Janina Paradowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Janina Paradowska
Janina Paradowska
Data urodzenia 2 maja 1942
Zawód dziennikarka, publicystka
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Janina Paradowska w Wikicytatach
Janina Paradowska (pierwsza z lewej) wraz z laureatami rankingu najlepszych posłów tygodnika „Polityka” (2013)

Janina Paradowska, właśc. Janina Maria Paradowska-Zimowska[1] (ur. 2 maja 1942) – polska dziennikarka, publicystka polityczna m.in. tygodnika „Polityka”, radia Tok FM i Superstacji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Janina Paradowska jest absolwentką Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego, następnie studiowała podyplomowo dziennikarstwo na Uniwersytecie Warszawskim. Rozpoczęła pracę w zawodzie jako dziennikarka „Kuriera Polskiego”, w którym zajmowała się tematyką społeczną[2].

Należała do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Na początku lat 80. była m.in. szefową struktur NSZZ „Solidarność” w należącym do Stronnictwa Demokratycznego Wydawnictwie „Epoka”[3]. Po wprowadzeniu w Polsce w 1981 stanu wojennego zrezygnowała z członkostwa w PZPR. Została zweryfikowana negatywnie, jednak po paru miesiącach przywrócona do pracy w „Kurierze Polskim”. W tym samym roku podjęła pracę w redakcji „Życia Warszawy”, gdzie m.in. pełniła funkcję kierownika działu politycznego. Pracowała również w dziale kulturalno-oświatowym. Z ramienia tej redakcji brała udział w relacjonowaniu prac stolika młodzieżowego Okrągłego Stołu. Z pracy w „Życiu Warszawy” odeszła po przejęciu tego tytułu przez grupę dziennikarzy skupionych wokół Kazimierza Wóycickiego i Tomasza Wołka[4].

W 1991 dołączyła do zespołu redakcyjnego „Polityki”. Jest komentatorką polityczną tego tygodnika, a także inicjatorką Salonów „Polityki” i prowadzącą spotkania z tego cyklu z udziałem polityków, przedsiębiorców, przedstawicieli mediów i kultury[5]. Współpracowała także z TVP, gdzie od maja 1993 do czerwca 1994 prowadziła program publicystyczny Gorąca Linia w TVP1. W 2008 na antenie Superstacji zaczęła prowadzić program Puszka Paradowskiej. Prowadzi zajęcia na studiach dziennikarskich Collegium Civitas[6].

Jest autorką książki A chciałam być aktorką... wydanej w 2011.

Wyróżnienia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Jest laureatką licznych nagród branżowych. Otrzymała m.in. Nagrodę im. Adolfa Bocheńskiego (1997), Nagrodę Wieczystej Fundacji im. Ksawerego i Mieczysława Pruszyńskich (1999), Nagrodę im. Andrzeja Urbańczyka (2004). W 2002 została także nagrodzona Złotą Akredytacją do Sejmu jako najlepsza dziennikarka prasy ogólnopolskiej[7].

Wyróżniona także doroczną nagrodą Grand Press – tytułem najlepszego dziennikarza 2002. Z inicjatywy Renaty Gluzy z miesięcznika „Press” dodatkową nagrodą był występ aktorski. Janina Paradowska wystąpiła 13 i 14 stycznia 2007 w warszawskim teatrze Kwadrat w farsie Raya Cooneya i Johna Chapmana Nie teraz kochanie jako pani Frencham (w miejsce Barbary Rylskiej)[8].

W 2011 otrzymała Nagrodę Kisiela „za własny głos”.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

W pierwszym związku zamężna z Tadeuszem Stępniem, dziennikarzem „Kuriera Polskiego”[9], w drugim – z Jerzym Zimowskim.

Przypisy

  1. Ordery dla działaczy opozycji demokratycznej. prezydent.pl, 31 sierpnia 2011. [dostęp 2011-09-10].
  2. Janina Paradowska, Mój Kurier Polski, w: Paweł Deresz (red.), Kurier Polski. Gazety jak nóż portret własny, Printpartner Jakon, Warszawa 2009, s. 86–90
  3. Kurier Polski. Gazety jak nóż..., s. 88, 91, 98
  4. Wiesław Władyka, Polityka i jej ludzie, Polityka Spółdzielnia Pracy, Warszawa 2007, s. 107
  5. Wiesław Władyka, Polityka..., s. 167
  6. Katedra Dziennikarstwa Collegium Civitas. civitas.edu.pl. [dostęp 2011-12-01].
  7. Wiesław Władyka, Polityka..., s. 184
  8. Piotr Adamczewski: Widowiskowy sukces. polityka.pl, 20 stycznia 2007. [dostęp 2011-09-10].
  9. Zmarł redaktor Tadeusz Stępień, „Kurier Polski” nr 32 z 16 lutego 1987, s. 1–2

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]