Kamenz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy miasta. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Kamenz
Kamjenc
Herb
Herb
Państwo  Niemcy
Kraj związkowy Saksonia
Powiat Powiat Budziszyn
Powierzchnia 53,15 km²
Wysokość 173 m n.p.m.
Populacja (31 grudnia 2009)
• liczba ludności
• gęstość

17 171
323 os./km²
Nr kierunkowy 03578
Kod pocztowy 01917
Tablice rejestracyjne BZ
Położenie na mapie Saksonii
Mapa lokalizacyjna Saksonii
KamenzKamjenc
Kamenz
Kamjenc
Położenie na mapie Niemiec
Mapa lokalizacyjna Niemiec
KamenzKamjenc
Kamenz
Kamjenc
Ziemia 51°16′N 14°06′E/51,266667 14,100000Na mapach: 51°16′N 14°06′E/51,266667 14,100000
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Portal Portal Niemcy

Kamenz (pol. hist. Kamieniec[1][2], górnołuż. Kamjenc, wym. [ˈkamʲɛnt͡s]) – miasto we wschodnich Niemczech, w kraju związkowym Saksonia, w okręgu administracyjnym Drezno, w powiecie Budziszyn, na Łużycach, siedziba wspólnoty administracyjnej Kamenz-Schönteichen. Do 31 lipca 2008 miasto było stolicą nieistniejącego już powiatu Kamenz. Miasto jest położone nad Czarną Elsterą.

Dzielnice miasta[edytuj | edytuj kod]

  • Bernbruch (Barbuk)
  • Deutschbaselitz (Němske Pazlicy)
  • Jesau (Jěžow)
  • Gelenau (Jelenjow)
  • Hennersdorf (Hendrichecy)
  • Lückersdorf (Łukajecy)
  • Thonberg (Hlinowc)
  • Wiesa (Brěznja)
  • Zschornau-Schiedel (Čornow-Křidoł)

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ok. 1190 r. obok starej wsi słowiańskiej wzniesiono gród. Przed 1225 r. otrzymał on prawa miejskie. Trwała wtedy wzmożona kolonizacja niemiecka wypierająca wpływy słowiańskie. Przez wieki miasto budowało swój dobrobyt na garbarstwie, sukiennictwie i garncarstwie. Na pocz. XIV wieku miejscowość, wraz z Górnymi Łużycami, został przyłączony do Królestwa Czech, pod którego panowaniem pozostał do 1635 r. (poza okresem panowania węgierskiego w l. 1469-90). Pamiątką po długich latach przynależności miasta do Królestwa Czech jest tarcza z czeskim lwem umieszczona w herbie miejskim. W 1346 r. w ramach przeciwdziałania okolicznemu rozbojowi miasto połączyło siły wraz z innymi grodami przystępując do Związku Sześciu Miast Górnołużyckich. Miasto było oblegane przez husytów w 1432 r. W 1506 r. w mieście wybuchł bunt rzemieślników, który został stłumiony przez władze czeskie. Mimo tych niekorzystnych wypadków politycznych miasto rozwijało się pomyślnie. W 1571 r. założono tutaj szkołę średnią reprezentującą, na ówczesne czasy, wysoki poziom nauczania. W czasie wojny trzydziestoletniej - w 1635 r. - Kamieniec został wraz z Górnymi Łużycami przyłączony do Saksonii. W 1. poł. XIX wieku zaczął się proces industrializacji miasta. Kamenz zostało poważnie zniszczone podczas wielkiego pożaru w 1842 r. W kwietniu 1945 r. o miasto toczyła krwawe boje 2 Armia Wojska Polskiego. Miasto zostało jednak zdobyte dopiero 7 maja 1945 r. przez Rosjan.

Zabytki i inne atrakcje[edytuj | edytuj kod]

  • ratusz, neorenesansowy z I poł. XIX w.
  • kamienice barokowe i rokokowe z XVII i XVIII
  • renesansowa studnia (Andreasbrunnen) na rynku z 1570 r.
  • kościół NMP (St. Marien) z XV wieku z wyposażeniem wnętrza z XVI-XVIII w.
  • kościół katechetyczny (Katechismuskirche) z XIV wieku
  • Muzeum Łużyc Zachodnich (Museum der Westlausitz)
  • Muzeum Gottholda Ephraima Lessinga, pisarza urodzonego w Kamenz w 1729 r.
  • Słup milowy poczty saskiej z czasów króla Polski Augusta II z polskim Orłem i litewską Pogonią oraz datą 1725 na Böhmischpl. (placu Czeskim)
  • Teatr Miejski
  • amfiteatr
  • kamieniołom Sparmann

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Krzysztof R. Mazurski, Andrzej Zieliński: Łużyce, Warszawa 1984, str. 49
  2. J. Szaflarski: Polska, mapa fizyczna 1:2,500.000 z ok. 1946 r. (z nazwami miast na Ziemiach Odzyskanych podanych wg uchwał Komisji Ustalania Nazw Miejscowości przy Ministerstwie Administracji Publicznej).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Krzysztof R. Mazurski, Andrzej Zieliński: Łużyce, Warszawa 1984, KAW, ISBN 83-0300772-6
  2. Statistisches Landesamt des Freistaates Sachsen, Kamenz, 2009
  3. Kamjenc w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom III (Haag – Kępy) z 1882 r.