Polityka (tygodnik)
| Polityka | |
|---|---|
Siedziba redakcji, Warszawa-Ochota, ul. Słupecka 6 |
|
| Częstotliwość | tygodnik |
| Kraj | |
| Wydawca | "Polityka" Spółdzielnia Pracy |
| Rodzaj czasopisma | społeczno-polityczny |
| Pierwsze wydanie | 1957 |
| Redaktor naczelny | Jerzy Baczyński |
| Średni nakład | (7/2009) 202 242[1] egz. |
| Liczba stron | 108-130 |
| ISSN | 0032-3500 |
| OCLC | 6547308 |
| Strona internetowa czasopisma | |
Polityka – polski liberalno-lewicowy, opiniotwórczy tygodnik społeczno-polityczny, wydawany od 1957 w Warszawie. "Polityka" utrzymuje się na czołowych miejscach pod względem wielkości sprzedaży wśród polskich tygodników opinii, w tym często na pierwszym miejscu (ogólna sprzedaż na poziomie ok. 130 tys. egzemplarzy – stan na lipiec 2012)[2][3].
Spis treści |
Historia [edytuj]
2 stycznia 1957 Sekretariat Komitetu Centralnego PZPR podjął decyzję o utworzeniu tygodnika społeczno-politycznego. 1 lutego tego roku powstało Wydawnictwo Prasowe "Polityka", podlegające Zarządowi Głównemu RSW Prasa, redaktorem naczelnym nowego pisma został Stefan Żółkiewski, a redakcji przyznano siedzibę na jedenastym piętrze Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie[4]. Wraz z dziennikiem Trybuna Ludu Polityka stanowiła oficjalny organ PZPR, miała stać się tubą propagandową przemian zachodzących na szczytach władzy po okresie tzw. "odwilży", zastępując cieszące się słabnącym wsparciem "Po prostu"[5]. Obok Żółkiewskiego w pierwszej redakcji polityki znajdowali się m.in.: Jerzy Putrament, Andrzej Werblan, Mieczysław Rakowski, Adam Schaff, okazjonalnie współpracowali z pismem Władysław Broniewski, Leon Kruczkowski i Oskar Lange[6]. W odróżnieniu jednak od "Trybuny" na łamach Polityki dopuszczano (w ramach obowiązującej cenzury) opinie nie do końca zgadzające się z linią partii.
Przez pierwsze kilka lat istnienia "Polityka" nie cieszyła się popularnością, kojarzona była z "antypaździernikowymi" nurtami w Partii, sytuacji nie poprawiło zawieszenie wydawania "Po prostu" po wakacjach 1957 roku. Mało satysfakcjonujące były także wyniki sprzedaży; podczas gdy "Po Prostu" osiągało przed upadkiem nakład rzędu 150 tys. egzemplarzy, "Polityka" z trudem osiągała sprzedaż na poziomie 18 tys. egzemplarzy[7]. 17 maja 1958 roku nastąpiła zmiana na stanowisku redaktora naczelnego – Stefan Żółkiewski objął Nową Kulturę, a nowym redaktorem naczelnym został Mieczysław Rakowski, który sprawował tę funkcję do 1981 roku. W ciągu kilku lat skompletowany został nowy skład redakcyjny, w którym znaleźli się: Marian Turski, Dariusz Fikus, Mieczysław Górski, Zygmunt Szeliga, Ryszard Kapuściński, Andrzej Krzysztof Wróblewski, Daniel Passent, Jerzy Urban, Henryk Zdanowski, Jerzy Śmietański, Jerzy Kleer. Przyjście do redakcji Mariana Turskiego wiązało się z rozpoczęciem przyznawania, począwszy od 1959 roku, Nagród Historycznych "Polityki". W kwietniu 1959 roku "Polityka" wchłonęła miesięcznik "Świat i Polska", a miesiąc później zajęła siedzibę tego pisma, w kamienicy przy Alejach Jerozolimskich.
Do około 1970 siedziba redakcji mieściła się przy Al. Jerozolimskich, w miejscu gdzie następnie wybudowano hotel Forum, obecnie noszący nazwę Novotel Warszawa Centrum.
W 1990 tygodnik wydzielił się z koncernu RSW Prasa-Książka-Ruch i był od tego czasu wydawany przez własną spółdzielnię – "Polityka" – Spółdzielnia Pracy. 28 września 2012 walne zgromadzenie spółdzielni podjęło decyzję o przekształceniu jej w spółkę komandytowo-akcyjną[8].
