Jewgienij Pietrow (pisarz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy pisarza. Zobacz też: Jewgienij Pietrow (kolarz).
Jewgienij Pietrow
Jewgienij Pietrow w 1932 roku
Jewgienij Pietrow w 1932 roku
Imiona i nazwisko Jewgienij Pietrowicz Katajew
(Евгений Петрович Катаев)
Pseudonim Jewgienij Pietrow (Евгений Петров)
Data i miejsce urodzenia 13 grudnia 1903
Imperium Rosyjskie Odessa
Data i miejsce śmierci 2 lipca 1942
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich obwód rostowski
Narodowość rosyjska
Język rosyjski
Obywatelstwo rosyjskie, radzieckie
Okres 1926–1942
Gatunki proza, publicystyka
Ważne dzieła Dwanaście krzeseł, Złote cielę
Odznaczenia
Order Lenina
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Jewgienij Pietrowicz Pietrow (ros. Евгений Петрович Петров, właśc. Jewgienij Pietrowicz Katajew, ros. Евгений Петрович Катаев; ur. 30 listopada?/13 grudnia 1903 w Odessie, zm. 2 lipca 1942, zestrzelony nad obwodem rostowskim) – radziecki pisarz i publicysta. Brat Walentina Katajewa.

Pochodził z odeskiej rodziny nauczycielskiej. W 1920 roku ukończył gimnazjum i rozpoczął pracę w Ukraińskiej Agencji Telegraficznej. Następnie był inspektorem Wydziału Kryminalnego. W 1923 roku przeniósł się do Moskwy, gdzie współpracował najpierw z czasopismem Czerwona papryka a potem Syrena. W tym ostatnim poznał swojego przyszłego wieloletniego przyjaciela i współautora jego powieści – Ilję Ilfa. W roku 1927 roku rozpoczynają pracę nad swoją najsłynniejszą powieścią – Dwanaście krzeseł. Stworzyli w niej postać Ostapa Bendera, „Wielkiego kombinatora”, która weszła do kanonu literatury jako symbol sprytu i życiowego cwaniactwa. Twórczy tandem wkrótce opublikował kolejne utwory:

W latach 1932–1937 Pietrow i Ilf pisali również razem felietony do gazety Prawda. Współpracę przerwała śmierć Ilfa, który zmarł w Moskwie 13 kwietnia 1937.

W latach 1939–1942 Pietrow pracował nad futurystyczną powieścią Podróż do kraju komunizmu, w którym przedstawiał Rosję Radziecką w 1963 roku. Po wybuchu wojny w 1941 roku trafił na front jako korespondent wojenny. Zginął 2 lipca 1942 roku nad terytorium obwodu rostowskiego, gdy samolot, którym wracał z Sewastopola, został strącony przez niemiecki myśliwiec.