Jan Romocki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jan Romocki
Bonawentura
Jan Romocki
podporucznik podporucznik
Data i miejsce urodzenia 17 kwietnia 1925
Warszawa
Data i miejsce śmierci 18 sierpnia 1944
Warszawa
Przebieg służby
Stanowiska dowódca 1 drużyny w plutonie "Sad" kompanii "Rudy" w batalionie "Zośka"
Główne wojny i bitwy powstanie warszawskie, II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari Krzyż Walecznych Krzyż Armii Krajowej
Wikicytaty Jan Romocki w Wikicytatach

Jan Bonawentura Romocki herbu Prawdzic, ps. Bonawentura (ur. 17 kwietnia 1925 w Warszawie - zm. 18 sierpnia 1944 tamże) - podporucznik Armii Krajowej, podharcmistrz, poeta.

Lata młodzieńcze[edytuj | edytuj kod]

Był synem Pawła i Jadwigi z Niklewiczów, młodszym bratem Andrzeja. Uczył się w gimnazjum i Liceum Tow. Ziemi Mazowieckiej, które ukończył na tajnych kompletach, uzyskując w 1943 maturę. Był członkiem 21. Warszawskiej Drużyny Harcerskiej, działającej przy tej szkole.

W konspiracji[edytuj | edytuj kod]

Pracę konspiracyjną rozpoczął w 1941 w organizacji młodzieżowo-wychowawczej "Przyszłość" ("Pet"), w grupie mokotowskiej. Od jesieni 1941, gdy "Pet" włączył się w prace organizacji "Wawer", Romocki brał udział w akcjach małego sabotażu. Pod koniec 1942 r. Po włączeniu "Pet"-u do Szarych Szeregów, został członkiem drużyny "Sad 400" hufca Południe warszawskich Grup Szturmowych, Podporządkowanych Kierownictwu Dywersji Komendy Głównej Armii Krajowej i przeszedł szkolenie dywersyjne i wojskowe. W sierpniu 1943 uczestniczył w wystawieniu do akcji odbicia więźniów pod Jaktorowem. W lecie 1943 przeszedł do drużyny "Sad 300", a po utworzeniu 1 IX 1943 batalionu "Zośka" został mianowany dowódcą 4 drużyny w plutonie "Alek" kompanii "Rudy". Na początku 1944 przeszedł do plutonu "Sad" tejże kompanii, mianowany dowódcą 1 drużyny. W kwietniu 1944 uczestniczył w trzydniowych ćwiczeniach w terenie, które odbyły się na zakończenie kursu Szkoły Podchorążych "Agrykola", której Romocki był elewem od września 1943.

Z lat 1940-43 pochodzi twórczość poetycka Bonawentury. Z kilkunastu zachowanych wierszy najbardziej znane są: zwracająca uwagę głęboko przeżywaną problematyką chrześcijańską Modlitwa (zwana też Modlitwą Bonawentury) z czerwca 1942, Groźba ze stycznia 1943, Gdy zabraknie łez. Ogłosił je Aleksander Kamiński w książce "Zośka i Parasol".

W dniach 4/5 IV 1944 Bonawentura uczestniczył w akcji wysadzenia mostu kolejowego na rzece Wisłok koło wsi Tryńcza. Szkołę Podchorążych Rezerwy ukończył w maju 1944 z 17 lokatą i rozkazem z 25 V 1944 otrzymał stopień plutonowego podchorążego.

W powstaniu warszawskim[edytuj | edytuj kod]

Dnia 1 sierpnia 1944 został mianowany podharcmistrzem i uczestniczył w powstaniu warszawskim; odznaczył się w walkach na Woli. Za poprowadzenie do natarcia w dniu 4 sierpnia 1944 odznaczony Krzyżem Walecznych. W natarciu tym był ranny. Rozkazem Dowódcy AK z 21 sierpnia 1944 został Bonawenturze nadany Order Virtuti Militari V kl. "za wyjątkową odwagę osobistą wykazaną w walkach i za bohaterskie, pełne poświęcenia prowadzenie natarcia na nieprzyjaciela w rejonie Powązek".

W natarciu na Stawki w dniu 12 sierpnia został powtórnie ranny, tym razem bardzo ciężko. Na wniosek Jana Mazurkiewicza (dowódcy zgrupowania "Radosław") z dnia 14 sierpnia 1944 został mu nadany w sierpniu 1944 stopień podporucznika. Zginął 18 sierpnia 1944 od bomby lotniczej, w szpitalu na ul. Miodowej 23. Pochowano go na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie w kwaterze batalionu "Zośka".

Grób Jana Romockiego na Powązkach Wojskowych w Warszawie.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Poezja[edytuj | edytuj kod]

Wiersz autorstwa Jana Romockiego pod tytułem "Groźba" wykorzystał zespół Lao Che na singlu "Czerniaków" z 2005 roku oraz na koncertowym DVD wydanym w 2006.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Jan Romocki jest patronem:

  • 45. Krakowskiej Drużyny Harcerzy TRAMPY
  • 8. Szczecińskiej Drużyny Harcerzy "Płomień" (wraz z bratem Andrzejem)
  • 5 Drużyny Harcerskiej "Ad Astra" w Trzebini (wraz z bratem Andrzejem)

Na podstawie wspomnień matki powstał paradokumentalny film o Andrzeju i Janie Romockich pt. Warszawska Niobe[3].

Przypisy

  1. Potwierdzono nadanie Virtuti Militari 104 powstańcom. Informacja [w: prezydent.pl] (pol.). [dostęp 23 stycznia 2012].
  2. Barbara Wachowicz: Wierna rzeka harcerstwa. Tom IV. To "Zośki" wiara! Gawęda o Harcerskim Batalionie Armii Krajowej "Zośka". Część 1. Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2005, s. 108. ISBN 83-7399-079-8.
  3. Warszawska Niobe. filmpolski.pl. [dostęp 2011-10-27].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]