania 1963
Sabino Barinaga Hiszpania 1963-1964
Otto Bumbel Brazylia 1964–1965
Domènec Balmanya Hiszpania 1965–1966
Otto Glória Brazylia 1966–1968
Miguel Hiszpania 1968–1969
Marcel Domingo Francja 1969-1971
Max Merkel Austria 1972–1973
Juan Carlos Lorenzo Argentyna 1973–1974
Luis Aragonés Hiszpania 1974–1978
Héctor Núñez Hiszpania 1978
Luis Aragonés Hiszpania 1978
Ferenc Szusza Węgry 1978-1979
Luis Aragonés Hiszpania 1979–1980
Martínez Jayo Hiszpania 1980
Marcel Domingo Francja 1980
José Luis García Traid Hiszpania 1980–1981
Luis Cid Carriega Hiszpania 1981
José Luis García Traid Hiszpania 1981–1982
Luis Aragonés Hiszpania 1982–1986
Vicente Miera Hiszpania 1986
Martínez Jayo Hiszpania 1986-1987
Luis Aragonés Hiszpania 1987
César Luis Menotti Argentyna 1987–1988
José Armando Ufarte Hiszpania 1988
 
Imię i nazwisko Narodowość Lata
Antonio Briones Hiszpania 1988
José María Maguregui Hiszpania 1988
Antonio Briones Hiszpania 1988
Ron Atkinson Anglia 1988-1989
Collin Addison Anglia 1989
Antonio Briones Hiszpania 1989
Javier Clemente Hiszpania 1989-1990
Antonio Briones Hiszpania 1990
Joaquín Peiró Hiszpania 1990
Tomislav Ivić Chorwacja 1990-1991
Luis Aragonés Hiszpania 1991-1993
Ramón Heredia Argentyna 1993
Jair Pereira Brazylia 1993
Ramón Heredia Argentyna 1993
Emilio Cruz Hiszpania 1993
José Luis Romero Hiszpania 1993-1994
Santos Ovejero Argentyna 1994
Jorge D'Alessandro Argentyna 1994
Francisco Maturana Kolumbia 1994
Jorge D'Alessandro Argentyna 1994-1995
Alfio Basile Argentyna 1995
Carlos Sánchez Aguiar Hiszpania 1995
Radomir Antić Serbia 1995-1998
Arrigo Sacchi Włochy 1998-1999
Carlos Sánchez Aguiar Hiszpania 1999
Radomir Antić Serbia 1999
Claudio Ranieri Włochy 1999-2000
Radomir Antić Serbia 2000
Fernando Zambrano Hiszpania 2000-2001
Marcos Alonso Peña Hiszpania 2001
García Cantarero Hiszpania 2001
Luis Aragonés Hiszpania 2001-2003
Gregorio Manzano Hiszpania 2003-2004
César Ferrando Hiszpania 2004-2005
Carlos Bianchi Argentyna 2005
Pepe Murcia Hiszpania 2005-2006
Javier Aguirre Meksyk 2006-2009
Abel Resino Hiszpania 2009
Quique Flores Hiszpania 2009-2011
Gregorio Manzano Hiszpania 2011
Diego Simeone Argentyna 2011-

Prezesi klubu[edytuj | edytuj kod]

Chronologiczny spis prezesów Atlético Madryt od czasu istnienia klubu[43].

 
Imię i nazwisko Lata
Enrique Allende 1903
Eduardo de Acha 1903-1907
Ricardo de Gondra 1907-1909
Ramón de Cárdenas 1909-1912
Julián Ruete 1912-1919
Álvaro de Aguilar 1919-1920
Julián Ruete 1920-1923
Juan de Estefanía 1923-1926
Luciano Urquijo 1926-1931
Rafael González 1931-1935
José L. del Valle 1935-1936
José María Fernández 1936-1939
Francisco Vives 1939
Luis Navarro 1939-1941
 
