Irena Dziedzic

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Irena Dziedzic
Irena Dziedzic i Leopold Unger, 2006
Irena Dziedzic i Leopold Unger, 2006
Data i miejsce urodzenia 20 czerwca 1925
Kołomyja
Zawód dziennikarka
Wikicytaty Irena Dziedzic w Wikicytatach
Irena Dziedzic w Stowarzyszeniu Pisarzy Polskich (Warszawa, 12 września 2006)

Irena Dziedzic (ur. 20 czerwca 1925 w Kołomyi) – polska dziennikarka i prezenterka telewizyjna, twórczyni pierwszego polskiego talk-show Tele-Echo.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jej rodzicami byli Antoni Dziedzic i Aleksandra Zajączkowska. Przed II wojną światową była uczennicą żeńskiej szkoły podstawowej, wychowanką w internacie s. Felicjanek przy ul. Janowskiej we Lwowie. Po zajęciu miasta przez wojska radzieckie uczęszczała do koedukacyjnej szkoły średniej (tzw. dziesięciolatki) w dawnym gimnazjum żeńskim SS. Notre Dame przy ul. Ochronek 8. Maturę zdała eksternistycznie w Krakowie.

Pracę zawodową rozpoczęła 1946 w „Echu Krakowa” (najpierw jako maszynistka, następnie reporterka). Później krótko pracowała we wrocławskim „Słowie Polskim”. Od 1948 w Warszawie, gdzie początkowo pracowała jako depeszowiec w „Głosie Ludu”, a następnie w „Expressie Wieczornym” (depesze, działy: zagraniczny i kultury). Od 1952 w Polskim Radio.

Od 1956 w TVP, gdzie przez 25 lat (do kwietnia 1981) prowadziła program publicystyczno-rozrywkowy Tele-Echo, w latach 1965–1968 była także jedną z trojga osób prowadzących Dziennik Telewizyjny. W latach 1977–1981 była ponadto twórczynią i kierowniczką redakcji kulturalnej w Dzienniku Telewizyjnym. Po dwuipółrocznej przerwie, od października 1983 do września 1991 prowadziła program Wywiady Ireny Dziedzic.

Towarzysko traktując propozycje, wystąpiła w dwóch filmach: Jutro premiera (1962) i Polowanie na muchy (1969). Grała siebie samą w produkcjach filmowych i telewizyjnych, m.in. Wojna domowa (1965), Kłopotliwy gość (1971) i Szczur (1995). Jest autorką książki Teraz Ja. 99 pytań do mistrzyni telewizyjnego wywiadu (1992).

W latach 1977–1980 była gospodynią Festiwalu Interwizji w Sopocie.

Przez 4 lata (2002–2006) co tydzień można było słuchać jej publicystycznych felietonów Punkt widzenia w Programie I Polskiego Radia (w audycji: Muzyka i aktualności). Po felietonie, w którym mówiła o lustracji, ze współpracy zrezygnowano.

Dziennikarka mieszka w Warszawie.

Sprawa „kłamstwa lustracyjnego”[edytuj | edytuj kod]

30 listopada 2010 Sąd Okręgowy Warszawa-Praga uznał ją za kłamcę lustracyjnego[1]. W 2011 Sąd Apelacyjny, na jej wniosek, uchylił ten wyrok i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W październiku 2012 r., ten sam Sąd Okręgowy Warszawa-Praga uznał, że jej oświadczenie lustracyjne było zgodne z prawdą[2]. Sprawę zakończył prawomocnie w dniu 25 marca 2013 roku Sąd Apelacyjny w Warszawie, oddalając apelację IPN od wyroku I instancji. Możliwe jest wystąpienie IPN do prokuratora generalnego z wnioskiem o złożenie kasacji do Sądu Najwyższego[3].

Przypisy

  1. dżek, PAP: Sąd: Irena Dziedzic „kłamcą lustracyjnym”. gazeta.pl, 2010-11-30. [dostęp 2010-10-30].
  2. (PAP), Irena Dziedzic nie jest kłamcą lustracyjnym; [w:] "Polska. Dziennik Łódzki", 19 X 2012, nr 245, s. 8; Sąd: znana dziennikarka nie jest kłamcą lustracyjnym. tvn24.pl, 2010-11-19. [dostęp 2012-10-19].
  3. Sąd: Irena Dziedzic nie jest kłamcą lustracyjnym. 'Są jeszcze sędziowie w Warszawie'. www.gazeta.pl, 2013-03-25. [dostęp 2013-03-25].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

publikacje i artykuły[edytuj | edytuj kod]

  • Dziedzic Irena, Teraz Ja..., Wyd. "Reporter", Warszawa 1992. (ISBN: 83-85189-30-0).

prasa i periodyki[edytuj | edytuj kod]

  • (PAP), Irena Dziedzic nie jest kłamcą lustracyjnym; [w:] "Polska. Dziennik Łódzki", 19 X 2012, nr 245, s. 8.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z Ireny Dziedzic