Kazania świętokrzyskie

Z Wikipedii

Komputerowy zapis liery "ą" występującej w zapisie "Kazań"

Kazania świętokrzyskie - znane z kilku pergaminowych pasków, które prof. Aleksander Brückner odkrył pod koniec XIX wieku w Bibliotece Petersburskiej w oprawie innego starego rękopisu. Paski służyły do jej wzmocnienia. Kazania świętokrzyskie uznawane są za jeden z najstarszych zabytków polskiego piśmiennictwa (XIV w., a być może nawet 2. poł. XIII w.). Kazania nazwano świętokrzyskimi, dlatego iż księga, w której się przechowały, była wcześniej własnością biblioteki klasztoru Benedyktynów na Łysej Górze w Górach Świętokrzyskich. Autor-kaznodzieja starał się nadać swoim kazaniom artystyczną formę, utrzymane są w tonie podniosłym, adresatem tych kazań są wykształceni ludzie. Według Teresy Michałowskiej (Średniowiecze) kodeks łaciński (do którego oprawy wykorzystano paski z zapisem kazań) niekoniecznie został oprawiony w bibliotece benedyktyńskiego konwentu Św. Krzyża na Łysej Górze, a co za tym idzie - nazwa nadana odnalezionym fragmentom może zostać uznana za mylną.

Obecnie Kazania znajdują się w Bibliotece Narodowej w Warszawie. Wersję cyfrową Kazań można zobaczyć w Cyfrowej Bibliotece Narodowej Polona - Oryginał Kazań świętokrzyskich w wersji elektronicznej