Kampania sześciodniowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kampania sześciodniowa
Wojny napoleońskie
Battle of Napoleon 6-day-war 1814.jpg
Jedna z bitew Kampanii Sześciodniowej
Czas 10–14 lutego 1814
Miejsce północno-wschodnia Francja
Terytorium Francja
Wynik zwycięstwo francuskie
Strony konfliktu
I Cesarstwo Francuskie Królestwo Prus
Cesarstwo Austriackie
Cesarstwo Rosyjskie
Dowódcy
Napoleon Bonaparte Gebhard Leberecht von Blücher Karl Philipp Schwarzenberg
Siły
30 000 120 000
Straty
3400 zabitych i rannych 17 750 zabitych i rannych
VI koalicja antyfrancuska

Lützen - Budziszyn - Großbeeren - Kaczawa - Drezno - Kulm - Dennewitz - Lipsk - Hanau - Sehested - Saint-Dizier - Brienne - Gdańsk - La Rothière - Mincio - Champaubert - Montmirail - Château-Thierry - Vauchamps - Mormant - Montereau - Bar-sur-Aube - Craonne - Laon - Reims - Arcis-sur-Aube - Claye-Souilly - Fère-Champenoise - Tuluza - Obrona Paryża


Kampania sześciodniowa

Kampania sześciodniowa, rozegrana pomiędzy 10 a 14 lutego 1814 roku, to seria ostatnich zwycięstw Napoleona w wojnie z wojskami VI koalicji antyfrancuskiej w pobliżu Paryża.

Z armią liczącą jedynie 30 000 ludzi, cesarz stawił czoła ponad półmilionowym siłom, podzielonym na kilka armii dowodzonym przez feldmarszałków Blüchera i Schwarzenberga nie licząc innych.

W czasie tej krótkiej kampanii Napoleon pokonał Blüchera czterokrotnie. W bitwach pod Champaubert, Montmirail, Château-Thierry i Vauchamps Napoleon zdołał zadać straty w wysokości 17 750 zabitych i rannych 120-tysięcznej armii Blüchera z wojskiem, którego liczebność nie przekraczała 30 000, co doprowadziło do uznania Kampanii Sześciodniowej przez historyków za najznakomitszą kampanię cesarza.

W rzeczywistości zwycięstwa Napoleona, choć błyskotliwe, nie były na tyle znaczącymi, by zmienić w sposób decydujący strategicznego obrazu wojny, a armia Schwarzenberga, choć pobita, wciąż zagrażała stolicy Francji, która wpadła w ręce koalicjantów w końcu marca.

Bitwy Kampanii sześciodniowej[edytuj | edytuj kod]

  • Champaubert (10 lutego) – Rosjanie stracili 4000 ludzi, rosyjski generał Ołsufiew dostał się do niewoli, przy obliczanych na około 200 ludzi stratach francuskich[1].
  • Montmirail (11 lutego) – 4000 strat sprzymierzonych wobec 2000 francuskich[2].
  • Château-Thierry (12 lutego) – Prusacy stracili 1250 ludzi, Rosjanie 1500 (ponadto 9 dział), a Francuzi około 600 ludzi[3]
  • Vauchamps (14 lutego) – 7000 Prusaków i 16 dział wobec straty około 600 Francuzów[4].

Przypisy

  1. D.Chandler, ss.87
  2. Tamże, s.90
  3. Tamże, ss.286-287
  4. Tamże, s.459

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • David Chandler, Dictionary of the Napoleonic Wars, Wordsworth editions, 1999
  • Marian Kukiel, Dzieje oręża polskiego w epoce napoleońskiej 1795-1815, Poznań 1912/repr. 1996, ISBN 83-86600-51-9