Johnny Hallyday

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Johnny Hallyday
Johnny hallyday (2003).jpg
Johnny Hallyday (2003)
Imię i nazwisko Jean-Philippe Léo Smet
Data i miejsce urodzenia 15 czerwca 1943
Paryż
Gatunek rock and roll
Zawód wokalista
Aktywność od 1960
Wytwórnia płytowa Philips, Universal Music, Warner Music
Odznaczenia
Kawaler Legii Honorowej (Francja) Kawaler Orderu Sztuki i Literatury (Francja) Oficer Orderu Korony (Belgia)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Wikicytaty Johnny Hallyday w Wikicytatach
Strona internetowa

Johnny Hallyday, właśc. Jean-Philippe Léo Smet (ur. 15 czerwca 1943 w Paryżu) – francuski piosenkarz, kompozytor i aktor. Od początku swojej kariery stał się ikoną francuskiej piosenki, niektórzy uważają go za francuski odpowiednik Elvisa Presleya. Miał 48-letnią karierę muzyczną i we Francji jest jedną z największych gwiazd. Odbył ponad 400 koncertów, wydał 18 platynowych albumów, występował przed 15 milionami ludzi i sprzedał ponad 100 milionów płyt. Dzisiaj Hallyday jest nadal postrzegany jako lubiany wykonawca, co potwierdzają na jego koncertach zatłoczone stadiony. W dniu 3 grudnia 2007, mając 64 lata zapowiedział odejście od zawodu w 2010.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Przyszedł na świat przy Cité Malesherbes w Paryżu jako syn Francuzki Huguette Clerc (1919–2007) i Belga Léona Smeta (od 1961 miał obywatelstwo francuskie). Niedługo po jego narodzinach, rodzice byli w separacji. Wychowywała go ciotka ze strony ojca Hélène Mar.

Pod wpływem twórczości Elvisa Presleya i rock rewolucji w 1950 roku, zasłynął w latach 60. jako francuski piosenkarz rock and rollowy. Swój pseudonim zaczerpnął od kuzyna i przyjaciela, Lee Hallidaya. Jego pierwszy album "Hello Johnny" został wydany w 1960 roku. Wystąpił na amerykańskim programie CBS The Ed Sullivan Show (1 lipca 1962) z Connie Francis, taśma została zarejestrowana w klubie nocnym Moulin Rouge w Paryżu.

Debiutował na dużym ekranie w dreszczowcu Widmo (Les Diaboliques, 1955) u boku Simone Signoret i Michela Serraulta. Wystąpił także w dramacie Paryskie opowieści (Les Parisiennes, 1962) z Catherine Deneuve, filmie muzycznym Gdzie jesteś, Johnny? (D'où viens-tu, Johnny?, 1964) z Sylvie Vartan, spaghetti westernie Specjaliści (Specialisti, Gli, 1969), dreszczowcu fantasy Legenda zatraconego domu (Malpertuis, 1971) z Orsonem Wellesem, Mathieu Carrière, Sylvie Vartan i Jeanem-Pierre Cassel, sensacyjnej komedii romantycznej Claude'a Zidi Dubler (L'Animal, 1977) z Jeanem-Paulem Belmondo, Raquel Welch i Jane Birkin, dramacie kryminalnym Jeana-Luca Godarda Detektyw (Détective, 1985) z Nathalie Baye, Emmanuelle Seigner i Julie Delpy, komedii Costy-Gavrasa Rada rodzinna (Conseil de famille, 1986) z Fanny Ardant, filmie sci-fi Terminus (1987) z Karen Allen, Jürgenem Prochnow i Mathieu Carrière, dramacie wojennym Żelazny trójkąt (The Iron Triangle, 1989) z François Chau, serialu kryminalnym David Lansky (1989) jako tytułowy detektyw, komedii Dlaczego nie ja? (Pourquoi pas moi?, 1999) z Bruno Putzulu, dramacie Kochaj mnie (Love me, 2000) u boku Juliana Sandsa oraz czarnej komedii Skok życia (Crime Spree, 2003) z Gérardem Depardieu, Harveyem Keitelem i Stéphane Freissem.

W późniejszych latach swojej dobrze rozwijającej się kariery pojawił się w jednym ze swoich najlepszych koncertów "100% Johnny: Live à la Tour Eiffel" (2000), który przyciągnął 500 tysięcy osób i 9,5 milionów widzów telewizyjnych (koncert był transmitowany na żywo w telewizji francuskiej). W grudniu 2005 roku po raz 33 wszedł na 1. miejsce francuskiej listy singli z nagraniem "Mon Plus Beau Noël", poświęconym swojej przybranej córce Jade. Płyta "Le Coeur d'un homme" wydana 12 listopada 2007 roku, jest utrzymana w stylu bluesowym i zawiera piosenkę napisaną specjalnie dla Hallydaya przez Bono z zespołu U2 oraz duet z muzykiem bluesowym Taj Mahal.

