Kampania sześciodniowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kampania sześciodniowa
Wojny napoleońskie
Battle of Napoleon 6-day-war 1814.jpg
Jedna z bitew Kampanii Sześciodniowej
Czas 10–14 lutego 1814
Miejsce północno-wschodnia Francja
Terytorium Francja
Wynik zwycięstwo francuskie
Strony konfliktu
I Cesarstwo Francuskie Królestwo Prus
Cesarstwo Austriackie
Cesarstwo Rosyjskie
Dowódcy
Napoleon Bonaparte Gebhard von Blücher
Karl Philipp Schwarzenberg
Siły
30 000 120 000
Straty
3400 zabitych i rannych 17 750 zabitych i rannych
VI koalicja antyfrancuska

Lützen - Budziszyn - Großbeeren - Kaczawa - Drezno - Kulm - Dennewitz - Lipsk - Hanau - Sehested - Saint-Dizier - Brienne - Gdańsk - La Rothière - Mincio - Champaubert - Montmirail - Château-Thierry - Vauchamps - Mormant - Montereau - Bar-sur-Aube - Craonne - Laon - Reims - Arcis-sur-Aube - Claye-Souilly - Fère-Champenoise - Tuluza - Obrona Paryża


Kampania sześciodniowa

Kampania sześciodniowa, rozegrana pomiędzy 10 a 14 lutego 1814 roku, to seria ostatnich zwycięstw Napoleona w wojnie z wojskami VI koalicji antyfrancuskiej w obronie Franche-Comté i Paryża.

Z armią liczącą jedynie 30 000 ludzi, cesarz stawił czoła ponad półmilionowym siłom, podzielonym na kilka armii dowodzonym przez feldmarszałków Blüchera i Schwarzenberga nie licząc innych.

W czasie tej krótkiej kampanii Napoleon pokonał Blüchera czterokrotnie. W bitwach pod Champaubert, Montmirail, Château-Thierry i Vauchamps Napoleon zdołał zadać straty w wysokości 17 750 zabitych i rannych 120-tysięcznej armii Blüchera z wojskiem, którego liczebność nie przekraczała 30 000. Młode wojsko Cesarza zdało egzamin. Od czasu kampanii włoskiej nigdy nie wymagał tak wiele od żołnierzy, co zimą 1814 roku. Potwierdziła się jedna z jego maksym, że wojny wygrywa mądry wódz nogami swych żołnierzy. Kampania sześciodniowa, mimo błędów marszałków i generałów, okazała się zwycięską, co doprowadziło do uznania jej przez historyków za najznakomitszą kampanię cesarza[1].

W rzeczywistości zwycięstwa Napoleona, choć błyskotliwe, nie były na tyle znaczącymi, by zmienić w sposób decydujący strategicznego obrazu wojny, a armia Schwarzenberga, choć pobita, wciąż zagrażała stolicy Francji, która wpadła w ręce koalicjantów w końcu marca.

Bitwy Kampanii sześciodniowej[edytuj | edytuj kod]

  • Champaubert (10 lutego) – Rosjanie stracili 4000 ludzi, rosyjski generał Ołsufiew dostał się do niewoli, przy obliczanych na około 200 ludzi stratach francuskich[2].
  • Montmirail (11 lutego) – 4000 strat sprzymierzonych wobec 2000 francuskich[3].
  • Château-Thierry (12 lutego) – Prusacy stracili 1250 ludzi, Rosjanie 1500 (ponadto 9 dział), a Francuzi około 600 ludzi[4].
  • Vauchamps (14 lutego) – 7000 Prusaków i 16 dział wobec straty około 600 Francuzów[5].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • David Chandler: Dictionary of the Napoleonic Wars. Wordsworth Editions, 1999. ISBN 978-1-8536-7150-0.
  • Marian Kukiel: Dzieje oręża polskiego w epoce napoleońskiej 1795-1815. Poznań: 1912/repr. 1996. ISBN 83-86600-51-9.
  • Emil Marco de Saint-Hilaire: Historia Napoleona. Leon Rogalski (przekład). Gdańsk: Oficyna Wydawnicza FINNA, 2013. ISBN 978-83-280-0826-7.