Podpułkownik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Podpułkownik
Wojska Lądowe
Aktualne oznaczenie stopnia
naramiennik
naramiennik
kurtka nieprzemakalna
kurtka nieprzemakalna
Oznaczenie stopnia – przedwojenne
naramiennik
naramiennik
Zobacz hasło podpułkownik w Wikisłowniku

Podpułkownik (ppłk) – wysoki stopień oficerski. W Wojsku Polskim bezpośrednio poprzedzający pułkownika, a powyżej stopnia majora. Jest zaliczany w skład korpusu oficerów starszych, natomiast w okresie międzywojennym – w skład korpusu oficerów sztabowych.

Obecnie w Wojskach Lądowych oficer w stopniu podpułkownika pełni najczęściej następujące funkcje: dowódca batalionu, zastępca dowódcy pułku, szef sztabu brygady (pułku), szef logistyki brygady (pułku), szef wydziału. W administracji wojskowej stopień ten przewidziany jest dla szefa wojskowych komend uzupełnień.

W Marynarce Wojennej odpowiada mu stopień komandora porucznika. Stopień podpułkownika występuje również w Straży Granicznej, Służbie Więziennej, Biurze Ochrony Rządu oraz Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Odpowiednikiem tego stopnia w Państwowej Straży Pożarnej jest brygadier, a w policji młodszy inspektor.

Oznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Oznaczeniem stopnia w Wojsku Polskim są dwie belki i dwie gwiazdki.

W myśl Przepisu Ubioru Polowego Wojsk Polskich r. 1919: na naramiennikach kurtki i płaszcza w odległości 1 cm od wszycia, w poprzek naramiennika, naszyte równolegle prosto w odległości 1,5 cm jeden od drugiego dwa płaskie sznureczki srebrne oksydowane szerokości 5 mm. Na środku naramiennika wzdłuż dwie gwiazdki haftowane oksydowanymi nićmi lub wytłaczane pięciopromienne, o ostrych promieniach[a].

Na wierzchu czapki wzdłuż szwów wierzchu na krzyż od otoka z jednej strony do otoka z drugiej i wzdłuż górnej krawędzi otoka dokoła, naszyty 1 płaski sznurek szerokości 5 mm, srebrny, oksydowany, dookoła otoku naszyte dwa takie same sznurki w odległości 0,5 cm jeden od drugiego. Z przodu pod orzełkiem dwie takież gwiazdki jak na naramiennikach[1].

Zgodnie z przepisami ubiorczymi żołnierzy Wojska Polskiego z 1972 roku podpułkownik nosił dwie gwiazdki umieszczone na środku taśmy otokowej w linii równoległej do krawędzi taśmy; odległość między ramionami gwiazdek wynosiła 2 mm. Na daszku czapki garnizonowej – dwa galony szerokości 6 mm naszyte obok siebie w odstępie 2 mm; zewnętrzny naszyty w odległości 6 mm od krawędzi daszka na całej długości jego łuku. Na beretach i furażerkach – dwa paski na lewej stronie beretu (furażerki) długości 3 cm szerokości 5 mm w odstępie 4 mm, umieszczone pod kątem 45° w stosunku do dolnej krawędzi beretu (furażerki) oraz dwie gwiazdki rozmieszczone w linii prostej nad środkiem paska – prostopadle do jego położenia. Pierwszą gwiazdkę umieszczano w odległości 5 mm od paska do podstawy jej ramion, drugą gwiazdkę w odległości 5 mm od wierzchołka ramienia pierwszej gwiazdki do kąta wklęsłego ramion drugiej gwiazdki. Na naramiennikach – dwa paski i dwie gwiazdki. Paski szerokości 6 mm umieszczone były w poprzek naramiennika: pierwszy pasek w odległości 1 cm od wszycia rękawa, drugi – 4 mm od pierwszego. Pierwsza gwiazdka umieszczona była na środku naramiennika, w odległości 1 cm od drugiego paska, a druga w odległości 5 mm od wierzchołka ramienia pierwszej gwiazdki do kąta wklęsłego ramion drugiej gwiazdki[2].

Stopień podpułkownika w innych krajach[edytuj | edytuj kod]

  • Serbia: Podpukovnik
  • Korea Południowa: Chungryong
  • Korea Północna: Jungjwa
  • Niemcy, Austria, Szwajcaria: Oberstleutnant
  • Gruzja: Vice-colonel (vitse-polkovniki)
  • Finlandia: Everstiluutnantti
  • Słowenia: Podpolkovnik
  • Czechy: Podplukovník
  • Izrael: Sgan Aluf
  • Japonia: 中佐 chusa
  • Włochy: Tenente Colonnello
  • Grecja: Antisyntagmatarkhis
  • Turcja: Yarbay
  • Węgry: Alezredes
  • Armenia: Gndapet-leytenant (գնդապետ-լեյտենանտ)
  • Brazylia i Portugalia: Tenente-Coronel
  • Chiny:中校
  • Szwecja: Överstelöjtnant
  • Norwegia: Oberstløytnant
  • Dania: Oberstløjtnant
  • Afganistan: Dagarman (دګرمن)
  • Stany Zjednoczone, Francja: Lieutenant Colonel
  • Mongolia: Дэд хурандаа

Uwagi

  1. długość promienia od środka — 1 cm

Przypisy

  1. Przepis Ubioru Polowego Wojsk Polskich. s. 17-18.
  2. Przepisy ubiorcze żołnierzy Wojska Polskiego z 1972 roku. s. 49-55.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Przepis Ubioru Polowego Wojsk Polskich. Warszawa: Zakłady Graficzno-Wydawnicze "Książka", 1919.
  • Przepisy ubiorcze żołnierzy Wojska Polskiego; sygn. Mund. 45/71/III. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1972.