Jan Suzin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jan Suzin
Data i miejsce urodzenia 12 kwietnia 1930
Polska Warszawa
Imię i nazwisko przy narodzeniu Zenon Suzin
Data i miejsce śmierci 22 kwietnia 2012
Warszawa
Zawód prezenter telewizyjny, lektor filmowy
Grób Jana Suzina na Powązkach

Jan Suzin, właściwie Zenon[1] Suzin (ur. 12 kwietnia 1930 w Warszawie, zm. 22 kwietnia 2012 tamże) – polski prezenter telewizyjny i architekt. Syn architekta Leona Suzina[2].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Z wykształcenia architekt, absolwent Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej[3]. Na początku lat 50. był jednym z członków zespołu projektującego warszawski MDM. W 1956 roku razem z ojcem Leonem przygotował projekt rekonstrukcji i odbudowy warszawskiego kościoła garnizonowego przy ul. Długiej[2].

Pracę w Telewizji Polskiej rozpoczął w połowie lat 50. Pierwszy dyżur spikerski miał 26 listopada 1955[4][5], a ostatni dokładnie 41 lat później, czyli 26 listopada 1996 roku. Był jednym z dwóch pierwszych (obok Eugeniusza Pacha) lektorów TVP; wystąpił w pierwszym wyemitowanym programie, nadawanym wówczas z Doświadczalnego Ośrodka Telewizyjnego przy ul Ratuszowej w Warszawie. Na początku lat 70. był prezenterem Dziennika Telewizyjnego, przez cały czas pracy w TVP był spikerem. Był konferansjerem na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze[6]. Wielokrotnie składał widzom życzenia noworoczne, najczęściej w duecie z Edytą Wojtczak. Czasami prowadził programy rozrywkowe, np. "Dobry wieczór, tu Łódź". Jako lektor czytał teksty filmów (głównie westernów) i programów popularnonaukowych, m.in. materiały do "Sondy". W latach 90. czytał dla prywatnych firm, takich jak Elgaz, NVC, Fan Media. Zajmował się także czytaniem filmów w Studio Eurocom na zlecenie Polsatu i Polonii 1.[potrzebne źródło]

Występował też w polskich filmach, głównie grając role samego siebie. Słynął z nienagannych manier, znajomości wielu języków obcych oraz zamiłowania do lotnictwa.

Już na emeryturze w nielicznych wypowiedziach dla mediów ubolewał nad kondycją współczesnej telewizji i wszechobecnymi reklamami. W domu nie miał telewizora[7].

Zmarł w warszawskim szpitalu, po długiej i ciężkiej chorobie[8]. Uroczystości pogrzebowe Jana Suzina odbyły się 26 kwietnia 2012 w Kościele św. Karola Boromeusza. Pochowany został na warszawskich Starych Powązkach[9].

Jego mieszkanie znajdowało się na Saskiej Kępie[10].

Role filmowe[edytuj | edytuj kod]

Role w Teatrze Telewizji[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Jak się zmienili - Jan Suzin. tvp.info, 2010-09-17. [dostęp 2012-04-22].
  2. 2,0 2,1 Krystyna Stpicka: Zmarł Jan Suzin. Coolturalni24.pl, 2012-04-23. [dostęp 2012-04-25].
  3. Jan Suzin nie żyje. Zmarła legenda telewizji. newsweek.pl, 22 kwietnia 2012.
  4. Dominika Kaszuba: Aksamitny głos małego ekranu. onet.pl, 22 kwietnia 2012.
  5. Donata Subbotko: Jan Suzin nie żyje. wyborcza.pl, 22 kwietnia 2012.
  6. XII Festiwal Piosenki Radzieckiej, Zielona Góra, 9-12 czerwca 1976, b.n.s.
  7. "Odszedł wielki głos Rzeczypospolitej", Express Bydgoski 23.04.2012
  8. Michał Chodurski: Jan Suzin nie żyje. polskieradio.pl, 2012-04-22. [dostęp 2012-04-22].
  9. POGRZEB Jana Suzina: Rodzina i przyjaciele pożegnali LEGENDĘ telewizji. se.pl, 2012-04-26. [dostęp 2012-04-26].
  10. Jan Suzin - gentleman srebrnego ekranu. tvp.pl, 2014-04-10. [dostęp 2014-04-12].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]