Język pontyjski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pοντιακά, ρωμαικά
Obszar Grecja, Rosja, Gruzja, Turcja, USA i inne
Liczba mówiących 320 tysięcy(?)[1]
Klasyfikacja genetyczna Języki indoeuropejskie
Pismo greckie, cyrylica, łacińskie
Regulowany przez brak oficjalnej regulacji
Kody języka
ISO 639-1 el
ISO 639-2 gre/ell
ISO 639-3 pnt
SIL PNT
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
WiktionaryPl.svg
W Wikisłowniku: Słownik języka
Słownik pontyjskiego-polski, polsko-pontyjski online
Zasięg dialektów greckich w okresie późnego Bizancjum

.

Język pontyjski (ποντιακά, ρωμαικά "rzymski") – odmiana języka greckiego używana tradycyjnie na południowych i wschodnich wybrzeżach Morza Czarnego. Wywodzi się z koine i greki bizantyjskiej, z wpływami leksykalnymi języka tureckiego i języków kaukaskich. Po masakrach ludności greckiej w Turcji na początku XX w.[2] większość Greków pontyjskich (Pontów) przeniosła się na tereny północnej Grecji i Rosji. W Turcji pozostało zaledwie 4 tysiące osób wyznających islam. Obecnie duża część Greków Pontyjskich zamieszkuje w Grecji, w tym około 200 tysięcy użytkowników języka pontyjskiego mieszka w Macedonii greckiej, głównie w okolicy Salonik. Młodsze pokolenia przechodzą na standardowy język grecki, język pontyjski utrzymuje się wśród diaspory w Stanach Zjednoczonych. Język pontyjski zapisywany jest tradycyjną odmianą alfabetu greckiego, w Rosji cyrylicą, w Turcji alfabetem łacińskim w ortografii tureckiej.

Według tureckich badań z lat 90. XX w. pontyjską odmianą języka greckiego na terenie historycznego Pontu posługiwano się wtedy w domach 44% dzieci, zaś w 3% domów mówiono językiem nowogreckim.

Przypisy

  1. Ethnologue report for language code: pnt
  2. dokumentacja ludobójstwa, na jednej ze stron pamięci narodowej Greków Ponti [1]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]