W dniu 12 kwietnia 1965 roku w Loconville ożenił się z francuską piosenkarką Sylvie Vartan, z którą ma syna Davida Michaela Benjamina (ur. 14 sierpnia 1966), również piosenkarza. Chociaż Hallyday i Vartan uchodzili we Francji za "złotą parę" ich pokolenia, rozwiedli się 4 listopada 1980. Rok później, 1 grudnia 1981 w Los Angeles poślubił modelkę Babeth Etienne; małżeństwo przetrwało dwa miesiące i dwa dni. Po spotkaniu w programie telewizyjnym z aktorką Nathalie Baye, przeżył z nią przygodę miłosną (1982-86), mają córkę Laurę Smet (ur. 15 listopada 1983 w Paryżu). Był dwukrotnie żonaty z Adeline Blondiau (od 9 lipca 1990 do 11 czerwca 1992 i od 9 kwietnia 1994 do maja 1995). W dniu 25 marca 1996 roku poślubił Laetitię Boudou. W 2004 roku para zaadoptowała wietnamskie dziecko dziewczynkę Jade. W 2007 roku zamieszkali razem w Szwajcarii koło Gstaad.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Albumy studyjne[edytuj | edytuj kod]

  • Hello Johnny (1960, Vogue)
  • Nous les Gars, Nous les Filles (1961, Vogue)
  • Tête a Tête avec Johnny (1961, Vogue)
  • Salut les Copains! (1961, Philips)
  • Johnny Hallyday sings America's Rockin' Hits (1962, Philips)
  • Les Bras en Croix (1963, Philips)
  • Les Rocks les Plus Terribles (1964, Philips)
  • Halleluyah (1965, Philips)
  • Johnny Chante Hallyday (1965, Philips)
  • La Génération Perdue (1966, Philips)
  • Johnny 67 (1967, Philips)
  • Jeune Homme (1968, Philips)
  • Rêve et Amour (1968, Philips)
  • Rivière... Ouvre ton Lit (1969, Philips)
  • Vie (1970, Philips)
  • Flagrant Délit (1971, Philips)
  • Country-Folk-Rock (1972, Philips)
  • Insolitudes (1973, Philips)
  • Je t'Aime, Je t'Aime, Je t'Aime (1974, Philips)
  • Rock'n Slow (1974, Philips)
  • Rock a Memphis (1975, Philips)
  • La Terre Promise (1975, Philips)
  • Derrière l'Amour (1976, Philips)
  • Hamlet (1976, Philips)
  • C'est la Vie (1977, Philips)
  • Solitudes a Deux (1978, Philips)
  • Hollywood (1979, Philips)
  • À Partir de Maintenant... (1980, Philips)
  • En Pièces Détachées (1981, Philips)
  • Pas Facile (1981, Philips)
  • Quelque Part un Aigle (1982, Philips)
  • La Peur (1982, Philips)
  • Entre Violence et Violon (1983, Philips)
  • Hallyday 84: Nashville en Direct (1984, Philips)
  • En V.O. (1984, Philips)
  • Rock'n'Roll Attitude (1985, Philips)
  • Gang (1986, Philips)
  • Cadillac (1989, Philips)
  • Ça Ne Change Pas un Homme (1991, Philips)
  • Rough Town (1994, Philips)
  • Lorada (1995, Philips)
  • Ce Que Je Sais (1998, Philips)
  • Sang pour Sang (1999, Philips)
  • À la Vie, a la Mort (2002, Mercury)
  • Ma Vérité (2005, Mercury)
  • Le Coeur d'un homme (2007, Warner Music France)
  • Tour 66 : Stade de France 2009 (2009, Warner Music France)
  • Jamais seul (2011, Warner Music France)
  • L'Attente (2012, Warner Music France)

Albumy koncertowe[edytuj | edytuj kod]

  • Johnny et Ses Fans au Festival de Rock'n'Roll (1961, Vogue)
  • À l'Olympia (1962, Philips)
  • Olympia 64 (1964, Philips)
  • Olympia 67 (1967, Philips)
  • Au Palais des Sports (1967, Philips)
  • Que Je t'Aime (1969, Philips)
  • Live at the Palais des Sports (1971, Philips)
  • Palais des Sports (1976, Philips)
  • Pavillon de Paris (1979, Philips)
  • Live (1981, Universal Music)
  • Palais des Sports 1982 (1982, Universal Music)
  • Au Zénith (1984, Universal Music)
  • À Bercy (1987, Universal Music)
  • Dans la Chaleur de Bercy (1990, Universal Music)
  • Bercy 92 (1992, Universal Music)
  • Parc des Princes (1993, Universal Music)
  • À La Cigale (1994, Universal Music)
  • Lorada Tour (1995, Universal Music)
  • Destination Vegas (1996, Universal Music)
  • Johnny Allume le Feu: Stade de France 98 (1998, Universal Music)
  • 100% Johnny: Live a La Tour Eiffel (2000, Universal Music)
  • Olympia 2000 (2000, Universal Music)
  • Parc des Princes 2003 (2003, Universal Music)
  • Flashback Tour Live (2006, Warner Music)
  • La Cigale (2007, Warner Music)
  • On stage (2013, Warner Music)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]