Imię i nazwisko Lata
Manuel Gallego 1941-1945
Juan Touzón 1946-1947
Cesáreo Galindez 1947-1952
Marqués de la Florida 1952-1955
Juan Suevos 1955
Javier Barroso 1955-1964
Vicente Calderón 1964-1980
Ricardo Irezábal 1980
Alfonso Cabeza 1980-1982
Antonio del Hoyo 1982
Agustín Cotorruelo 1982
Vicente Calderón 1982-1987
Francisco Castedo 1987
Jesús Gil 1987–2003
Enrique Cerezo 2003-

Obecne władze[edytuj | edytuj kod]

Obecne władze drużyny Atlético Madryt[44] :

  • Prezes: Enrique Cerezo Torres
  • Generalny Menedżer: Miguel Ángel Gil Marín
  • Sekretarz: Pablo Jiménez de Parga Maseda
  • Dyrektor ds. sportowych: Jesús García Pitarch
  • Dyrektor ds. public relations: Emilio Gutíerrez
  • Dyrektor ds. finansów: Mario Aragón
  • Dyrektor ds. marketingu i sprzedaży: Guillermo Moraleda
  • Członkowie Rady: Jesús Gil Marín, Óscar Gil Marín, Myriam Gil Marín, Severiano Gil y Gil, Miguel Pérez Cano, Lázaro Albarracín Martínez, Fernando García Abásolo, Antonio Alonso Sanz, Manuel Herrero Porta and Mario Rodríguez Valderas

Stadion[edytuj | edytuj kod]

Estadio Metropolitano de Madrid[edytuj | edytuj kod]

W 1923 roku zespół Athletic przeniósł się z Estadio de O'Donnell na nowy stadion, Estadio Metropolitano. 13 maja otwarto ten obiekt, a w meczu otwarcia zespół z Madrytu wygrał 2:1 z Realem Sociedad. Estadio Metropolitano mógł pomieścić około 25 tysięcy widzów, a drużyna Atlético grała na nim do 1966 roku.

Estadio Vicente Calderón[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Estadio Vicente Calderón.
  • NazwaEstadio Vicente Calderón
  • MiastoMadryt
  • Pojemność – 54.851 widzów
  • Inauguracja – 1966
  • Rozmiar boiska – 105 × 70 m
  • Projektanci – Javier Barroso, Miguel Ángel García Lomas
  • Inne budynki – Ciudad Deportiva del Nuevo Cerro del Espino (Akademia Sportowa)

Obecnie swoje domowe mecze zespół Atlético rozgrywa na stadionie Estadio Vicente Calderón, nazwanego od imienia prezydenta klubu, Vicente Calderón. Do 14 lipca 1971 znany był jako Estadio Manzanares od rzeki Manzanares, nad którą góruje. Podczas Mistrzostw Świata w 1982 roku jego pojemność wynosiła 65.695 miejsc dla kibiców, ale obecnie liczy 54.851 widzów. W 2003 roku UEFA przyznała stadionowi 5 gwiazdek w swojej klasyfikacji stadionów. Obiekt składa się z czterech trybun, jednak tylko główna trybuna jest zadaszona. Pod nią też znajdują się szatnie oraz inne pomieszczenia użytkowe. Dodatkowo pod nią przebiega autostrada M-30[45].

W lipcu 2007 roku władze Atlético podpisały porozumienie z władzami Madrytu o sprzedaży ziemi, na którym wybudowany jest Estadio Vicente Calderón, a drużyna przeniesie się na Stadion Olimpijski zwany też Estadio La Peineta. W 2010 roku stadion ma zostać dopuszczony do gry[46].

Kibice[edytuj | edytuj kod]

W Madrycie kibice podzieleni są pomiędzy Real i Atletico. Największą zorganizowaną grupą na Estadio Vicente Calderón jest, powstała w 1982 roku, Frente Atlético, która odpowiada za oprawy stadionowe i uznawana jest za grupę prawicową. Liczy obecnie około 1500 członków[47]. Największymi rywalami kibiców Atletico są fani Realu, Barcelony oraz Athletic Bilbao. Przyjaźnią się za to z kibicami polskiego Ruchu, wspierając się wzajemnie na meczach w Polsce i Hiszpanii[potrzebne źródło].

