Karabin Werndl M1867
| Werndl M1867/77 | |
 |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Austro-Węgry |
| Producent | Österreichische Waffenfabriksgesellschaft (ÖEWG) |
| Rodzaj | karabin jednostrzałowy |
| Dane techniczne | |
| Kaliber | 11,15 mm |
| Nabój | 11,15 × 58 mm R |
| Wymiary | |
| Długość | 1283 mm |
| Długość lufy | 838 mm |
| Masa | |
| broni | 4,1 kg |
| Inne | |
| Prędkość pocz. pocisku | 411 m/s |
Werndl M1867 – austro-węgierski karabin jednostrzałowy skonstruowany przez Josefa Werndla.
Spis treści |
Historia [edytuj]
Karabin Werndla wraz z karabinem Wänzl M1866 (który był modernizacją karabinu Lorenza) zastąpił w uzbrojeniu karabin odprzodowy Lorenz M1854.
Jednocześnie z karabinem piechoty do uzbrojenia wprowadzono karabinek przeznaczony dla jazdy. W 1873 do uzbrojenia wprowadzono wersję zmodernizowana karabinu i karabinka oznaczone jako M1873. Wersje karabinu M1867 i M1873 strzelały nabojami centralnego zapłonu M1867 kalibru 11,2x42R a karabinki M1867 i M1873 strzelały nabojami centralnego zapłonu M1867 11,2mm x 36R.
W 1877 roku do uzbrojenia wprowadzono nowe naboje centralnego zapłonu 11,15 x 58 mm R (przeznaczony dla karabinów) elaborowany 5 g prochu czarnego i 11,15 x 36 mm R (dla karabinków) elaborowany 2,6g (M1877) lub 2,4 g (M1882) prochu. Karabiny i karabinki przystosowane do zasilania nową amunicją oznaczono jako M1867/77 i M1873/77.
Od 1885 roku karabin Werndla był zastępowany przez karabiny powtarzalne skonstruowane przez Ferdinanda Mannlichera (początkowo M1886, M1888 a później M1890), jednak w magazynach doczekały do wybuchu I wojny światowej kiedy uzbrojono w nie jednostki pomocnicze i tyłowe. Karabiny Werndla M1873/77 stanowiły także uzbrojenie większości żołnierzy Legionów Polskich.
Opis [edytuj]
Karabin Werndla posiadał zamek obrotowy i kurek zewnętrzny. Po częściowym napięciu kurka należało obrócić zamek o 120° przy pomocy skrzydełka. Obrót powodował odsłonięcie wlotu komory nabojowej, a jeśli w komorze nabojowej znajdowała się łuska była ona lekko wysuwana. Po wsunięciu naboju i zamknięciu zamka należało napiąć kurek do końca. Po zwolnieniu spustu kurek uderzał w iglicę i powodował wystrzał. Koniec zwolnionego kurka wchodząc w wycięcie zamka ryglował go uniemożliwiając obrót.
Bibliografia [edytuj]
- Roman Matuszewski, Ireneusz J. Wojciechowski, Karabin Mannlicher wz. 1895, TbiU nr. 109 Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej 1886.ISBN 83-11-07321-X
- Ilustrowana Encyklopedia, Broń strzelecka XIX wieku, ESPADON 1995, ISBN 83-85489-14-2
