Polityka (tygodnik)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Polityka
POL Polityka headquater Warsaw.jpg
Siedziba redakcji, Warszawa-Ochota, ul. Słupecka 6
Częstotliwość tygodnik
Kraj  Polska
Wydawca "Polityka" Spółdzielnia Pracy
Rodzaj czasopisma społeczno-polityczny
Pierwsze wydanie 1957
Redaktor naczelny Jerzy Baczyński
Średni nakład (7/2009) 202 242[1] egz.
Liczba stron 108-130
ISSN 0032-3500
OCLC 6547308
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa czasopisma

Polityka – polski liberalno-lewicowy, opiniotwórczy tygodnik społeczno-polityczny, wydawany od 1957 w Warszawie. "Polityka" utrzymuje się na czołowych miejscach pod względem wielkości sprzedaży wśród polskich tygodników opinii, w tym często na pierwszym miejscu (ogólna sprzedaż na poziomie ok. 130 tys. egzemplarzy – stan na lipiec 2012)[2][3].

Spis treści

Historia [edytuj]

2 stycznia 1957 Sekretariat Komitetu Centralnego PZPR podjął decyzję o utworzeniu tygodnika społeczno-politycznego. 1 lutego tego roku powstało Wydawnictwo Prasowe "Polityka", podlegające Zarządowi Głównemu RSW Prasa, redaktorem naczelnym nowego pisma został Stefan Żółkiewski, a redakcji przyznano siedzibę na jedenastym piętrze Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie[4]. Wraz z dziennikiem Trybuna Ludu Polityka stanowiła oficjalny organ PZPR, miała stać się tubą propagandową przemian zachodzących na szczytach władzy po okresie tzw. "odwilży", zastępując cieszące się słabnącym wsparciem "Po prostu"[5]. Obok Żółkiewskiego w pierwszej redakcji polityki znajdowali się m.in.: Jerzy Putrament, Andrzej Werblan, Mieczysław Rakowski, Adam Schaff, okazjonalnie współpracowali z pismem Władysław Broniewski, Leon Kruczkowski i Oskar Lange[6]. W odróżnieniu jednak od "Trybuny" na łamach Polityki dopuszczano (w ramach obowiązującej cenzury) opinie nie do końca zgadzające się z linią partii.

Przez pierwsze kilka lat istnienia "Polityka" nie cieszyła się popularnością, kojarzona była z "antypaździernikowymi" nurtami w Partii, sytuacji nie poprawiło zawieszenie wydawania "Po prostu" po wakacjach 1957 roku. Mało satysfakcjonujące były także wyniki sprzedaży; podczas gdy "Po Prostu" osiągało przed upadkiem nakład rzędu 150 tys. egzemplarzy, "Polityka" z trudem osiągała sprzedaż na poziomie 18 tys. egzemplarzy[7]. 17 maja 1958 roku nastąpiła zmiana na stanowisku redaktora naczelnego – Stefan Żółkiewski objął Nową Kulturę, a nowym redaktorem naczelnym został Mieczysław Rakowski, który sprawował tę funkcję do 1981 roku. W ciągu kilku lat skompletowany został nowy skład redakcyjny, w którym znaleźli się: Marian Turski, Dariusz Fikus, Mieczysław Górski, Zygmunt Szeliga, Ryszard Kapuściński, Andrzej Krzysztof Wróblewski, Daniel Passent, Jerzy Urban, Henryk Zdanowski, Jerzy Śmietański, Jerzy Kleer. Przyjście do redakcji Mariana Turskiego wiązało się z rozpoczęciem przyznawania, począwszy od 1959 roku, Nagród Historycznych "Polityki". W kwietniu 1959 roku "Polityka" wchłonęła miesięcznik "Świat i Polska", a miesiąc później zajęła siedzibę tego pisma, w kamienicy przy Alejach Jerozolimskich.

Do około 1970 siedziba redakcji mieściła się przy Al. Jerozolimskich, w miejscu gdzie następnie wybudowano hotel Forum, obecnie noszący nazwę Novotel Warszawa Centrum.

W 1990 tygodnik wydzielił się z koncernu RSW Prasa-Książka-Ruch i był od tego czasu wydawany przez własną spółdzielnię – "Polityka" – Spółdzielnia Pracy. 28 września 2012 walne zgromadzenie spółdzielni podjęło decyzję o przekształceniu jej w spółkę komandytowo-akcyjną[8].

