Ketupa bosonoga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ketupa bosonoga
Ketupa zeylonensis[1]
(Gmelin, 1788)
Ketupa bosonoga
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd sowy
Rodzina puszczykowate
Podrodzina puszczyki
Rodzaj Ketupa
Gatunek ketupa bosonoga
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Ketupa bosonoga (Ketupa zeylonensis) – gatunek dużego ptaka z rodziny puszczykowatych. Zasiedla centralną, południową i wschodnią Azję, trzykrotnie odnotowana również w Turcji. Niezagrożona wyginięciem.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Całkowita długość ciała wynosi 50-57 cm, masa ciała ok. 1100 g[3]. Ogon mierzy 20,3 cm, dziób od jego kącików 5 cm, skrzydło 40,6 cm, skok 6,9 cm. Kantarek, pokrywy uszne i boki głowy białe do żółtobrązowego, pokryte ciemnymi paskami. Wierzch ciała rudobrązowy, z czarnymi, szerokimi pasami. Gardło białe. Pióra na brzuchu brązowaworude z czarnym paskiem wzdłuż stosiny oraz cieńszymi w poprzek. Na dużych i średnich pokrywach skrzydłowych białe lub płowe plamy. Lotki i sterówki ciemnobrązowe, z białawymi do brązowych wzorami. Dziób szarozielonkawy, podobnie jak i woskówka; nogi i stopy oraz tęczówki żółte[4].

Od spodu stopy wyposażone są w zaostrzone łuski, by zwiększyć ich chwytność[3].

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

W zależności od podgatunku ketupa bosonoga zasiedla[5]:

W kwietniu 1990 roku odnotowano ketupę bosonogą w okolicach Adany, zaś w październiku 2004 w okolicach miasta Antalya. W roku 2009 na początku lipca odnotowana została także w górach Taurus (Turcja)[6]. Występowała w Izraelu, lecz prawdopodobnie jest tam wymarła[7].

Środowisko życia stanowią różnego typu lasy w okolicy wolno płynących strumieni. W Chinach spotykana na wysokości 600-1900 m n.p.m., w Tajlandii do 800 m n.p.m.[3].

Zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Lotki ketupy bosonogiej nie posiadają charakterystycznego dla sów miękkiego pokrycia

Pożywienie stanowią głównie ryby, skorupiaki oraz płazy. Nieco rzadziej ketupa bosonoga zjada węże, jaszczurki, gryzonie, duże owady oraz ptaki; kilkukrotnie obserwowano zjadanie padliny. Aktywna zarówno o zmierzchu i w nocy, jednakże bywa obserwowana także w dzień, gdy przesiaduje na gałęzi; czyni to szczególnie w pochmurną pogodę. Przebywa samotnie lub parami. W locie dźwięk nie jest tłumiony jak u innych sów, gdyż brak charakterystycznego miękkiego pokrycia lotek[3].

Lęgi[edytuj | edytuj kod]

Okres lęgowy przypada na okres wolny od monsunów, by poziom wody był niższy, co ułatwia znalezienie zdobyczy. Gniazdo mieści się w dziupli lub innym zagłębieniu; może wykorzystywać opuszczone gniazda szponiastych. Kremowe jaja składane w liczbie 1-3 mierzą około 5,3-6x4,5-4,8 cm[8]. Inkubacja trwa 34-38 dni, wysiaduje jedynie samica. W trakcie obserwacji pisklęcia w niewoli w Paignton Zoo w wieku 20 dni zaczynało ono się bronić poprzez kłapanie dziobem i syczenie[9]. Po 50 dniach od wyklucia są w pełni opierzone[3].

Przypisy

  1. Ketupa zeylonensis w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Ketupa zeylonensis. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Nicole Bouglouan: Brown Fish-Owl. Oiseaux-Birds, 9 stycznia 2013.
  4. W.T. Blanford: The fauna of British India, including Ceylon and Burma - Birds. T. 3. 1985, s. 281-282.
  5. Frank Gill, David Donsker (red.): Family Strigidae (ang.). IOC World Bird List: Version 4.2. [dostęp 2014-08-02].
  6. Arnoud B van den Berg, Soner Bekir & The Sound Approach: Brown Fish Owl in Turkey and first breeding record for WP. Dutch Birding, 13 lipca 2013.
  7. Deane Lewis: Brown Fish Owl - Bubo zeylonensis. Owl Pages, 23 lipca 2013.
  8. Eugene W. Oates: Catalogue of the collection of birds' eggs in the British museum (Natural history). T. 2. Charadriiformes to Strigiformes. 1902, s. 321.
  9. J. Gregson. Rearing the Brown Fish Owl Ketupa Zeylonensis at the Paignton Zoo (Devon). „Avicultural Magazine”. 92, 1986. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]