Johnny Hallyday

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Johnny Hallyday
Johnny hallyday (2003).jpg
Johnny Hallyday (2003)
Imię i nazwisko Jean-Philippe Léo Smet
Data i miejsce urodzenia 15 czerwca 1943
Paryż
Pochodzenie francuskie
Gatunek rock and roll
Zawód wokalista
Aktywność od 1960
Wytwórnia płytowa Philips, Universal Music, Warner Music
Odznaczenia
Kawaler Legii Honorowej (Francja) Kawaler Orderu Sztuki i Literatury (Francja) Oficer Orderu Korony (Belgia)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Strona internetowa

Johnny Hallyday, właśc. Jean-Philippe Léo Smet (ur. 15 czerwca 1943 w Paryżu) – francuski piosenkarz, kompozytor i aktor. Od początku swojej kariery stał się ikoną francuskiej piosenki, niektórzy uważają go za francuski odpowiednik Elvisa Presleya. Miał 48-letnią karierę muzyczną i we Francji jest jedną z największych gwiazd. Odbył ponad 400 koncertów, wydał 18 platynowych albumów, występował przed 15 milionami ludzi i sprzedał ponad 100 milionów płyt. Dzisiaj Hallyday jest nadal postrzegany jako lubiany wykonawca, co potwierdzają na jego koncertach zatłoczone stadiony. W dniu 3 grudnia 2007, mając 64 lata zapowiedział odejście od zawodu w 2010.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Przyszedł na świat przy Cité Malesherbes w Paryżu jako syn Francuzki Huguette Clerc (1919–2007) i Belga Léona Smeta (od 1961 miał obywatelstwo francuskie). Niedługo po jego narodzinach, rodzice byli w separacji. Wychowywała go ciotka ze strony ojca Hélène Mar.

Pod wpływem twórczości Elvisa Presleya i rock rewolucji w 1950 roku, zasłynął w latach 60. jako francuski piosenkarz rock and rollowy. Swój pseudonim zaczerpnął od kuzyna i przyjaciela, Lee Hallidaya. Jego pierwszy album "Hello Johnny" został wydany w 1960 roku. Wystąpił na amerykańskim programie CBS The Ed Sullivan Show (1 lipca 1962) z Connie Francis, taśma została zarejestrowana w klubie nocnym Moulin Rouge w Paryżu.

Debiutował na dużym ekranie w dreszczowcu Widmo (Les Diaboliques, 1955) u boku Simone Signoret i Michela Serraulta. Wystąpił także w dramacie Paryskie opowieści (Les Parisiennes, 1962) z Catherine Deneuve, filmie muzycznym Gdzie jesteś, Johnny? (D'où viens-tu, Johnny?, 1964) z Sylvie Vartan, spaghetti westernie Specjaliści (Specialisti, Gli, 1969), dreszczowcu fantasy Legenda zatraconego domu (Malpertuis, 1971) z Orsonem Wellesem, Mathieu Carrière, Sylvie Vartan i Jeanem-Pierre Cassel, sensacyjnej komedii romantycznej Claude'a Zidi Dubler (L'Animal, 1977) z Jeanem-Paulem Belmondo, Raquel Welch i Jane Birkin, dramacie kryminalnym Jeana-Luca Godarda Detektyw (Détective, 1985) z Nathalie Baye, Emmanuelle Seigner i Julie Delpy, komedii Costy-Gavrasa Rada rodzinna (Conseil de famille, 1986) z Fanny Ardant, filmie sci-fi Terminus (1987) z Karen Allen, Jürgenem Prochnow i Mathieu Carrière, dramacie wojennym Żelazny trójkąt (The Iron Triangle, 1989) z François Chau, serialu kryminalnym David Lansky (1989) jako tytułowy detektyw, komedii Dlaczego nie ja? (Pourquoi pas moi?, 1999) z Bruno Putzulu, dramacie Kochaj mnie (Love me, 2000) u boku Juliana Sandsa oraz czarnej komedii Skok życia (Crime Spree, 2003) z Gérardem Depardieu, Harveyem Keitelem i Stéphane Freissem.

W późniejszych latach swojej dobrze rozwijającej się kariery pojawił się w jednym ze swoich najlepszych koncertów "100% Johnny: Live à la Tour Eiffel" (2000), który przyciągnął 500 tysięcy osób i 9,5 milionów widzów telewizyjnych (koncert był transmitowany na żywo w telewizji francuskiej). W grudniu 2005 roku po raz 33 wszedł na 1. miejsce francuskiej listy singli z nagraniem "Mon Plus Beau Noël", poświęconym swojej przybranej córce Jade. Płyta "Le Coeur d'un homme" wydana 12 listopada 2007 roku, jest utrzymana w stylu bluesowym i zawiera piosenkę napisaną specjalnie dla Hallydaya przez Bono z zespołu U2 oraz duet z muzykiem bluesowym Taj Mahal.