Od 1959 "Polityka" przyznaje doroczne nagrody historyczne (za najlepsze książki o historii), a od 1992 nagrody dla wybitnych twórców kultury – Paszporty "Polityki". Organizuje również akcję fundowania stypendiów dla młodych obiecujących naukowców "Zostańcie z nami".
W 1995 tygodnik zmienił formułę wydawniczą i stał się kolorowym magazynem. Obecnie jest wydawany w nakładzie ok. 190 tys. egz. (stan na 2011). Pod względem wielkości sprzedaży "Polityka" od 2004 do 2010 zajmowała pierwsze miejsce wśród polskich tygodników opinii (średnia sprzedaż w 2004 – 190 254 egz., a w 2010 – 143 089 egz.)[9]. W 2010 wyprzedził ją "Gość Niedzielny"[10].
Tematyka obejmuje wydarzenia polityczne, gospodarcze, naukowe i kulturalne Polski, Europy i świata – bieżące komentarze i pogłębione analizy, jak też felietony i reportaże. Tygodnik korzysta ze wsparcia szerokiego zespołu autorów, w tym wielu osób z tytułami naukowymi i znanych intelektualistów, a także licznych korespondentów zagranicznych. Ideologicznie "Polityka" prezentuje liberalno-lewicowy profil polityczny.
"Polityka" zyskała uznanie na świecie[11] publikując w 1961 pięć odcinków pamiętników zbrodniarza hitlerowskiego Adolfa Eichmanna, wykradzionych przez niemieckich antyfaszystów od brata Eichmanna i przekazanych redakcji (oprócz "Polityki", fragmenty tych pamiętników uzyskał jedynie "Life"). Nakład pisma wzrósł w tym okresie dwukrotnie[12].
Redaktorzy naczelni [edytuj]
- Stefan Żółkiewski (1957-1958)
- Mieczysław Rakowski (1958-1982)
- Jan Bijak (1982-1994)
- Jerzy Baczyński od 1994
Pracownicy i współpracownicy [edytuj]
- Jacek Żakowski
- Janina Paradowska
- Wiesław Władyka
- Mariusz Janicki
- Daniel Passent
- Adam Szostkiewicz
- Cezary Łazarewicz
- Stanisław Tym
- Kuba Wojewódzki
- Wawrzyniec Smoczyński
- Joanna Solska
- Edwin Bendyk
- Zdzisław Pietrasik
- Andrzej Mleczko
i inni.
Stałe działy [edytuj]
|
|
|
Zobacz też [edytuj]
- Pięćsetka Polityki – Lista największych polskich przedsiębiorstw w 2006
- Ranking wyższych uczelni wg Polityki za rok 2006
- Stypendia Fundacji Tygodnika "Polityka"
- Pomocnik historyczny
Przypisy
- ↑ wirtualnemedia.pl
- ↑ POLITYKA liderem sprzedaży!, w: Polityka nr 40(2877)/2012, s.97.
- ↑ „Newsweek” zyskał dzięki Lisowi 30 proc., w dół „Przekrój” i „Wprost” (pol.). 2012-06-21. [dostęp 2012-07-13].
- ↑ W. Władyka, Polityka..., s. 7.
- ↑ W. Władyka, Polityka..., s. 7-12.
- ↑ W. Władyka, Polityka..., s. 11-12.
- ↑ W. Władyka, Polityka..., s. 14.
- ↑ POLITYKA będzie spółką, w: Polityka nr 40(2877)/2012, s.97.
- ↑ Związek Kontroli Dystrybucji Prasy
- ↑ “Gość Niedzielny” liderem, Gazeta Polska w górę o 142 proc
- ↑ Wiesław Władyka: Polityka i jej ludzie. Warszawa: Polityka – Spółdzielnia Pracy, 2007. ISBN 978-83-922734-5-5.
- ↑ Pamiętniki zostały przekazane za pośrednictwem Thomasa Harlana i Daniela Passenta – Daniel Passent. Zbrodniarz na łamach. „Polityka”. 10 marca 2007. 10 (2595). s. 68.
Bibliografia [edytuj]
- Wiesław Władyka: Polityka i jej ludzie. Warszawa: POLITYKA Spółdzielnia Pracy, 2007. ISBN 978-83-922734-5-5.