Władysław Semkowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Władysław Aleksander Semkowicz (ur. 1878, zm. 1949) – polski historyk, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, członek Polskiej Akademii Umiejętności, poszukiwacz i wydawca źródeł, badacz dziejów polskiego średniowiecza. Syn Aleksandra.

Zajmował się szeroką gamą nauk pomocniczych historii, jak paleografia, genealogia i heraldyka, stworzył też wiele map historycznych. Autor licznych opracowań, wśród nich Ród Awdańców w wiekach średnich[1]. W 1917 opiniował opracowane przez Komisję Archiwalną Tymczasowej Rady Stanu projekty nowej ustawy i regulaminów archiwalnych. Jego stanowisko zostało potem wykorzystane podczas prac nad reskryptem Rady Regencyjnej o archiwach[2].

W czasie okupacji początkowo uwięziony w wyniku Sonderaktion Krakau w Sachsenhausen, po zwolnieniu z obozu pracował w Instytucie Niemieckiej Pracy Wschodniej, według części historyków na polecenie AK[3]. Teza o rzekomej dobrowolnej kolaboracji z Niemcami, postawiona w kontrowersyjnej dla krakowskiego środowiska naukowego[4] pracy doktorskiej Anetty Rybickiej Instytut Niemieckiej Pracy Wschodniej. Kraków 1940-1945[5] spotkała się z krytyką krakowskiego środowiska naukowego[6][7][8].

Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1929)[9] przez prezydenta Ignacego Mościckiego oraz dwukrotnie odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (po raz drugi w 1936[10]).

Wybrane polskie wydania[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia nauk pomocniczych historii, Kraków 2000, ISBN 83-7052-850-3
  • Paleografia łacińska, Kraków 2002, ISBN 83-7052-532-6
  • Wywody szlachectwa w Polsce XIV-XVII w. Rocznik Towarzystwa Heraldycznego we Lwowie, Lwów 1913[11]
  • Geograficzne podstawy Polski Chrobrego, 1925
  • Akta unii Polski z Litwą 1396–1791, Kraków 1938 (wspólnie z Stanisław Kutrzeba)

Przypisy

  1. Wydane przez Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk: cz.1 (Poznań 1917), cz.2 (1919), cz.3 (1920).
  2. A. Rybarski, Centralny zarząd archiwalny w odrodzonej Rzeczypospolitej polskiej, „Archeion”, T. I (1927), s. 5.
  3. T. Bałuk-Ulewiczowa: Wyzwolić się z błędnego koła. Institut für Deutsche Ostarbeit w świetle dokumentów Armii Krajowej i materiałów zachowanych w Polsce, Kraków 2004, ISBN 83-89243-91-1.
  4. M. Wroński, KRYTYKA NAUKOWA cz. II.
  5. A. Rybicka, Instytut Niemieckiej Pracy Wschodniej. Kraków 1940-1945, Warszawa 2002, ISBN 83-7181-255-8.
  6. T. Bałuk-Ulewiczowa, Wyzwolić się z błędnego koła. Institut für Deutsche Ostarbeit w świetle dokumentów Armii Krajowej i materiałów zachowanych w Polsce, Kraków 2004, ISBN 83-89243-91-1.
  7. I. Lisiak, O historii, honorze i ... opluwaniu.
  8. A. Litewka, Kolaboranci?.
  9. 27 listopada 1929 „za zasługi na polu naukowem i społecznem” M.P. z 1929 r. Nr 274, poz. 630.
  10. 11 listopada 1936 „za wybitne zasługi na polu nauki i wychowywania młodzieży w duchu patriotycznym położone w latach 1905-1918” M.P. z 1936 r. Nr 263, poz. 464.
  11. Katalog Biblioteki Narodowej