Karpacz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Karpacz
Świątynia Wang
Świątynia Wang
Herb
Herb Karpacza
Dewiza: Miasto pod Śnieżką
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Powiat jeleniogórski
Gmina gmina miejska
Prawa miejskie 31 grudnia 1959
Burmistrz Radosław Jęcek
Powierzchnia 37,99 km²
Populacja (2011)
• liczba ludności
• gęstość

5026 [1]
131,7 os./km²
Strefa numeracyjna
(+48) 75
Kod pocztowy 58-540
Tablice rejestracyjne DJE
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Karpacz
Karpacz
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Karpacz
Karpacz
Ziemia 50°46′42″N 15°45′26″E/50,778333 15,757222
TERC
(TERYT)
5020106011
Urząd miejski
ul. Konstytucji 3 Maja 54
58-540 Karpacz
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikipodróże Informacje turystyczne w Wikipodróżach
Wikisłownik Hasło Karpacz w Wikisłowniku
Strona internetowa
Wijące się uliczki Karpacza nocą
Odsłonięcie hornfelsów przy ulicy Obrońców Pokoju - jedna z atrakcji naturalnych miasta
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny, ul.Konstytucji 3-go Maja

Karpacz (niem. Krummhübel) – miasto w województwie dolnośląskim, w powiecie jeleniogórskim. Położone w Sudetach Zachodnich, w dolinie rzeki Łomnicy.

Historycznie leży na Dolnym Śląsku. W latach 1945-1954 siedziba wiejskiej gminy Karpacz. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do województwa jeleniogórskiego.

Według danych z 31 marca 2011 r. miasto miało 5026 mieszkańców[1], a 31 grudnia 2013 - 4808[2].

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Według danych z roku 2007 Karpacz ma obszar 37,99 km² (118. lokata w kraju), w tym: użytki rolne 11%, użytki leśne 63%[3].

Według danych z 1 stycznia 2011 r. powierzchnia miasta wynosiła 37,99 km²[4]. Miasto stanowi 6,04% powierzchni powiatu.

Sąsiednie gminy: Kowary, gmina Podgórzyn. Na południu gmina sąsiaduje z Czechami.

Miasto jest położone w Karkonoszach, u stóp Śnieżki (1602 m n.p.m.), której polska część znajduje się w granicach miasta, w dolinie rzeki Łomnicy oraz potoków, będących jej dopływami[5].

Części miasta i osiedla[edytuj | edytuj kod]

Urzędowo wyróżnia się następujące części miasta[6]:

Osiedla nie wyróżnianie urzędowo:

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Dane z 31 grudnia 2007[8]:

Opis Ogółem Kobiety Mężczyźni
jednostka osób  % osób  % osób  %
populacja 4 997 100 2702 54,07 2295 45,93
gęstość zaludnienia
(mieszk./km²)
131,5 71,1 60,4

Historia[edytuj | edytuj kod]

Osada poszukiwaczy złota powstała w XII wieku. Pierwsze zapiski o Karpaczu pojawiły się w „Księgach Walońskich” z końcem XIV wieku. Dzielnicę Płóczki po raz pierwszy wymieniono w dokumencie z dnia 21 maja 1418 roku. Podczas wojny trzydziestoletniej (1618-1648) na terenie Karpacza osiedlili się uciekinierzy religijni z Czech. Po wybudowaniu kaplicy św. Wawrzyńca na Śnieżce (poświęconej 10 sierpnia 1681 roku przez cysterskiego opata Bernarda Rosę), Karpacz znalazł się na szlaku tzw. turystyki pielgrzymkowej. W 1772 roku założono szkołę ewangelicką. Poświęcony w dniu 28 lipca 1844 r. drewniany kościółek ewangelicki, sprowadzony z norweskiego miasteczka Vang przez króla Prus Fryderyka Wilhelma IV, stał się atrakcją turystyczną Karpacza – znaną obecnie jako Świątynia Wang. W związku z napływem turystów w II połowie XIX wieku nastąpił rozwój osady: powstały hotele, zajazdy i gospody. W górnej części miasta (ówcześnie Brückenberg) w 1914 r. znajdowało się 12 hoteli i 54 pensjonaty, dysponujące łącznie około tysiącem miejsc noclegowych[9].

