U2

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy irlandzkiego zespołu rockowego. Zobacz też: U 2.
U2
U2 montage.jpg
Członkowie U2: od lewej
u góry Bono, i The Edge,
u dołu Adam Clayton i Larry Mullen Jr.
Rok założenia 1976
Pochodzenie  Irlandia
Instrument gitara, perkusja, gitara basowa
Gatunek rock, post punk, rock alternatywny, rock stadionowy
Aktywność od 1976
Wytwórnia płytowa Island Records, Universal Music
Obecni członkowie
Bono
The Edge
Adam Clayton
Larry Mullen Jr.
Współpracownicy
Brian Eno,Daniel Lanois, Flood
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa

U2 – irlandzki zespół rockowy, powstały w Dublinie w roku 1976, pod nazwą U2 występujący od 1978[1]. W jego skład wchodzą: Bono, The Edge, Adam Clayton i Larry Mullen Jr..

Do połowy lat 80. zespół zyskał międzynarodowy rozgłos, przede wszystkim za sprawą pełnego pasji wokalu Bono (tenor, baryton[2], lekki falset[3], ponad 3 oktawy), oryginalnego stylu gitarowego The Edge'a i repertuaru, składającego się głównie z melodyjnych, chwytliwych, a jednocześnie przepełnionych emocjami utworów, z których część stała się wielkimi światowymi przebojami (m.in. Sunday Bloody Sunday, New Year's Day, Bad, Pride (In the Name of Love), With or Without You, Angel of Harlem, One czy Beautiful Day). Największy sukces U2 odnieśli w roku 1987, kiedy to ukazał się album "The Joshua Tree", z którego już pierwszy singel, "With or Without You", stał się zarazem pierwszym nr 1 zespołu po obu stronach Atlantyku. "The Joshua Tree" do dziś pozostaje najlepiej sprzedającą się płytą grupy.

W 2005 zespół został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame[4].

Zespół sprzedał ponad 150 milionów płyt na całym świecie i plasuje się aktualnie na 16. miejscu wszech czasów w tej dziedzinie[5].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

Zespół powstał w 1976 r. z inicjatywy młodego perkusisty Larry'ego Mullena Jr, który w ogłoszeniu wywieszonym na tablicy ogłoszeń szkoły Mount Temple Comprehensive School w Dublinie (do której sam uczęszczał) napisał, że poszukuje chętnych do założenia zespołu rockowego. Na spotkanie założycielskie, które odbyło się w domu Larry'ego, przyszło sześć osób, przy czym jedna z nich – Ivan McCormick – pomimo posiadania własnego sprzętu (gitara i wzmacniacz) od razu zrezygnowała: okazało się, że nie potrafi grać. Początkowo zespół stanowił zatem kwintet pod nazwą Feedback, jednak już po dwóch koncertach grupa zmieniła nazwę na The Hype. Po odejściu jednego z gitarzystów (brata The Edge'a – Dicka Evansa), w 1978 roku zespół przyjął nazwę U2.

Lata 80. XX wieku[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy przełom w karierze zespołu nastąpił w 1984 roku, kiedy to ukazał się czwarty album studyjny grupy The Unforgettable Fire. Pochodzący z niego singiel Pride (In The Name of Love) szybko zdobył dużą popularność i miano przeboju. Nad płytą czuwał nowy duet producentów: Brian Eno i Daniel Lanois, którzy zastąpili producenta pierwszych trzech płyt zespołu - Steve'a Lillywhite'a. Współpraca zespołu z Eno i Lanois miała zaś trwać przez kolejne 25 lat. W 1985 zespół wystąpił w koncercie Live Aid na stadionie Wembley. Oprócz nich zaśpiewały także inne sławy, takie jak Queen, Dire Straits, Phil Collins czy Paul McCartney.
W maju 1986 zespół wziął udział w koncercie charytatywnym wzorowanym na Live Aid - Self Aid w rodzimej Irlandii. Datki wówczas zebrane przekazano na rzecz bezrobotnych żyjących w skrajnej nędzy, a cała impreza miała na celu właśnie zwrócenie uwagi na ten bardzo dotkliwy w latach 80 irlandzki problem społeczny[6]. W czerwcu 1986 z kolei U2 zagrali kilka koncertów w ramach trasy charytatywnej A Conspiracy of Hope dla Amnesty International, która świętowała wówczas 25-lecie istnienie.
Wraz z płytą Rattle and Hum zaprezentowano film o U2 pod tym samym tytułem, tuż po premierze tego wydawnictwa zespół wyruszył także w trasę Lovetown Tour, podczas licznych występów towarzyszył im wtedy B.B. King. Na zakończenie trasy (choć potem odbyło się jeszcze kilka przełożonych wcześniej koncertów) U2 dało pierwszy w swojej karierze występ sylwestrowy. Odbył się on w Dublinie w nocy z 31 grudnia 1989 na 1 stycznia 1990. W jego trakcie Bono powiedział, że to koniec pewnego etapu w karierze zespołu i grupa musi na nowo przemyśleć swoje istnienie, wielu fanów odczytało to jako zapowiedź rozwiązania grupy co spowodowało liczne niepokoje w fandomie U2 i wysyp plotek na temat przyszłości zespołu.

