Joel Henry Hildebrand

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Joel Henry Hildebrand (ur. 16 listopada 1881 w Camden - zm. 30 kwietnia 1983 w Kensington) - amerykański uczony chemik, profesor, znany z pionierskich badań nad rozpuszczalnością substancji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jego ojcem był agent ubezpieczeniowy Howard Onid Hildebrand, pochodzący z rodziny słynącej z długowieczności - większość jej członków żyła dłużej niż 80 lat. Rozwój intelektualny zawdzięcza dziadkowi, który mimo skąpego wykształcenia zgromadził wspaniałą bibliotekę i był człowiekiem oczytanym, z szerokimi horyzontami. Pod jego wpływem Joel samodzielnie zdobył i studiował dzieła takie jak Podręcznik geologii J. D. Dany lub książki o astronomii S. Newcomba. Niezależnie od wiedzy matematycznej pozyskanej w szkole średniej samodzielnie zapoznał się z rachunkiem różniczkowym i całkowym. Również w chemii szkolnej szybko dorównał swemu nauczycielowi, który wtedy udostępnił mu klucz do laboratorium i szkolny podręcznik laboratoryjny zachęcając do samodzielnego poszerzania wiedzy. Joel z uzasadnioną dumą opowiadał później o jednym swoim ówczesnym doświadczeniu obalającym teorię harwardzkiego profesora - eksperyment ten udowodnił, że konkretny tlenek azotu to NO, a nie N2O2.

W 1899 rozpoczął studia na Uniwersytecie Pensylwania na wydziale sztuki i nauk, wybierając podwójny kierunek chemii i fizyki. Po ukończeniu studiów w 1903 podjął studia doktoranckie, które ukończył uzyskaniem stopnia doktora w 1906. Uzyskał wtedy wsparcie do odbycia podoktoranckiego stażu w Niemczech. Odbył go w Berlinie, gdzie studiował nowe kierunki chemii fizycznej i uczęszczał na wykłady noblisty J. H. van 't Hoffa oraz W. Nernsta, z którym prowadził też badania. Po powrocie J. Hildebrand pracował na Uniwersytecie Pensylwania jako wykładowca chemii do 1913, kiedy przyjął zaproszenie G. N. Lewisa do grupy młodych fizykochemików na uniwersytecie kalifornijskim w Berkeley. Był z nim już związany praktycznie do chwili śmierci.

Oprócz pracy naukowej i dydaktycznej wykonywał też funkcje administracyjne - był m.in. dwukrotnie dziekanem wydziału chemii - w latach 1941-1943 i 1949-1951.

Działał w Amerykańskim Towarzystwie Chemicznym, ale do czasu przejścia na emeryturę odmawiał przyjęcia propozycji objęcia funkcji prezesa - zgodził się i objął prezesurę w 1955 na roczną kadencję. Brał udział w obu wojnach światowych pracując m.in. w latach 1918-1919 w laboratoriach wojskowych armii amerykańskiej we Francji w stopniu majora, a potem podpułkownika.

W roku 1908 poślubił Emilię Aleksandrę, równie długowieczną jak on sam - w 1983 osiągnęła wiek 97 lat. Mieli czworo dzieci - Luizę, Aleksandra, Miltona i Rogera. Dwoje z nich zostało profesorami - Milton zoologii na uniwersytecie w Davis i Roger fizyki na uniwersytecie w Chicago.

Jeden z budynków kampusu uniwersyteckiego w Berkeley nosi imię Hildebrand Hall.

Osiągnięcia naukowe i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Wyniki badań rozpuszczalności opublikował w klasycznej fundamentalnej pracy Rozpuszczalność nieeletrolitów (The Solubility of Nonelectrolytes), wydanie pierwsze w 1926 r., drugie w 1936, i wspólne z R. L. Scottem w 1950 r. W drugim wydaniu tego dzieła zaproponował stosowanie parametru rozpuszczalności, obecnie znanego jako parametr rozpuszczalności Hildebranda [1].

 \partial=\sqrt{c.e.d}=\sqrt{\frac{\Delta H-RT}{V_{m}}} \,
gdzie:

c.e.d. - gęstość energii kohezji[2] (cohesive energy density)
\Delta H - ciepło parowania
R - stała gazowa
T - temperatura
V_{m} - objętość molowa

Wśród innych znanych publikacji Hildebranda należy wymienić Wprowadzenie do teorii kinetyki molekularnej (An Introduction to Molecular Kinetic Theory, 1963) oraz Lepkość i rozpraszalność (Viscosity and Diffusivity, 1977).

Na podstawie badań choroby kesonowej zaproponował zastosowanie w mieszance powietrza dla nurków helu zamiast azotu.

Uhonorowany szeregiem nagród, m.in. Medalem Zasługi w 1918 oraz brytyjskim Medalem Królewskim w 1948.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

W roku 1975, gdy miał 94 lata, wydawcy amerykańskiego Kto jest kim postanowili przenieść jego biogram do części Kto był kim.

Przypisy

  1. John Burke, Solubility Parameters: Theory and Application, The American Institute for Conservation, vol. III, 1984, dostępne w Internecie, dostęp 2007-11-07, 18:12
  2. Andrzej Kaim, Fizykochemia polimerów, Wydział Chemii UW , dostępne w Internecie, dostęp 2007-11-07, 18:12

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]