W 1945 r. miejscowość została wcielona do Polski. Przez kilka pierwszych tygodni używano nazwy Szterlingowo, dla uczczenia dowódcy patrolu wojskowego, który jako pierwszy zdobył szczyt Śnieżki[10]. Używano również nazwy Krzywa Góra (m. in. dla stacji kolejowej). Z kolei na początku 1946 r. Komisja Ustalania Nazw Miejscowości przyjęła nazwę Drogosławice, która wywołała protesty miejscowych mieszkańców[11]. Ostatecznie Komisja zmieniła zdanie i w maju 1946 r. przyjęto obowiązującą do dziś nazwę Karpacz (nazwa ta pojawiła się już pod koniec 1945 r., czasem jako Karbacz). Pozostałą niemiecką ludność wysiedlono do Niemiec.

W 1954 r. utworzono osiedle Karpacz[12]. W 1960 r. z obszaru osiedla Karpacz ustanowiono miasto Karpacz[13].

W 2012 zakończono realizację tunelu pod stokiem "Kolorowa", który umożliwił wyprowadzenie ruchu samochodowego z głównego ciągu komunikacyjnego miasta i przekształcenie go w deptak. Wykonany w technice odkrywkowej tunel o stalowej konstrukcji nośnej znajduje się na wysokości 637,75 m n.p.m.., składa się z 854 segmentów, połączonych za pomocą 18.000 śrub i posiada wymiary: długość - 100 metrów, szerokość - 11 metrów, wysokość w najwyższym punkcie - 5,8 metra[14]. Przez tunel przeprowadzono jezdnię o 2 pasach ruchu o szerokości 3,5 m każdy; nie posiada on natomiast chodników dla pieszych. Koszt budowy trasy wyniósł 22.218.337,71 zł, natomiast zakończona rok wcześniej przebudowa ul. Parkowej (dojazdu do tunelu) - 8 mln zł[15], a jej wykonawcą była firma Skanska. Tunel został otwarty 18 grudnia 2012. Wraz z otwarciem obwodnicy ulica Konstytucji 3-go Maja stała się ulicą jednokierunkową, na której ruch odbywa się według zasad właściwych dla strefy zamieszkania.

29 października 2012 r. dotychczasowa przychodnia zdrowia została zamknięta, a w jej miejscu rozpoczęto budowę nowej, której uroczyste otwarcie nastąpiło 22.10.2014, a oddanie do użytku pięć dni później. W roku 2013 nastąpiło połączenie miejscowej szkoły podstawowej i gimnazjum w zespół szkół. Zawarto również na 30 lat umowę na dzierżawę stadionu miejskiego, w której dzierżawca zobowiązał się do budowy w jego miejscu Górskiego Wysokościowego Centrum Piłkarskiego - zadaszonego, pełnowymiarowego boiska ze sztuczną trawą, hotelu oraz podziemnego parkingu na 160 pojazdów[16].

W latach 2009-2012 gmina pozyskała fundusze unijne w wysokości 3.794, 27 zł na jednego mieszkańca.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są obiekty[17]:

  • miasto, z XIX/XX w.
  • kościół par. pw. Nawiedzenia NMP, mur.-szach.-drewn., z 1910 r.
  • kościół pomocniczy pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa, mur.-szach.-drewn., z 1908 r.
  • dworek myśliwski, ob. liceum, ul. Gimnazjalna 7
  • dawny dworzec kolejowy z wiatą peronową, ul. Kolejowa 3, z 1925 r.
  • chałupa (buda pasterska), ul. Konstytucji 3 Maja 27 (d. ul. 1 Maja 27), z XVII/XVIII w.,
  • dom, ul. Konstytucji 3 Maja 34, mur.-drewn.
  • karczma sądowa, ob. DW „Bachus”, ul. Konstytucji 3 Maja 37, obecny bud. z 1836 r., l. 1910-1920; obiekt przez ponad 225 lat stanowił własność rodziny Exnerów
  • dom, ul. Konstytucji 3 Maja 58, z 1910 r.
  • dom, ul. Karkonoska (d. Odrodzenia) 23, drewn., z trzeciej ćw. XIX w.
  • dom wycieczkowy, ob. hotel „Rezydencja”, ul. Parkowa 6 (d. ul. Waryńskiego), z l. 1900-1910
  • pensjonat „Patria”, ul. Słowackiego 1, z 1910 r.
  • zespół kościoła „Wang”:
    • kościół ewangelicki, drewn., z pocz. XIII w., l. 1842-45
    • cmentarz z murem oporowym
  • schronisko „Samotnia” nad Małym Stawem, drewn., z poł. XIX w., 1922 r.
  • schronisko „Strzecha Akademicka” , drewn., z 1907 r.
  • kaplica pw. św. Wawrzyńca na Śnieżce, drewn., z XVII w., XIX w.