Lata 90. XX wieku[edytuj | edytuj kod]

Lata 90. muzycy przywitali albumem "Achtung Baby" (1991), na którym bardzo wyraźnie zmienili stylistykę, oraz towarzyszącą wydaniu płyty trasą "Zoo TV Tour". Była to odpowiedź na groźbę ich własnej muzycznej stagnacji (podczas słynnego koncertu noworocznego w Dublinie na przełomie 1989/1990 Bono stwierdził ze sceny, że zespół "musi wymyślić się na nowo"), rewolucje dance i rocka alternatywnego oraz krytykę zbyt "amerykańskiego" wizerunku zespołu. Podobne eksperymenty kontynuowane były przez całe lata 90.

Podczas trasy Zoo TV Tour m.in. zespół łączył się przez satelitę z reporterem Billem Carterem, który przebywał w ogarniętym wojną Sarajewie. Podczas jego relacji na żywo dla publiczności zgromadzonej na koncertach wypowiadali się mieszkańcy Sarajewa, którzy opowiadali własne dramatyczne historie wojenne. Łączenia te miały na celu uświadomić społeczeństwa Europy i świata o dramacie jaki rozgrywa się na Bałkanach.

W roku 1995 muzycy U2, razem z Brianem Eno, utworzyli zespół pod nazwą "Passengers". Jak twierdził Bono: "chodziło o stworzenie zespołu, w którym to Brian Eno byłby szefem". Pod szyldem Passengers muzycy wydali tylko jedną płytę: Original Soundtracks 1, zawierającą muzykę dość odległa od "normalnej" twórczości U2, bliższą natomiast temu, co tworzył Eno[7]

20 września 1997 muzycy wystąpili w miejscowości Reggio Emilia we Włoszech. Występ ten oglądało na żywo ponad 170 tysięcy ludzi, co czyni go największym biletowanym koncertem muzycznym w historii[4].

Lata dwutysięczne i 10. XXI wieku[edytuj | edytuj kod]

Od roku 2000 U2 powrócili do bardziej tradycyjnych brzmień, ale bez wyraźnego pozbywania się wpływu wcześniejszych muzycznych doświadczeń. Wtedy wydali singiel Beautiful Day, który niespodziewanie stał się największym przebojem grupy. 5 listopada 2009 roku zagrali pod Bramą Brandenburską w Berlinie specjalny koncert z okazji 20. rocznicy upadku Muru Berlińskiego.