Od 1959 "Polityka" przyznaje doroczne nagrody historyczne (za najlepsze książki o historii), a od 1992 nagrody dla wybitnych twórców kultury – Paszporty "Polityki". Organizuje również akcję fundowania stypendiów dla młodych obiecujących naukowców "Zostańcie z nami".

W 1995 tygodnik zmienił formułę wydawniczą i stał się kolorowym magazynem. Obecnie jest wydawany w nakładzie ok. 190 tys. egz. (stan na 2011). Pod względem wielkości sprzedaży "Polityka" od 2004 do 2010 zajmowała pierwsze miejsce wśród polskich tygodników opinii (średnia sprzedaż w 2004 – 190 254 egz., a w 2010 – 143 089 egz.)[9]. W 2010 wyprzedził ją "Gość Niedzielny"[10].

Tematyka obejmuje wydarzenia polityczne, gospodarcze, naukowe i kulturalne Polski, Europy i świata – bieżące komentarze i pogłębione analizy, jak też felietony i reportaże. Tygodnik korzysta ze wsparcia szerokiego zespołu autorów, w tym wielu osób z tytułami naukowymi i znanych intelektualistów, a także licznych korespondentów zagranicznych. Ideologicznie "Polityka" prezentuje liberalno-lewicowy profil polityczny.

"Polityka" zyskała uznanie na świecie[11] publikując w 1961 pięć odcinków pamiętników zbrodniarza hitlerowskiego Adolfa Eichmanna, wykradzionych przez niemieckich antyfaszystów od brata Eichmanna i przekazanych redakcji (oprócz "Polityki", fragmenty tych pamiętników uzyskał jedynie "Life"). Nakład pisma wzrósł w tym okresie dwukrotnie[12].

Redaktorzy naczelni [edytuj]

Pracownicy i współpracownicy [edytuj]

i inni.

Stałe działy [edytuj]

  • Raport
  • Temat Tygodnia
  • Kraj
  • Gospodarka
  • Świat
  • Kultura
  • Społeczeństwo
  • Nauka
  • Historia
  • Zdrowie
  • Na własne oczy
  • Głosy i glosy
  • Ludzie i wydarzenia
  • Komentarze
  • Rozmowa Polityki
  • Listy
  • Polityka i obyczaje
  • Fusy plusy i minusy
  • Salon "Polityki"
  • Rysunek
  • Kawiarnia Literacka
Henryk Schönker, Mieczysław Rakowski, Daniel Beauvois i Andrzej Chwalba podczas przyznawania Nagrody Historycznej Polityki w 2006

Zobacz też [edytuj]

Przypisy

  1. ↑ wirtualnemedia.pl
  2. ↑ POLITYKA liderem sprzedaży!, w: Polityka nr 40(2877)/2012, s.97.
  3. ↑ „Newsweek” zyskał dzięki Lisowi 30 proc., w dół „Przekrój” i „Wprost” (pol.). 2012-06-21. [dostęp 2012-07-13].
  4. ↑ W. Władyka, Polityka..., s. 7.
  5. ↑ W. Władyka, Polityka..., s. 7-12.
  6. ↑ W. Władyka, Polityka..., s. 11-12.
  7. ↑ W. Władyka, Polityka..., s. 14.
  8. ↑ POLITYKA będzie spółką, w: Polityka nr 40(2877)/2012, s.97.
  9. ↑ Związek Kontroli Dystrybucji Prasy
  10. ↑ “Gość Niedzielny” liderem, Gazeta Polska w górę o 142 proc
  11. ↑ Wiesław Władyka: Polityka i jej ludzie. Warszawa: Polityka – Spółdzielnia Pracy, 2007. ISBN 978-83-922734-5-5.
  12. ↑ Pamiętniki zostały przekazane za pośrednictwem Thomasa Harlana i Daniela Passenta – Daniel Passent. Zbrodniarz na łamach. „Polityka”. 10 marca 2007. 10 (2595). s. 68. 

Bibliografia [edytuj]

  • Wiesław Władyka: Polityka i jej ludzie. Warszawa: POLITYKA Spółdzielnia Pracy, 2007. ISBN 978-83-922734-5-5.

Linki zewnętrzne [edytuj]

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Polityka_(tygodnik)&oldid=36383064”