Transport i komunikacja[edytuj | edytuj kod]

Historia kolei w Karpaczu sięga schyłku XIX w. 1 lipca 1895 uruchomiono 6,9 km jednotorową linię kolejową Mysłakowice – Karpacz. 19 czerwca 1934 zakończono elektryfikację tej linii (napięcie prądu: 15kV, prąd przemienny o częstotliwości 16⅔ Hz). Trakcję elektryczną zlikwidowano wkrótce po zakończeniu II wojny światowej (8 lipca 1945). W kwietniu 2000 wstrzymano na niej ruch pasażerski, a w styczniu 2003 zawieszono także przewozy towarowe. Na 3,14 km odcinku Karpacz – Miłków wznowiono w sierpniu 2006 ruch drezynowy[18], obecnie zawieszony.

Klimat[edytuj | edytuj kod]

W latach powojennych uruchomiono w Karpaczu (wys. 700 m n.p.m., 50°46′N 15°45′E/50,766667 15,750000) klimatologiczna stację meteorologiczną. Jej poprzedniczka, na wys. 605 m n.p.m., istniała i prowadziła pomiary meteo już w 1891 r. Średnie roczne ciśnienie atmosferyczne, w latach 1954-1965, wyniosło 932,6 hPa. Nieco wyższe wartości odnotowywano zazwyczaj w cieplejszej połowie roku, od maja do października – średnie ciśnienie miesięczne wahało się w przedziale od 933,7 hPa (maj i lipiec) do 935,2 hPa (wrzesień). Ze względu na usytuowanie stacji meteo na pn.-wsch. stoku i przewagę wiatrów NW notuje się bardzo wysoką frekwencję cisz (58,8%). W Karpaczu prawie 28% wszystkich wiatrów towarzyszy zjawiskom fenowym. Średnio, przez 11 dni w roku (zazwyczaj jesienią i zimą) w Karpaczu występują silne wiatry o prędkości przekraczającej 15 m/s.[19]

Średnia temperatura roczna w latach 1931-1970 wyniosła +5,9 °C. Najzimniejszym miesiącem jest styczeń ze średnią dobową wynoszącą –5,4 °C. W Karpaczu najcieplejsze bywają lipiec i sierpień ze średnimi temperaturami wynoszącymi odpowiednio: +14,9 °C i +14,3 °C. Rocznie notuje się tu zazwyczaj 93 dni ze średnią temperaturą dobową poniżej 0 °C (początek 7 XII, koniec 11 III), 195 dni ze średnią temperaturą powyżej +5 °C (od 13 IV do 26 X) i 132 dni z temperaturą dobową przekraczającą +10 °C. W środku lipca (od 12 do 24) – średnio przez 13 dni – średnia dobowa przekraczała w cieniu +15 °C.[20]

Wspólnoty religijne[edytuj | edytuj kod]

Na terenie miasta działalność prowadzą następujące związki wyznaniowe:

Sport i turystyka[edytuj | edytuj kod]

Karpacz zaliczany jest do znanych ośrodków turystycznych w Karkonoszach. Prócz popularnych tu możliwości zimowej turystyki sportowej, oferuje bogaty wachlarz turystyki górskiej, krajobrazowej. Posiada zasobną bazę noclegową (ok. 11 tys. miejsc noclegowych) i restauracyjno-wyżywieniową[22].

Wielką atrakcją Karpacza są pobliskie Karkonosze z najwyższym szczytem Sudetów – Śnieżką.

W Karpaczu i jego pobliżu znajduje się kilkanaście ośrodków narciarskich, spośród których największymi są:

W Karpaczu istnieją również skocznie narciarskie:

Znajduje się tu również Muzeum Sportu i Turystyki.

Od września 2003 organizowany jest międzynarodowy marszobieg "Lawina" na trasie Śnieżka - schronisko Samotnia.

Piesze szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

Inne atrakcje[edytuj | edytuj kod]

Administracja[edytuj | edytuj kod]

Karpacz ma status gminy miejskiej. Organem uchwałodawczym jest Rada Miejska w Karpaczu, składająca się z 15 radnych[25]. Organem wykonawczym samorządu jest Burmistrz Karpacza.