Wiosną 2009 roku zespół wydał album "No Line on the Horizon". Kwartet wspierali producenci Brian Eno oraz Daniel Lanois, współpracujący z zespołem od 1984 roku, ale tym razem po raz pierwszy wymienieni jako współautorzy większości utworów. Podczas pracy nad albumem nie obyło się bez wpadek – cztery utwory z nowej płyty przedostały się w sierpniu 2008 do sieci. Zespół dozując emocje, co jakiś czas udostępniał subskrybentom strony u2.com filmiki z prac nad albumem, kręcone przez Adama Claytona. Ujrzeć możemy w nich kawałki nowych melodii, które znalazły się na albumie. 19 stycznia 2009 miejsce miała radiowa premiera pierwszego singla o tytule "Get on Your Boots", promującego nowy album. 30 stycznia natomiast miał swoją premierę teledysk do wymienionego utworu. 27 lutego miał premierę album "No Line on the Horizon". Został przyjęty mieszanymi recenzjami – jedni oceniają go jako arcydzieło ("The Rolling Stone Magazine"[8]), inni jako "bubel" ("Dziennik"[9]). Następnym singlem z "No Line..." był "Magnificent" , wydany 4 maja 2009 roku[10]. Teledysk do tego utworu ukazał się na U2.com 6 maja 2009 roku[11]. Kolejnym singlem był "I'll Go Crazy If I Don't Crazy Tonight", który został wydany 17 sierpnia 2009 roku. Ilość nagrań dokonana w trakcie ostatniej sesji być może pozwoli na wydanie kolejnego albumu roboczo zatytułowanego "Songs of Ascent"[12]. Data wydania planowana pierwotnie jeszcze na rok 2009 została przesunięta na 2010.

W trakcie trwającej trzeciej części trasy "U2 360° Tour" zespół zaprezentował fanom trzy nowe kompozycje – "Glastonbury" (poświęcona słynnemu festiwalowi w Glastonbury), "North Star" i "Every Breaking Wave".

Muzyka[edytuj | edytuj kod]

U2 to kwartet należący do tych, które zdefiniowały brzmienie rocka lat osiemdziesiątych. Grupa zyskała światową popularność około roku 1983, podczas światowego tournée promującego płytę "War". Jako jeden z nielicznych zespołów zdołali podtrzymać ten status aż po dziś dzień. Brzmienie grupy oparte jest na wibrującym, elektronicznie podrasowanym dźwięku gitary elektrycznej z zastosowaniem wielokrotnego pogłosu, melodyjnym śpiewie i typowej dla nowej fali solidnie grającej sekcji rytmicznej.

Zespół U2 na swojej płycie "War" zamieścił utwór pt. "Sunday Bloody Sunday" (Krwawa niedziela) odnoszący się do wydarzeń w Derry 30 stycznia 1972. Pomimo licznych zapewnień członków zespołu, iż piosenka jest pacyfistyczna i nie ma na celu nawoływania do walki, część radykałów z Irlandzkiej Armii Republikańskiej posługuje się nią jak hymnem.

Dokonania muzyczne U2 można podzielić na trzy okresy, wyznaczane przez trzy dekady istnienia zespołu. Pierwszy trwał zatem przez całe lata 80., od wydania debiutanckiej płyty "Boy" w 1980 aż do częściowo koncertowego "Rattle and Hum" w 1988. Muzyka zespołu w tym okresie odznaczała się bardzo prostymi brzmieniami, opierającymi się na wibrującym brzmieniu gitary elektrycznej The Edge'a. Teksty z płyt wydanych w latach osiemdziesiątych traktowały głównie o sprawach wiary ("October"), sytuacji politycznej i sposobie życia ("War") czy choćby pojęciu miłości i codzienności ("The Joshua Tree").

Drugi okres rozpoczął się w 1991 roku poprzez wydanie singla "The Fly" z płyty "Achtung Baby" i charakteryzował się diametralnie różnym brzmieniem i charakterem. Bono określił "The Fly" jako ścinanie przez czterech facetów Drzewa Jozuego (ang. The Joshua Tree) i jest to bardzo trafna charakterystyka tamtego okresu w muzyce U2. Członkowie zespołu zerwali z tym, co ich wyróżniało w latach osiemdziesiątych, stawiając na pierwszym miejscu eksperymentalne, pełne elektroniki utwory. Na lata dziewięćdziesiąte przypada też okres największych tras koncertowych U2, takich jak "Zoo TV Tour" czy "PopMart". Fani charakteryzują albumy wydane w latach dziewięćdziesiątych jako "Trylogię" (Achtung Baby, Zooropa i Pop), jako że wszystkie trzy albumy były pełne nowych rozwiązań, poszukiwań miłości w zmaterializowanym świecie. "Pop", wydany w 1997 jest uznawany za najbardziej mroczną i ponurą płytę U2, choć Bono sam przyznał, że album był próbą przebicia się przez technologiczną otoczkę do sedna życia. Po zakończeniu trasy koncertowej "PopMart" w 1998 roku U2 zniknęli na dwa lata z życia publicznego.

