Adopcja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Adopcja (łac. adoptio), przysposobienie, usynowienie – forma przyjęcia do rodziny osoby obcej, stwarzająca stosunek podobny do pokrewieństwa. Jest to przybranie dziecka (często w wieku dziecięcym) za swoje.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Zobacz więcej w artykule Adoptio, w sekcji Adopcja w prawie justyniańskim.

W starożytnym Rzymie polegała na przejęciu pod władzę ojcowską syna lub córki z innej rodziny. Adopcja przeprowadzana była w obecności pretora lub namiestnika. Nie była wymagana zgoda adoptowanego. Powodem przeprowadzania adopcji była najczęściej potrzeba utrzymania ciągłości rodu[1].

Polskie prawo zna adopcję od XIII w. Szczególnymi rodzajami przysposobienia były adopcja braterska i adopcja do herbu.

W polskim prawie współczesnym[edytuj | edytuj kod]

Współcześnie w polskim prawie adopcja występuje pod nazwą przysposobienie i rozumiana jest jako prawne uznanie obcego biologicznie dziecka za własne. Proces adopcji regulują przepisy kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (art. 114-127).

Głównym i nadrzędnym celem adopcji jest dobro dziecka. Adoptować można jedynie osobę małoletnią, czyli osobę, która nie ukończyła jeszcze 18. roku życia i nie wstąpiła w związek małżeński. Jeśli dziecko ukończyło 13 lat, wymagana jest jego zgoda do orzeczenia adopcji.

Adopcja muzułmańska[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Zobacz więcej w artykule Dzieci w islamie, w sekcji Adopcja muzułmańska.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Zobacz hasło adopcja w Wikisłowniku
Wikimedia Commons

Przypisy

  1. Jean-Claude Fredouille, 2004, Słownik cywilizacji rzymskiej, ss. 29, Wydawnictwo "Książnica", ISBN 83-7132-853-2

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]