Burmistrzowie Karpacza:

Miasta partnerskie[32][edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Ludność. Stan i struktura w przekroju terytorialnym. Stan w dniu 31 III 2011.
  2. Dane z obwieszczenia komisarza wyborczego o ilości mandatów przypadających poszczególnym okręgom wyborczym w wyborach do Rady Powiatu Jeleniogórskiego w 2014r.
  3. Portal Regionalny i Samorządowy REGIOset (pol.). regioset.pl. [dostęp 2010-09-14].
  4. Powierzchnia i ludność w przekroju terytorialnym w 2011 r.. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2011-08-10. ISSN 1505-5507.
  5. Wg map topograficznych i Państwowego Rejestru Granic dostępnych w Geoportalu.
  6. 6,0 6,1 Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części, Dz. U. z 2013 r. poz. 200
  7. 7,0 7,1 Mapa "Polskie i czeskie Karkonosze", Wydawnictwo Turystyczne Plan, Wydanie XV, Jelenia Góra 2010
  8. Baza Demograficzna – Tablice predefiniowane – Wyniki badań bieżących; Stan i struktura ludności; Ludność według płci i miast (pol.). GUS. [dostęp 2010-09-14].
  9. Karpacz. Historia miasta (pol.). [dostęp 12 września 2009].
  10. Rocznik Jeleniogórski 2006, s. 139.
  11. Rocznik Jeleniogórski 2006, s. 135-136.
  12. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 października 1954 r. ws. utworzenia osiedli (Dz. U. z 1954 r. Nr 49, poz. 253).
  13. Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 4 grudnia 1959 r. (Dz. U. z 1959 r. Nr 66, poz. 408)
  14. Biuletyn Rady Miejskiej w Karpaczu nr 4/2012, grudzień 2012, ISSN 1428-8206
  15. Biuletyn Rady Miejskiej w Karpaczu nr 1/2011, ISSN 1428-8206
  16. Biuletyn Rady Miejskiej Karpacza nr 6/2013
  17. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 8.9.2012]. s. 47.
  18. Drezyny w Karpaczu (pol.). [dostęp 6 lutego 2014].
  19. Jan Kwiatkowski: Klimat. W: Karkonosze polskie. Wrocław: Polska Akademia Nauk, 1985, s. 88-94. ISBN 83-04-01586-2.
  20. Jan Kwiatkowski: Klimat. W: Karkonosze polskie. Wrocław: Polska Akademia Nauk, 1985, s. 94-97. ISBN 83-04-01586-2.
  21. Dane według raportów wyszukiwarki zborów (www.jw.org) z 8 stycznia 2014.
  22. Karpacz – główny ośrodek turystyczny Karkonoszy.
  23. Na odcinku pomiędzy Karpaczem a Przełęczą Karkonoską szlak zwany jest najpierw "Drogą Bronka Czecha", następnie "Ścieżką nad Reglami".
  24. http://www.karpacz.pl/pl/atrakcje/karczma-sadowa-1735-karpacz-gorny-morskie-oko
  25. Zarządzenie Nr 78 Wojewody Dolnośląskiego z dnia 29 marca 2010 r. ws. ustalenia liczby radnych (Dz. Urz. Woj. Dolnośląskiego z 2010 r. Nr 63 poz. 966)
  26. Uchwała Nr II/6/90 Rady Miejskiej w Karpaczu z dnia 12 czerwca 1990 r. ws. wyboru Burmistrza
  27. Uchwała Nr II/5/94 Rady Miejskiej w Karpaczu z dnia 8 lipca 1994 r. ws. wyboru Burmistrza
  28. Uchwała Nr II/3/98 Rady Miejskiej w Karpaczu z dnia 12 listopada 1998 r. ws. wyboru Burmistrza
  29. Obwieszczenie Komisarza Wyborczego we Wrocławiu z dnia 11 listopada 2002 r. (Dz. Urz. Woj. Dolnośląskiego z 2002 r. Nr 238, poz. 3315)
  30. Obwieszczenie Komisarza Wyborczego we Wrocławiu z dnia 27 listopada 2006 r. o wynikach wyborów wójtów, burmistrzów (Dz. Urz. Woj. Dolnośląskiego z 2006 r. Nr 256, poz. 3819, s. 22925)
  31. Obwieszczenie Komisarza Wyborczego we Wrocławiu z dnia 6 grudnia 2010 r. o wynikach wyborów wójtów, burmistrzów (Dz. Urz. Woj. Dolnośląskiego z 2010 r. Nr 233 poz. 3903)
  32. karpacz.pl

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]