Ostatni z wyżej wymienionych i trwający do dziś okres stanowi swojego rodzaju powrót do prostych melodii z lat osiemdziesiątych, czego zapowiedzią była wydana w 2000 roku płyta "All That You Can't Leave Behind", przez część krytyków uznana wręcz za zbyt "prostą". U2 odrzucili charakteryzującą zespół w latach 90. ironię, pastisz i elektronikę, stawiając na autentyzm i prostotę przekazów. Kolejnym krokiem w tę stronę przemiany była wydana cztery lata później płyta "How to Dismantle an Atomic Bomb", uznana za najbardziej osobisty album w historii zespołu. W listopadzie 2006 r. wydano kompilację 16 najpopularniejszych utworów U2 + 2 nowych ("Window in the Skies" oraz "The Saints Are Coming" – cover grupy The Skids nagrany razem z zespołem Green Day) pod tytułem U218 Singles (nie była to pierwsza składanka największych przebojów zespołu – w 1998 r. ukazał się album "The Best of 1980-1990", zawierający przeboje U2 z lat 80. i promowany singlem "The Sweetest Thing", jego kontynuacją był wydany w 2002 "The Best of 1990-2000", skupiający się na latach 90. i promowany singlem "Electrical Storm"). 9 grudnia 2006 r. , podczas koncertu w Honolulu, U2 zakończyło trwająca od 2005 roku trasę koncertową "Vertigo Tour". W marcu 2009 ukazał się najnowszy album grupy pt. "No Line on the Horizon", promowany utworem "Get on Your Boots".

Zespół słynie z wykonywania podczas koncertów licznych snippetów, czyli krótkich fragmentów piosenek innych wykonawców (czasem także własnych kompozycji) wplatanych w grany właśnie utwór[13].

Grupa znana jest ze spektakularnych, multimedialnych występów prezentujących ich tematyczne albumy. Muzycy U2 znani są ze stanowczych wypowiedzi o treści politycznej, społecznej i religijnej, a równocześnie zaangażowania w różne ruchy społeczne i charytatywne. W 2005 otrzymali od Amnesty International tytuł "Ambasadora sumienia".

Skład zespołu[edytuj | edytuj kod]

Adam Clayton[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Adam Clayton.

Adam Clayton (ur. 13 marca 1960) jest basistą U2. W wieku 4 lat wyemigrował do Kenii i tam spędził większość swojego dzieciństwa, później trafił do Irlandii (mieszkał w dzielnicy Dublina, Malahide), gdzie poznał Dave'a Evansa, przyszłego The Edge'a. W 1975 roku, za obietnicę poprawienia wyników w nauce dostał od rodziców swoją pierwszą gitarę basową, w momencie przyjęcia do zespołu rok później prawie w ogóle nie umiał na niej grać. Obietnicy nigdy nie spełnił, jako pierwszy z całego kwartetu zrezygnował z nauki poświęcając się całkowicie zespołowi (był jego pierwszym nieoficjalnym managerem).

Bono[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Bono.

Bono, właściwie Paul Hewson (ur. 10 maja 1960) jest frontmanem i głównym głosem zespołu, wstąpił do grupy w 1976 roku, posiłkując się ogłoszeniem w szkole wywieszonym przez Larry'ego Mullena. Początkowo chciał zostać gitarzystą, ale zdecydowanie lepszy okazał się The Edge, z którym rywalizował wcześniej w tej dziedzinie na szkolnych przerwach. Paul, jako najbardziej charyzmatyczna osoba w grupie, zgodził się zostać wokalistą, mimo iż w dziedzinie śpiewu również nie miał zbyt wielkiego doświadczenia. Z gitary nie zrezygnował jednak do końca nigdy – do dzisiaj zdarza mu się wystąpić z nią na koncercie U2.

The Edge[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: The Edge.

The Edge, właściwie David Evans (ur. 8 sierpnia 1961) jest gitarzystą zespołu, gra na gitarze elektrycznej i akustycznej. Często wspomaga Bono wokalnie, gra również na instrumentach klawiszowych. Jest z pochodzenia Walijczykiem. Swoją pierwszą gitarę wykonał sam, wraz z bratem Dickiem (późniejszym gitarzystą alternatywnej irlandzkiej grupy Virgin Prunes).

