Marcelo Bielsa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Marcelo Bielsa
Marcelo Bielsa 2009-03-03.jpg
Data i miejsce
urodzenia
21 lipca 1955
Rosario, Argentyna
Pozycja obrońca
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1977-1978
1978-1979
1979-1980
Newell's Old Boys Rosario
Instituto Córdoba
Argentino Rosario
25 (0)
? (?)
? (?)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1990-1992
1992-1994
1995-1996
1997-1998
1998
1998-2004
2007-2011
2011-2013
Newell's Old Boys Rosario
Atlas Guadalajara
América Meksyk
Vélez Sársfield Buenos Aires
Espanyol Barcelona
 Argentyna
 Chile
Athletic Bilbao

Marcelo Alberto Bielsa (ur. 21 lipca 1955 w Rosario) – argentyński trener, piłkarz, występujący na pozycji obrońcy. Jako zawodnik grał w Newell's Old Boys, później krótko w Instituto Cordoba i Argentino Rosario, ale szybko zakończył karierę sportową i poświęcił się pracy szkoleniowej.

Kariera szkoleniowa[edytuj | edytuj kod]

W połowie lat 80. został trenerem klubu, którego był wychowankiem – Newell's Old Boys. Dwukrotnie zdobył z nim mistrzostwo Argentyny oraz tyle samo razy grał w finale Copa Libertadores. Po przygodzie z ligą meksykańską (Atlas Guadalajara i América Meksyk), powrócił do Argentyny i wraz z Vélez Sarsfield Buenos Aires po raz trzeci w swojej karierze triumfował w rozgrywkach o mistrzostwo kraju.

W 1998 roku po mundialu i rezygnacji Daniela Passarelli stanowisko selekcjonera reprezentacji zaproponowano trenerowi drużyny młodzieżowej Néstorowi Pekermanowi. Jednak Pekerman odmówił i rekomendował Bielsę, który wówczas od kilku tygodni był szkoleniowcem hiszpańskiego Espanyolu Barcelona.

Argentyńczycy z łatwością przeszli przez eliminacje do Mundialu 2002 (13 zwycięstw, 4 remisy, 1 porażka) i z pierwszego miejsca w grupie awansowali do turnieju. Jednak niespodziewanie drużyna zaliczana do głównych pretendentów do zdobycia Pucharu Świata, w której barwach grali wówczas piłkarze należący do światowej czołówki (Roberto Ayala, Walter Samuel, Diego Simeone, Juan Sebastian Veron, Javier Zanetti, Hernán Crespo) odpadła już po fazie grupowej (1:0 z Nigerią, 0:1 z Anglią i 1:1 ze Szwecją). Bielsie zarzucano, że zbytnio zaufał zawodnikom o uznanych nazwiskach, przede wszystkim mającemu najlepsze piłkarskie chwile za sobą Gabrielowi Batistucie. Dziennikarze dziwili się, że w kadrze znalazł się 35-letni Claudio Caniggia, który zakończył reprezentacyjną karierę kilka lat wcześniej, a zabrakło w niej miejsca dla młodych Juana Romána Riquelme i Javiera Savioli z Barcelony. Po turnieju selekcjoner złożył dymisję, ale nie została ona przyjęta.

Zrezygnował dwa lata później zaraz po Igrzyskach Olimpijskich, na których prowadzona przez niego reprezentacja zdobyła złoty medal. Kilka miesięcy wcześniej doprowadził Argentynę do wicemistrzostwa Ameryki Południowej. Kiedy odchodził powiedział:

Sześć lat pracy z reprezentacją to wysiłek psychiczny porównywalny z dwudziestoma latami spędzonymi w klubie.[1]

Od futbolu odpoczywał przez trzy lata. Po Copa America 2007 zastąpił Nelsona Acostę na stanowisku selekcjonera reprezentacji Chile. W eliminacjach do Mundialu 2010 drużyna zajęła drugie miejsce i wyprzedziła wszystkie inne zespoły oprócz Brazylii (10 zwycięstw, 3 remisy i 5 porażek). Prowadzona przez Bielsę reprezentacja, w której barwach występowali wówczas m.in. Claudio Bravo, Gary Medel, Waldo Ponce i Humberto Suazo, zagrała na Mundialu po raz pierwszy od 1998 roku. W Republice Południowej Afryki po zwycięstwach nad Hondurasem i Szwajcarią, a porażce z reprezentacją Hiszpanii, Chilijczycy awansowali do drugiej rundy. Ich rywalem w 1/8 finału była Brazylia. W kwalifikacjach dwukrotnie górą byli Brazyliczycy (wygrali 3:0 i 4:2); tym razem również wygrali podopieczni Dungi (3:0).

8 lipca 2011 został szkoleniowcem Athletic Bilbao[2].

Sukcesy szkoleniowe[edytuj | edytuj kod]

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Mimo iż nazywany jest "El Loco Bielsa" ("Szaleniec Bielsa"), to tak naprawdę znany jest ze swojego spokoju i rozwagi. W czasie pełnienia obowiązków selekcjonera dziennikarze często zarzucali mu brak charyzmy.
  • Jego brat Rafael jest znanym politykiem, w latach 2003-2005 pełnił funkcję ministra spraw zagranicznych.

Przypisy

  1. "Piłka w grze", część 22 (3 kwietnia 2006), dodatek mundialowy do "Rzeczpospolitej", s. 8.
  2. Były selekcjoner reprezentacji Chile obejmie Athletic Bilbao. [dostęp 2011-07-10].