Stroje[edytuj | edytuj kod]

Obecne stroje drużyny Atlético, to koszulki w czerwono-białe pasy, noszone podczas meczów domowych, a także czarne koszulki podczas spotkań wyjazdowych. Od 2001 roku stroje wyrabia firma Nike. Głównym sponsorem na koszulkach jest południowokoreański producent samochodów Kia Motors[48]. Na strojach widnieją także loga kanału telewizyjnego AXN oraz japońskiego producenta sprzętu elektronicznego Kyocery. Przed Kia Motors zespół Atlético był sponsorowany przez amerykańską wytwórnię filmową Columbia Pictures. Gdy na ekrany kin wchodził film wyprodukowany przez Columbia Pictures, na koszulkach Atlético pojawiała się jego reklama.

1903-1911
1911-1947
1947-1999
1999-2004
2004-2005
2005-2007
2007-

Sponsorzy techniczni:

Główni sponsorzy:

[edytuj | edytuj kod]

Herb miasta Madryt zawarty w logo Atlético

Pierwsze logo klubowe, powstałe w 1903 roku, składało się z flagi położonej w pozycji horyzontalnej, będącej w biało-niebieskie paski, symbolizujące ówczesne barwy klubowe. Flaga ta owijała piłkę[49].

Podczas prezydentury Juliána Ruete logo klubu przyjęło obecny wygląd: niedźwiedź oraz drzewo poziomkowe (madroño) symbolizujące herb Madrytu, obramowane przez niebieski trójkąt zawierający siedem gwiazd Wielkiej Niedzwiedzicy. Logo zawiera także czerwone i białe paski symbolizujące barwy klubowe[49].

W latach 1939–1947, gdy klub znany był pod nazwą Atlético de Aviación, do logo klubu dodano skrzydła reprezentujące siły powietrzne Hiszpanii. W 1947 roku klub powrócił do wyglądu logo, które obowiązuje do dziś.

Inne sekcje sportowe[edytuj | edytuj kod]

Piłka nożna halowa[edytuj | edytuj kod]

Od 2008 roku zespół piłki nożnej halowej Atlético Madryt występuje w rozgrywkach tamtejszej Primera División. Jest jednym z siedmiu zespołów ligi, w której oprócz emerytowanych zawodników z Madrytu, grają także piłkarze Realu Madryt, FC Barcelona, Athletic Bilbao, Valencia CF, Realu Sociedad, Sevilli, Deportivo La Coruña oraz Realu Betis[50]. W składzie Atlético widnieją tacy zawodnicy jak Milinko Pantić, Juan Vizcaino, Quique Estebaranz czy Manolo Alfaro.

Piłka ręczna[edytuj | edytuj kod]

W 1950 roku została założona sekcja piłki ręcznej Atlético Madryt. W latach 1960–1985 była jedną z czołowych drużyn Hiszpanii obok Balonmano Granollers, FC Barcelona i CB Calpisa. Siedmiokrotnie wygrywała mistrzostwo Ligi ASOBAL w latach 1964, 1965, 1979, 1981, 1983, 1984 i 1985[51] i dzięsięciokrotnie Copa del Rey w latach 1962, 1963, 1966, 1967, 1968, 1978, 1979, 1981, 1982 i 1987[52]. Zespół osiągał sukcesy także na arenie międzynarodowej. W 1985 roku dotarł do finału Pucharu Mistrzów, a w 1987 do finału Pucharu EHF[53]. W 1992 roku prezydent Atlético Jesús Gil rozwiązał sekcję z powodu kłopotów finansowych[54].
Sekcja została reaktywowana w lipcu 2011 roku, po tym jak w kłopoty finansowe popadł klub BM Ciudad Real. Po negocjacjach z dyrektorami Atletico postanowiono przenieść drużynę z Ciudad Real do Madrytu. Swoje mecze drużyna rozgrywa w hali Palacio de Vistalegre, znajdującej się południowo-zachodniej części Madrytu. Atletico poza odziedziczeniem zawodników z klubu BM Ciudad Real, jest spadkobiercą największych ociągnięć klubu w ostatniej dekadzie: 3 Pucharów Europy, 5 tytułów Mistrzów Ligi, 3 Pucharów Króla, 2 klubowych Mistrzostw Świata oraz pozostałych osiągnięć. 4 września 2011 roku Atletico odniosło swój pierwszy sukces po reaktywacji, zdobywając Superpuchar Hiszpanii pokonując w finale klub FC Barcelona 33:26. Mecz finałowy odbył się w madryckiej hali Palacio de Vistalegre, na który przybyło 11.963 widzów (jest to nowy rekord frekwencji na meczu piłki ręcznej w Hiszpanii)[55].

