Janina Paradowska
| Janina Paradowska | |
 |
|
| Data urodzenia | 1942 |
| Zawód | dziennikarka, publicystka |
 Janina Paradowska w Wikicytatach |
|
Janina Maria Paradowska-Zimowska[1][2] (ur. 1942) – polska dziennikarka, publicystka polityczna m.in. tygodnika "Polityka", radia TOK FM i Superstacji.
Spis treści |
[edytuj] Życiorys
Janina Paradowska jest absolwentką Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego, następnie studiowała podyplomowo dziennikarstwo na Uniwersytecie Warszawskim. Rozpoczęła pracę w zawodzie jako dziennikarka "Kuriera Polskiego", w którym zajmowała się tematyką społeczną[3].
Należała do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Na początku lat 80. była m.in. szefową struktur NSZZ "S" w należącym do Stronnictwa Demokratycznego Wydawnictwie "Epoka"[4]. Po wprowadzeniu w Polsce w 1981 stanu wojennego zrezygnowała z członkostwa w PZPR. Została zweryfikowana negatywnie, jednak po paru miesiącach przywrócona do pracy w "Kurierze Polskim". W tym samym roku podjęła pracę w redakcji "Życia Warszawy", gdzie m.in. pełniła funkcję kierownika działu politycznego. Pracowała również w dziale kulturalno-oświatowym. Z ramienia tej redakcji brała udział w relacjonowaniu prac stolika młodzieżowego Okrągłego Stołu. Z pracy w "Życiu Warszawy" odeszła po przejęciu tego tytułu przez grupę dziennikarzy skupionych wokół Kazimierza Wóycickiego i Tomasza Wołka[5].
W 1991 dołączyła do zespołu redakcyjnego "Polityki". Jest komentatorką polityczną tego tygodnika, a także inicjatorką Salonów "Polityki" i prowadzącą spotkania z tego cyklu z udziałem polityków, przedsiębiorców, przedstawicieli mediów i kultury[6]. Współpracowała także z TVP, gdzie od maja 1993 do czerwca 1994 prowadziła program publicystyczny Gorąca Linia w TVP1. W 2008 na antenie Superstacji zaczęła prowadzić program Puszka Paradowskiej. Prowadzi zajęcia na studiach dziennikarskich Collegium Civitas[7].
[edytuj] Wyróżnienia i nagrody
Jest laureatką licznych nagród branżowych. Otrzymała m.in. Nagrodę im. Adolfa Bocheńskiego (1997), Nagrodę Wieczystej Fundacji im. Ksawerego i Mieczysława Pruszyńskich (1999), Nagrodę im. Andrzeja Urbańczyka (2004). W 2002 została także nagrodzona Złotą Akredytacją do Sejmu jako najlepsza dziennikarka prasy ogólnopolskiej[8].
Wyróżniona także doroczną nagrodą Grand Press – tytułem najlepszego dziennikarza 2002. Z inicjatywy Renaty Gluzy z miesięcznika "Press" dodatkową nagrodą był występ aktorski. Janina Paradowska wystąpiła 13 i 14 stycznia 2007 w warszawskim teatrze Kwadrat w farsie Raya Cooneya i Johna Chapmana Nie teraz kochanie jako pani Frencham (w miejsce Barbary Rylskiej)[9].
W 2011 otrzymała Nagrodę Kisiela "za własny głos".
[edytuj] Życie prywatne
W pierwszym związku zamężna z Tadeuszem Stępniem, dziennikarzem "Kuriera Polskiego"[10], w drugim – z Jerzym Zimowskim.
Przypisy
- ↑ Ordery dla działaczy opozycji demokratycznej. prezydent.pl, 31 sierpnia 2011. [dostęp 2011-09-10].
- ↑ Jako publicystka używa jedynie nazwiska Paradowska.
- ↑ Janina Paradowska, Mój Kurier Polski, w: Paweł Deresz (red.), Kurier Polski. Gazety jak nóż portret własny, Printpartner Jakon, Warszawa 2009, s. 86–90
- ↑ Kurier Polski. Gazety jak nóż..., s. 88, 91, 98
- ↑ Wiesław Władyka, Polityka i jej ludzie, Polityka Spółdzielnia Pracy, Warszawa 2007, s. 107
- ↑ Wiesław Władyka, Polityka..., s. 167
- ↑ Katedra Dziennikarstwa Collegium Civitas. civitas.edu.pl. [dostęp 2011-12-01].
- ↑ Wiesław Władyka, Polityka..., s. 184
- ↑ Piotr Adamczewski: Widowiskowy sukces. polityka.pl, 20 stycznia 2007. [dostęp 2011-09-10].
- ↑ Zmarł redaktor Tadeusz Stępień, "Kurier Polski" nr 32 z 16 lutego 1987, s. 1–2
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Skrót myślowy – blog Janiny Paradowskiej. [dostęp 2011-09-10].
|
|||||
- Polscy dziennikarze prasowi
- Polscy dziennikarze telewizyjni
- Polscy publicyści
- Ludzie radia w Polsce
- Osobowości telewizyjne związane z TVP
- Laureaci Nagrody Kisiela
- Wykładowcy polskich uczelni wyższych
- Absolwenci Uniwersytetu Jagiellońskiego
- Absolwenci Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego
- Urodzeni w 1942
