Gérard Depardieu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Gérard Depardieu
Depardieu podczas MFF w Cannes w 2010
Depardieu podczas MFF w Cannes w 2010
Imię i nazwisko Gérard Xavier Marcel Depardieu
Data
i miejsce urodzenia
27 grudnia 1948
Châteauroux
Zawód aktor, reżyser, producent filmowy
Współmałżonek 1971-1996 Elisabeth Depardieu
Odznaczenia
Kawaler Legii Honorowej (Francja) Kawaler Narodowego Orderu Quebecu (Kanada)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Gérard Depardieu w Wikicytatach

Gérard Xavier Marcel Depardieu (ur. 27 grudnia 1948 w Châteauroux) – rosyjski (dawniej francuski) aktor filmowy, teatralny i telewizyjny, także producent, reżyser, restaurator, właściciel winnic[1] i producent wina. Honorowy obywatel Belgii[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się jako trzecie z sześciorga dzieci blacharza i ślusarza Dédé Depardieu (ur. 1923 w Montchevrier, wiosce w Berry), który nie umiał czytać ani pisać, i gospodyni domowej Lilette (wł. Alice Marillier, ur. 1923). Jego dziadek ze strony matki Xavier Marillier był pilotem wojskowym i na początku lat 40. został przeniesiony do bazy lotniczej w Châteauroux. Dziadek matki był właścicielem fabryki fajek.

Został wychowany w biednym środowisku. Gdy miał 12 lat, uciekł ze szkoły podstawowej i włóczył się, mieszkając nawet z prostytutkami, zarabiał na kradzionych samochodach i czarnorynkowych transakcjach, za co spędził trzy tygodnie w więzieniu. Część wakacji spędzał ze swoją babką na lotnisku w Orly, czasem jeździł także do dalekiej ciotki ojca, u której pasał bydło. W 1962 roku zdał egzamin końcowy w szkole powszechnej pod wezwaniem św. Dionizego w Châteauroux i odbył praktykę w drukarni Centre Presse. Żył potem z dorywczych prac, ciągle zmieniając nazwiska.

W 1965 roku dotarł do Paryża. Pojawił się na scenie w Theatre Nationale Populaire, a następnie podróżował z teatrem objazdowym Cafe de la Gare. Debiutował na ekranie rolą bikiniarza w filmie krótkometrażowym Bikiniarz i koteczek (Le Beatnik et Le Minet, 1965), przychylność krytyki zdobył dzięki roli Jeana-Claude, żyjącego z nieczystych źródeł dochodu, który terroryzuje mieszkańców blokowiska w komedii kryminalnej Jaja (Les Valseuses, 1974). Za rolę młodego aktora w dramacie Ostatnie metro (La Dernier métro, 1980) z Catherine Deneuve, otrzymał nagrodę Cezara. Tytułowa rola Cyrana de Bergeraca (1990) przyniosła mu drugiego Cezara, nagrodę w Cannes i nominację do Oscara. Światową popularność zyskał dzięki roli francuskiego imigranta, który poślubia, potem poznaje, a dopiero później zakochuje w Amerykance w komedii Zielona karta (1990), za którą zdobył Złoty Glob.

Kręcił potem po pięć albo sześć filmów rocznie. W jego bogatym dorobku kinowym jest m.in. tytułowa rola polityka Georges’a Dantona w filmie historycznym Andrzeja Wajdy Danton (1982). Zagrał w ponad 130 kinowych produkcjach francuskich, brytyjskich, amerykańskich, włoskich, niemieckich, a także rosyjskich, polskich i norweskich.

Sympatię wśród młodych widzów zepewniła mu postać Obelixa w czterech adaptacjach komiksu: Asterix i Obelix kontra Cezar (Astérix et Obélix contre César, 1999), Asterix i Obelix: Misja Kleopatra (Astérix & Obélix: Mission Cléopâtre, 2002), Asterix na olimpiadzie (Astérix aux Jeux Olympiques, 2006) i Asterix i Obelix: W służbie Jej Królewskiej Mości (Astérix et Obélix: Au service de sa Majesté, 2012).

Wyreżyserował m.in. takie filmy jak: Świętoszek (Le Tartuffe, 1984) według Moliera i Most Pomiędzy Dwoma Brzegami (Un pont entre deux rives, 1999). Jest również producentem filmów, m.in. Drôle d’endroit pour une rencontre (1988), Shakha proshaka (1991) oraz mini-serialów: Nędznicy (Les Misérables, 2000) i Napoleon (Napoléon, 2002), który był nominowany do nagrody Emmy.

W 1999 roku miał wypadek motocyklowy w Paryżu. Po przejściu zawału serca – 10 lipca 2000 roku poddał się zabiegowi wszczepienia bypassów w klinice w Paryżu.

W 2006 roku ukazała się jego autobiografia – książka napisana w formie wywiadu Po prostu żyję! Rozmowy z Laurentem Neumannem.

Jako gwiazdor gali Telekamery 2000 zdobył nagrodę specjalną, przyznawaną przez redakcję Tele Tygodnia dla najpopularniejszej gwiazdy zagranicznej. W 2010 r. Depardieu podpisał kontrakt reklamowy z Bankiem Zachodnim WBK[3].

W grudniu 2012 roku złożył wniosek o nadanie obywatelstwa belgijskiego, z powodu wprowadzenia przez francuski rząd 75-procentowego podatku dla najbogatszych. Po wypowiedzi francuskiego premiera Ayraulta, który nazwał wyjazd Depardieu do Belgii żałosnym, aktor zapowiedział w liście otwartym zrzeczenie się francuskiego obywatelstwa i potępił politykę podatkową francuskiego rządu jako karzącą ludzi najzdolniejszych[4]. W styczniu 2013 roku prezydent Rosji Putin ukazem przyznał mu rosyjskie obywatelstwo[5][6][7]. 5 stycznia 2013 w Soczi Depardieu odebrał osobiście z rąk prezydenta Władimira Putina rosyjski paszport[8][9].

Depardieu jest stałym rezydentem miejscowości Néchin (Belgia)[10]. Oprócz tego ma niemal 30 posiadłości we Francji, Hiszpanii, Maroku i Argentynie. W styczniu 2013 nabył kolejną nieruchomość w osiedlu Biełyje Stołby (miasto Domodiedowo, obwód moskiewski, Rosja)[11], w której od lat był częstym gościem[12].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Od 19 lutego 1971 do 1996 roku był żonaty z Elisabeth Depardieu (ur. 1941), z którą zagrał w dramacie Jean de Florette (1986). Mają dwoje dzieci: Guillaume’a (ur. 7 kwietnia 1971, zm. 13 października 2008) i Julie (ur. 18 czerwca 1973). Jest ojcem Roxanne (ur. w styczniu 1992), której matką jest modelka Karine Silla. W latach 1997–2003 związany był z Carole Bouquet. W styczniu 2001 roku został dziadkiem Louise, której rodzicami są Guillaume i jego żona Elise Ventre. 13 października 2008 roku jego syn Guillaume zmarł w wyniku powikłania zapalenia płuc.

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Aktor[edytuj | edytuj kod]

Reżyser[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]