Siatkówka[edytuj | edytuj kod]

Sekcja siatkówki Atlético Madryt została założona przez prezydenta Vicente Calderóna w 1966 roku. Drużyna siatkarska powstała w wyniku wchłonięcia przez Atlético istniejącego już zespołu Salesianos[56]. W sezonie 1966/1967 zespół zaczął występować w siatkarskiej Segunda División. Już po roku gry wywalczył jej mistrzostwo i awansował do Primera División. W 1967 roku dodatkowo dotarł do finału siatkarskiego Pucharu Hiszpanii, w którym przegrał z CD Hispano Francés. W debiutanckim sezonie 1967/1968 Atlético zajęło 3. miejsce i ponownie wystąpiło w finale pucharu. W 1969 roku zespół został mistrzem Hiszpanii, a w 1970 roku wywalczył dublet. W 1972 roku po raz kolejny wywalczył Puchar Hiszpanii, a w latach 1974–1975 kolejne dublety. Po sezonie 1976/1977 drużyna została rozwiązana i przez kolejne lata rywalizowała jedynie w lidze juniorów. Seniorzy ponownie wystąpili w sezonie 1983/1984, ale już po roku zlikwidowano wszystkie kategorie wiekowe siatkarskiego teamu Atlético.

Koszykówka[edytuj | edytuj kod]

Sekcja koszykówki Atlético Madryt została założona w 1922 roku przez Ángela Cabrerę. Był to pierwszy koszykarski klub w regionie Kastylii. Klub funkcjonował jednak krótko i został rozwiązany, ale w 1932 roku nastąpiła jego reaktywacja. Podobna sytuacja miała miejsce w 1943 roku, a do ponownego założenia zespołu doszło w 1952 roku. W sezonie 1952/1953 drużyna doszła do półfinału mistrzostw Hiszpanii i przegrała w nim z Realem Madryt. W 1953 roku drużyna koszykarska po raz kolejny przestała istnieć. W 1983 roku zespół zaczął występować w lidze Primera B, a w 1984 roku awansował do Ligi ACB. W 1989 roku awansował do drugiej ligi hiszpańskiej w zamian za CB Oviedo. Następnie przegrał play-off o pozostanie w lidze Lagisa Gijón i znów by bliski rozwiązania, jednak prezydent Jesús Gil dokonał fuzji z Collado Villlalba i drużyna zaczęła występować w Lidze ACB. W 1991 roku drużyna ostatecznie przestała istnieć i przekształciła się w Club Baloncesto Villalba.

Automobilizm[edytuj | edytuj kod]

Klub Atlético Madryt jest sponsorem jednego z kierowców Andy'ego Soucka, który ma zadebiutować w wyścigach serii Superleague Formula, w których ścigają się bolidy sponsorowane też przez inne zespoły piłkarskie świata[57]. Pochodzący z Madrytu Soucek zadebiutował w Formule w weekend 20-21 września 2008.