W dniu 12 kwietnia 1965 roku w Loconville ożenił się z francuską piosenkarką Sylvie Vartan, z którą ma syna Davida Michaela Benjamina (ur. 14 sierpnia 1966), również piosenkarza. Chociaż Hallyday i Vartan uchodzili we Francji za "złotą parę" ich pokolenia, rozwiedli się 4 listopada 1980. Rok później, 1 grudnia 1981 w Los Angeles poślubił modelkę Babeth Etienne; małżeństwo przetrwało dwa miesiące i dwa dni. Po spotkaniu w programie telewizyjnym z aktorką Nathalie Baye, przeżył z nią przygodę miłosną (1982-86), mają córkę Laurę Smet (ur. 15 listopada 1983 w Paryżu). Był dwukrotnie żonaty z Adeline Blondiau (od 9 lipca 1990 do 11 czerwca 1992 i od 9 kwietnia 1994 do maja 1995). W dniu 25 marca 1996 roku poślubił Laetitię Boudou. W 2004 roku para zaadoptowała wietnamskie dziecko dziewczynkę Jade. W 2007 roku zamieszkali razem w Szwajcarii koło Gstaad.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Albumy studyjne[edytuj | edytuj kod]

  • Hello Johnny (1960, Vogue)
  • Nous les Gars, Nous les Filles (1961, Vogue)
  • Tête a Tête avec Johnny (1961, Vogue)
  • Salut les Copains! (1961, Philips)
  • Johnny Hallyday sings America's Rockin' Hits (1962, Philips)
  • Les Bras en Croix (1963, Philips)
  • Les Rocks les Plus Terribles (1964, Philips)
  • Halleluyah (1965, Philips)
  • Johnny Chante Hallyday (1965, Philips)
  • La Génération Perdue (1966, Philips)
  • Johnny 67 (1967, Philips)
  • Jeune Homme (1968, Philips)
  • Rêve et Amour (1968, Philips)
  • Rivière... Ouvre ton Lit (1969, Philips)
  • Vie (1970, Philips)
  • Flagrant Délit (1971, Philips)
  • Country-Folk-Rock (1972, Philips)
  • Insolitudes (1973, Philips)
  • Je t'Aime, Je t'Aime, Je t'Aime (1974, Philips)
  • Rock'n Slow (1974, Philips)
  • Rock a Memphis (1975, Philips)
  • La Terre Promise (1975, Philips)
  • Derrière l'Amour (1976, Philips)
  • Hamlet (1976, Philips)
  • C'est la Vie (1977, Philips)
  • Solitudes a Deux (1978, Philips)
  • Hollywood (1979, Philips)
  • À Partir de Maintenant... (1980, Philips)
  • En Pièces Détachées (1981, Philips)
  • Pas Facile (1981, Philips)
  • Quelque Part un Aigle (1982, Philips)
  • La Peur (1982, Philips)
  • Entre Violence et Violon (1983, Philips)
  • Hallyday 84: Nashville en Direct (1984, Philips)
  • En V.O. (1984, Philips)
  • Rock'n'Roll Attitude (1985, Philips)
  • Gang (1986, Philips)
  • Cadillac (1989, Philips)
  • Ça Ne Change Pas un Homme (1991, Philips)
  • Rough Town (1994, Philips)
  • Lorada (1995, Philips)
  • Ce Que Je Sais (1998, Philips)
  • Sang pour Sang (1999, Philips)
  • À la Vie, a la Mort (2002, Mercury)
  • Ma Vérité (2005, Mercury)
  • Le Coeur d'un homme (2007, Warner Music France)
  • Tour 66 : Stade de France 2009 (2009, Warner Music France)
  • Jamais seul (2011, Warner Music France)
  • L'Attente (2012, Warner Music France)

Albumy koncertowe[edytuj | edytuj kod]

  • Johnny et Ses Fans au Festival de Rock'n'Roll (1961, Vogue)
  • À l'Olympia (1962, Philips)
  • Olympia 64 (1964, Philips)
  • Olympia 67 (1967, Philips)
  • Au Palais des Sports (1967, Philips)
  • Que Je t'Aime (1969, Philips)
  • Live at the Palais des Sports (1971, Philips)
  • Palais des Sports (1976, Philips)
  • Pavillon de Paris (1979, Philips)
  • Live (1981, Universal Music)
  • Palais des Sports 1982 (1982, Universal Music)
  • Au Zénith (1984, Universal Music)
  • À Bercy (1987, Universal Music)
  • Dans la Chaleur de Bercy (1990, Universal Music)
  • Bercy 92 (1992, Universal Music)
  • Parc des Princes (1993, Universal Music)
  • À La Cigale (1994, Universal Music)
  • Lorada Tour (1995, Universal Music)
  • Destination Vegas (1996, Universal Music)
  • Johnny Allume le Feu: Stade de France 98 (1998, Universal Music)
  • 100% Johnny: Live a La Tour Eiffel (2000, Universal Music)
  • Olympia 2000 (2000, Universal Music)
  • Parc des Princes 2003 (2003, Universal Music)
  • Flashback Tour Live (2006, Warner Music)
  • La Cigale (2007, Warner Music)
  • On stage (2013, Warner Music)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]