Larry Mullen Junior[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Larry Mullen.

Larry Mullen Junior (ur. 31 października 1961) jest perkusistą zespołu. To on wywiesił w 1976 roku ogłoszenie o poszukiwaniu muzyków do grupy rockowej. Pierwsze spotkanie nowego bandu odbyło się 25 września 1976 w kuchni jego domu. Był pierwszym liderem grupy (ochrzczonej na wstępie mianem The Larry Mullen Band), szybko jednak utracił tę pozycję na rzecz Bono. Do dziś jest uważany przez pozostałych członków U2 za założyciela grupy – podczas koncertu trzeciej części trasy Vertigo Tour w 2005, odbywającego się w okolicach urodzin Larry'ego, Bono, The Edge i Adam Clayton wystąpili w koszulkach z napisem "The Larry Mullen Band".

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Dyskografia U2.

Albumy studyjne:

Trasy koncertowe[edytuj | edytuj kod]

Z pominięciem pojedynczych występów chociażby na festiwalach.

Lp Nazwa trasy Promowana płyta Miejsce Czas Liczba koncertów
1 Boy Tour Boy Unia Europejska Stany Zjednoczone 6 września 1980 – 9 czerwca 1981 157
2 October Tour October Unia Europejska Stany Zjednoczone 16 sierpnia 1981 – 7 sierpnia 1982 102
3 War Tour War Unia Europejska Stany Zjednoczone Kanada Japonia 1 grudnia 1982 – 30 listopada 1983 110
4 The Unforgettable Fire Tour The Unforgettable Fire Australia Nowa Zelandia Unia Europejska Stany Zjednoczone Kanada 29 sierpnia 1984 – 13 lipca 1985 112
5 The Joshua Tree Tour The Joshua Tree Stany Zjednoczone Kanada Unia Europejska 2 kwietnia 1987 – 20 grudnia 1987 111
6 Lovetown Tour Rattle and Hum Australia Nowa Zelandia Japonia Unia Europejska 21 września 1989 – 10 stycznia 1990 47
7 Zoo TV Tour Achtung Baby
Zooropa
Stany Zjednoczone Kanada Francja Belgia Szwajcaria Hiszpania Włochy Austria Niemcy Wielka Brytania Szwecja Holandia Meksyk Portugalia Węgry Dania Norwegia Szwecja Irlandia Australia Nowa Zelandia Japonia 29 lutego 1992 – 10 grudnia 1993 157
8 PopMart Tour Pop Stany Zjednoczone Kanada Meksyk Unia Europejska Brazylia Argentyna Chile Australia Japonia Republika Południowej Afryki Polska 25 kwietnia 1997 – 21 marca 1998 93
9 Elevation Tour All That You Can't Leave Behind Stany Zjednoczone Kanada Unia Europejska 24 marca 2001 – 2 grudnia 2001 113
10 Vertigo Tour How to Dismantle an Atomic Bomb Stany Zjednoczone Kanada Unia Europejska Meksyk Brazylia Chile Argentyna Australia Nowa Zelandia Japonia Polska 28 marca 2005 – 9 grudnia 2006 131
11 U2 360° Tour No Line on the Horizon Unia Europejska Chorwacja Stany Zjednoczone Kanada Nowa Zelandia Australia Republika Południowej Afryki Polska 30 czerwca 2009 – 30 lipca 2011 110
Razem 1243