Przypisy

  1. Spain – List of Champions and Runners Up (ang.). rsssf.com.
  2. Clasificación histórica de la liga (hiszp.). http://www.lfp.es.
  3. Champions' Cup 1958-59 (ang.). rsssf.com.
  4. Spain – Cup 1960 (ang.). rsssf.com.
  5. Spain – Cup 1961 (ang.). rsssf.com.
  6. Cup Winners' Cup 1961-1962 (ang.). rsssf.com.
  7. Cup Winners' Cup 1962-1963 (ang.). rsssf.com.
  8. Inter-Cities Fairs Cup 1964-65 (ang.). rsssf.com.
  9. Cup Winners' Cup 1965-66 (ang.). rsssf.com.
  10. Champions' Cup 1970-71 (ang.). rsssf.com.
  11. Spain Cup 1972 (ang.). rsssf.com.
  12. Champions' Cup 1973-74 (ang.). rsssf.com.
  13. Intercontinental Club Cup 1974 (ang.). rsssf.com.
  14. Spain – Cup 1975 (ang.). rsssf.com.
  15. Spain – Cup 1976 (ang.). rsssf.com.
  16. Cup Winners' Cup 1976-77 (ang.). rsssf.com.
  17. UEFA Cup 1989-90 (ang.). rsssf.com.
  18. Spain – Cup 1991 (ang.). rsssf.com.
  19. UEFA Cup 1990-91 (ang.). rsssf.com.
  20. Spain – Cup 1992 (ang.). rsssf.com.
  21. Cup Winners' Cup 1991-92 (ang.). rsssf.com.
  22. Cup Winners' Cup 1992-93 (ang.). rsssf.com.
  23. Spain – Cups 1996 (ang.). rsssf.com.
  24. Champions' Cup 1996-97 (ang.). rsssf.com.
  25. Spain – Cups 1999 (ang.). rsssf.com.
  26. Spanish Cups 1999-2000 (ang.). rsssf.com.
  27. Mayor arrested in anti-corruption raid in Marbella Town Hall (ang.). Euroresidentes.
  28. Liverpool complete Torres signing (ang.). BBC Sport.
  29. Forlan zawodnikiem Atletico (pol.). pilkanozna.pl.
  30. Portugal winger Simao completes Atletico move (ang.). ESPNsoccernet.
  31. Reyes goes to Atleti (hiszp.). Marca.
  32. UEFA Cup 2007-08 (ang.). rsssf.com.
  33. Oficjalnie: Aguirre zastąpiony przez Resino (pol.). www.tylkopilka.pl.
  34. LM:Porto gra dalej (pol.). www.tylkopilka.pl, 11 marca 2009. [dostęp 12 marca 2009].
  35. ZAMORA 1ª. Marca
  36. Atletico Madryt mistrzem Hiszpanii! przegladsportowy.pl, 17 maja 2014.
  37. Puchar Europy dla Realu!
  38. Real 2–1 Atletico (hiszp.). Web Oficial de la Liga de Fútbol Profesional.
  39. 39,0 39,1 39,2 Records (ang.). Atleticopedia.
  40. Spain – List of Topscorers ("Pichichi") (ang.). rsssf.com.
  41. Zdobywcy Trofeum Zamory (pol.). FCB24.com.
  42. Former Coaches (ang.). Atleticopedia.
  43. Presidents (ang.). Atleticopedia.
  44. Board (ang.). Atleticopedia.
  45. Atletico Madrid stadium (ang.). Madrid Guide Spain.
  46. Atletico Madrid to Move to City's Olympic Stadium (ang.). Javno.
  47. Frente Atletico (hiszp.). 10 stycznia 2009.
  48. About Kia Motors Corporation (ang.). Kia Europe Media Website.
  49. 49,0 49,1 Identity and club culture (ang.). Atleticopedia.
  50. Sistema de Competición (hiszp.). Liga Futbol Indoor.
  51. Palmarés de división de honor masculina (hiszp.). Real Federación Española de Balonmano.
  52. Balonmano/Copa Rey.- Palmarés del torneo (hiszp.). Europa Press.
  53. Historia del Balonmano Español (hiszp.). David Rubio Gutierrez (Gijón).
  54. El adiós a clubes históricos (hiszp.). Marca.
  55. Nuevo récord de asistencia con ¡11.963 espectadores! - MARCA.com
  56. Historia de la sección de voleibol del Atlético de Madrid (ang.). Voleibol y punto.
  57. El Atlético de Madrid ingresa en la Superleague Fórmula (ang.). clubatleticodemadrid.com.

Na górę strony | Początek wątku

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]