Janusz Gniatkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Janusz Gniatkowski
Data i miejsce urodzenia 6 czerwca 1928
Lwów
Pochodzenie Polska
Data i miejsce śmierci 24 lipca 2011
Poraj
Gatunek pop
Zawód piosenkarz
Aktywność 1954–1991
Powiązania Jan Cajmer, Jan Danek, Jerzy Harald, Waldemar Kazanecki, Zygmunt Wichary, Natasza Zylska
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Janusz Gniatkowski (ur. 6 czerwca 1928 we Lwowie, zm. 24 lipca 2011 w Poraju) – polski piosenkarz.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

W dzieciństwie należał do chóru kościelnego. Po II wojnie światowej, w 1946 roku, osiadł w Katowicach. W 1949 ożenił się z łyżwiarką Stefanią Kalus[potrzebne źródło], natomiast jego drugą żoną, aż do śmierci, była Krystyna Maciejewska.

Jego talentem zainteresował się Waldemar Kazanecki. Pierwsze nagrania zarejestrował z katowickim zespołem Jerzego Haralda w 1954. Rok później z Nataszą Zylską i Janem Dankiem ruszył na tournée po Polsce, ZSRR, NRD, Czechosłowacji, Mongolii, RFN, Francji i Austrii. Potem często wyjeżdżał do USA, Kanady, Australii. Nagrywał z orkiestrami Jana Cajmera i Zygmunta Wicharego.

W 1991 jego karierę przerwał poważny wypadek (został potrącony przez samochód na przejściu dla pieszych), po którym artysta długo wracał do zdrowia.

W 2004 w Filharmonii Częstochowskiej Gniatkowski świętował 50-lecie działalności artystycznej. Koncert zarejestrowała i emitowała TVP. W dniach 15-16 września 2007 odbył się I Festiwal Piosenek Janusza Gniatkowskiego, w którym również sam artysta brał udział. W czerwcu 2008, z okazji 80. urodzin Janusza Gniatkowskiego, odbył się uroczysty koncert, na którym również śpiewał sam Jubilat. W dniach 13-14 września 2008 miał miejsce II Festiwal Piosenek Janusza Gniatkowskiego, również z jego udziałem.

W 1999 za wybitne zasługi w pracy artystycznej został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[1].

Piosenkarz zmarł nagle 24 lipca 2011 w swoim domu w Poraju w wieku 83 lat[2]. Pogrzeb odbył się 28 lipca 2011 na Cmentarzu Kule w Częstochowie[3].

Wybrane nagrania[edytuj | edytuj kod]

  • Apassionata (3 grudnia 1955 – nagr. radiowe, 1956 – nagr. płytowe, 1978)
  • Arrivederci Roma (1956, 1957)
  • Błękitny mały kwiat (1956, 1957)
  • Bolero (1957)
  • Dwie paczki papierosów (1955)
  • Gelsomina (1959)
  • Kobieta i mężczyzna (duet z Nataszą Zylską, 1957)
  • Most na rzece Kwai (1959)
  • Pieśń miłości (1954)
  • Piosenka kubańska (1956)
  • Pozory mylą (1959)
  • Spokojnej nocy (1954)
  • Tylko serce nie uśnie
  • Indonezja (1956)
  • Mexicana
  • Bella Bella Donna (duet z Janem Dankiem, 1956)
  • Vaya con Dios (duet z Janem Dankiem, 1956)
  • Volare (1958)
  • Wrocławskie gwiazdy (1957)
  • Za kilka lat (1959)
  • Zimowa piosenka (1957)

Dyskografia (wybór)[edytuj | edytuj kod]

EP (minialbumy)

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]