Kamieniec (województwo zachodniopomorskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kamieniec
Państwo  Polska
Województwo zachodniopomorskie
Powiat policki
Gmina Kołbaskowo
Liczba ludności 300
Strefa numeracyjna (+48) 91
Tablice rejestracyjne ZPL
SIMC 0777763
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Kamieniec
Kamieniec
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kamieniec
Kamieniec
Ziemia 53°18′33″N 14°26′13″E/53,309167 14,436944Na mapach: 53°18′33″N 14°26′13″E/53,309167 14,436944

Kamieniec (do 1945 niem.: Schöningen) – wieś w Polsce położona na Wzniesieniach Szczecińskich w województwie zachodniopomorskim, w powiecie polickim, w gminie Kołbaskowo, w odległości 16 km na południowy zachód od Szczecina przy drodze lokalnej z Kołbaskowa do Pargowa, w pobliżu granicy z Niemcami.

W latach 1975-1998 miejscowość położona była w województwie szczecińskim.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wzniesienia Szczecińskie w okolicy Kamieńca

W rejonie wsi ciągłość osadnicza trwa od okresu kultury łużyckiej. Na wzniesieniu zwanym Świętą Górą (45 m n.p.m.) odkryto pozostałości grodziska wczesnośredniowiecznego z IX-X wieku. Również w pobliżu dzisiejszego Kamieńca, na zachodnich stokach morenowego Wału Bezleśnego, rozciągającego się na przestrzeni kilkunastu kilometrów – od Bezrzecza do brzegu Odry Zachodniej w Siadle Dolnym, odkryto pozostałości osad. W okolicy wsi znaleziono ponad czterokilogramowy skarb monet i ozdób z początku XI wieku świadczący o istniejącym pradawnym szlaku handlowym wzdłuż Odry. W 1124 roku przebywała tu misja chrystianizacyjna biskupa Ottona z Bambergu. Wieś opustoszała na przełomie XI i XII wieku.

Pierwsze udokumentowane wzmianki o wsi pochodzą z 1203 roku, kiedy to była własnością biskupa kamieńskiego. Od roku 1243 dziesięcinę ze wsi pobierał szczeciński klasztor cysterek, a od 1300 kościół św. Jakuba ze Szczecina.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

We wsi znajduje się XIII-wieczny kościół z ciosanego kamienia. Jest budowlą salową, prostokątną, orientowaną, bez chóru, z dobudowaną od zachodu wieżą, szerszą aniżeli nawa. Wieża wzniesiona na planie prostokąta posiadała pierwotnie jeszcze dwie szachulcowe, odeskowane kondygnacje, które uległy zniszczeniu.

Elewacje ścian wykonane są z kwadr granitowych ułożonych w regularne warstwy. Od strony zachodniej w elewacji wieży znajduje się portal główny, ostrołukowy, trzykrotnie schodkowany z klińców granitowych, dokładnie obrobionych. W ścianie południowej i północnej znajdują się również portale ostrołukowe, dwuuskokowe, wykonane z klińców granitowych, dokładnie obrobionych. Ściana wschodnia posiada trzy okna, a w jej szczycie znajduje się oculus w obramieniu ceramicznym.

Kościół ucierpiał znacznie podczas II wojny światowej i w stanie ruiny pozostawał aż do roku 1978. Po przebudowie portale w ścianie południowej i północnej pozostają zamurowane przy użyciu innego materiału, nie licującego z elewacją ścian. Wszystkie otwory okienne mocno rozglifione posiadają zmienione ceramiczne zwieńczenia.

Całość budowli nakryta jest ceramicznym dachem dwuspadowym. Hełm wieży natomiast pokryty jest ocynkowaną blachą.

Na wyposażeniu kościoła znajdują się następujące zabytkowe przedmioty:

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kosacki, Jerzy M. Ziemia szczecińska. Przewodnik turystyczny. Część II: Szczecin i okolice, Wyd. Szczecińska Agencja Turystyczna, Szczecin, 1994, ISBN 83-86507-10-1

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]