U2 w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Zespół trzy razy wystąpił w Polsce. Pierwszy raz na warszawskim Służewcu 12 sierpnia 1997, podczas trasy "PopMart", kiedy to w trakcie wykonywania kojarzonego z Polską utworu "New Year's Day" zespół wyświetlił na olbrzymim ekranie zdjęcia manifestacji Solidarności i Lecha Wałęsy (jego historia, zgodnie ze słowami Bono, stanowiła inspirację piosenki), wywołując entuzjazm wśród publiczności. Dwa kolejne występy miały miejsce przed 70-tysięczną widownią zgromadzoną na Stadionie Śląskim w Chorzowie. 5 lipca 2005 występ poprzedziły formacje The Killers oraz The Magic Numbers. Przed koncertem polscy fani zorganizowali akcję "Flaga", polegającą na stworzeniu olbrzymiej polskiej flagi na trybunach stadionu, która miała się pojawić w trakcie wykonywania przez zespół utworu "New Year's Day". Za sprawą oryginalnej i widowiskowej inicjatywy polskiej publiczności koncert w Chorzowie został przez Bono wspomniany w książce "U2 o U2" jako najwspanialszy moment na trasie, stał się on również inspiracją dla podejmowania podobnych akcji ze strony fanów z całego świata. 6 sierpnia 2009, w ramach tournée o nazwie "U2 360° Tour"[14], zespół odwiedził Polskę po raz trzeci, również w Chorzowie (jako support wystąpiła grupa Snow Patrol) – doszło wtedy do powtórzenia akcji "Flaga", na co zespół odpowiedział wyświetleniem polskiej flagi na ekranie stanowiącym element secenografii.

4 kwietnia 2008 r. w Polsce miała miejsce premiera filmu "U2 3D" wykonanego w nowoczesnej technologii 3D, zawierającego nagrania koncertów U2 z tournée Vertigo w Ameryce Południowej. Film wyreżyserowali Catherine Owens – odpowiedzialna za oprawę wizualną koncertów U2 przez ponad 15 lat i Mark Pellington – autor wideo "One" zespołu.

U2 dotąd trzykrotnie wystąpili nad Wisłą. Każdy z tych koncertów cieszył się olbrzymim zainteresowaniem, zarówno ze strony fanów jak i polskich mediów.

Lp. Czas Miejsce Trasa koncertowa Liczba wykonanych piosenek Setlista
1. 12 sierpnia 1997 Warszawa PopMart Tour 23 Mofo, I Will Follow, Gone, Even Better Than The Real Thing, Last Night On Earth, Until The End Of The World, New Year's Day, Pride (In The Name Of Love), I Still Haven't Found What I'm Looking For, All I Want Is You / Stand By Me (snippet), Staring At The Sun, Born To Be Wild (Edge Karaoke), Miami / My Mammy (snippet) / Cuba (snippet), Bullet The Blue Sky / America (snippet), Please, Where The Streets Have No Name / Playboy Mansion (snippet)

bisy: Discothèque / Love To Love You Baby (snippet) / Barbara Ann (snippet) / Black Betty (snippet) / Discothèque Howie B Hairy B Mix (snippet), If You Wear That Velvet Dress, With Or Without You, Hold Me, Thrill Me, Kiss Me, Kill Me, Mysterious Ways, One, Unchained Melody

2. 5 lipca 2005 Chorzów, Stadion Śląski Vertigo Tour 24 Vertigo, I Will Follow, The Electric Co. / Bullet With Butterfly Wings (snippet) / I Can See For Miles (snippet), Can't Stand The Rain (snippet) / Elevation, New Year's Day, Beautiful Day / Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (snippet), I Still Haven't Found What I'm Looking For, All I Want Is You, City Of Blinding Lights, Miracle Drug, Sometimes You Can't Make It On Your Own, Love And Peace Or Else, Sunday Bloody Sunday, Bullet The Blue Sky / The Hands That Built America (snippet) / When Johnny Comes Marching Home (snippet), Running To Stand Still, Pride (In The Name Of Love), Where The Streets Have No Name, One

bisy: Zoo Station, The Fly, With Or Without You, All Because Of You, Yahweh, Vertigo / Happy Birthday (snippet)

3. 6 sierpnia 2009 Chorzów, Stadion Śląski U2 360° Tour 24 Breathe, No Line On The Horizon, Get On Your Boots, Magnificent, Beautiful Day / Mazurek Dąbrowskiego (snippet) / Blackbird (snippet), Elevation, New Year's Day, I Still Haven't Found What I'm Looking For / Stand By Me (snippet), Stuck In A Moment, Happy Birthday, Unknown Caller, The Unforgettable Fire, City Of Blinding Lights / Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (snippet), Birthday (snippet) / Vertigo, Crazy Tonight / Two Tribes (snippet), Sunday Bloody Sunday / Rock The Casbah (snippet), Pride (In The Name Of Love), MLK, Walk On / You'll Never Walk Alone (snippet), Where The Streets Have No Name / The Whole Of The Moon (snippet), One

bisy: Ultra Violet (Light My Way), With Or Without You, Moment of Surrender

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Nagrody Grammy

Rok Kategoria Nagrodzony
1988 Album of the Year The Joshua Tree
Best Performance by Rock Duo or Group with Vocal The Joshua Tree
1989 Best Performance by Rock Duo or Group with Vocal "Desire"
Best Performance Music Video "Where the Streets Have No Name"
1993 Best Performance by Rock Duo or Group with Vocal Achtung Baby
1994 Best Alternative Music Album Zooropa
1995 Best Long Form Music Video Zoo TV: Live from Sydney
2001 Best Performance by Rock Duo or Group with Vocal "Beautiful Day"
Song of the Year
Record of the Year
2002 Best Rock Album All That You Can't Leave Behind
Best Performance by Rock Duo or Group with Vocal "Elevation"
Best Pop Duo or Group with Vocal "Stuck in a Moment You Can't Get Out Of"
Record of the Year "Walk On"
2005 Best Short Form Music Video "Vertigo"
Best Rock Song
Best Performance by Rock Duo or Group with Vocal
2006 Album of the Year How to Dismantle an Atomic Bomb
Song of the Year "Sometimes You Can't Make It on Your Own"
Best Performance by Rock Duo or Group with Vocal
Best Rock Song "City of Blinding Lights"
Best Rock Album How to Dismantle an Atomic Bomb

U2 jest rekordzistą, jeśli chodzi o nagrody Grammy (22 nagrody) – żadna inna grupa muzyczna nie zdobyła ich więcej.

BRIT Awards

Rok Kategoria
1983 Best Live Act (discretionary award)
1988 Best International Group
1989 Best International Group
1990 Best International Group
1992 Best International Group
1998 Best International Group
2001 Best International Group
Outstanding Contribution To Music

MTV Music Awards

Year Kategoria Nagrodzony
1987 Viewer's Choice "With or Without You"
1989 Best Video from a Film "When Love Comes to Town"
1992 Best Special Effects in a Video "Even Better Than the Real Thing"
1995 International Viewer's Choice Award—MTV Europe "Hold Me, Thrill Me, Kiss Me, Kill Me"
2001 Video Vanguard Award

Q Awards

Rok Kategoria
1990 Best Act in the World Today
1991 Best Act in the World Today
1992 Best Act in the World Today
1993 Best Act in the World Today
1994 Merit Award
1996 Q Inspiration Award
2004 Q Icon
2005 Best Live Act
2006 The Q Innovation In Sound Award (awarded to The Edge)
The Q Award of Awards

Przypisy

  1. David Kootnikoff: U2: A Musical Biography (ang.). 2010. [dostęp 2012-02-11].
  2. Scott Calhoun: Exploring U2: Is This Rock 'n' Roll?: Essays on the Music, Work, and Influence of U2. Scarecrow Press, 2011, s. 70. ISBN 978-0810881570.
  3. Marylinn Maione: Column: off the record..., vol. 6-201 (ang.). 2006-02-12. [dostęp 2012-04-04].
  4. 4,0 4,1 Rock 'n' Roll Hall of Fame Inductees 1986 - 2010 (ang.). digitaldreamdoor.nutsie.com. [dostęp 2012-06-29].
  5. http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_best-selling_music_artists
  6. U2 Propaganda. 20 lat oficjalnego fanzinu U2, Poznań 2004, In Rock, ISBN 83-86365-77-3
  7. Stephen Thomas Erlewine: Original Soundtracks 1 - Passengers (ang.). allmusic.com. [dostęp 2012-03-11].
  8. No Line On The Horizon : U2 : Review : Rolling Stone
  9. Nowa płyta U2 to bubel.
  10. U2.com > News > Magnificent Day
  11. U2.com > News > Unveiled!
  12. U2 - Songs Of Ascent: buty ze stóp, znamy szczegóły
  13. http://www.u2gigs.com/all-snippets.html
  14. U2 w Polsce! – Newsy – Muzyka w Onet.pl

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]