Antalya

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy miasta. Zobacz też: inne znaczenia tej nazwy.
Antalya
Antalya
Państwo  Turcja
Prowincja Antalya
Burmistrz Menderes Mehmet Tevfik Türel
Powierzchnia 1417 km²
Wysokość 35 m n.p.m.
Populacja (2010)
• liczba ludności
• gęstość

1 001 318 [1]
478 os./km²
Nr kierunkowy 0242
Kod pocztowy 07x xx
Tablice rejestracyjne 07
Położenie na mapie Turcji
Mapa lokalizacyjna Turcji
Antalya
Antalya
Ziemia 36°53′02,94″N 30°42′20,25″E/36,884150 30,705625Na mapach: 36°53′02,94″N 30°42′20,25″E/36,884150 30,705625
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikipodróże Informacje turystyczne w Wikipodróżach
Strona internetowa

Antalya (gr. ΑττάλειαAttália, łac. Attalea) – miasto w południowo-zachodniej Turcji, nad zatoką Antalya (Morze Śródziemne) w starożytnej krainie Pamfilia, u południowych podnóży gór Taurus, ośrodek administracyjny prowincji Antalya. Około 964,9 tys. mieszkańców. Znany kurort wypoczynkowy na Riwierze Tureckiej, w szczycie sezonu turystycznego populacja miasta wzrasta nawet do 2 milionów osób.

Historia miasta[edytuj | edytuj kod]

Tereny południowego wybrzeża Anatolii zamieszkane były od czasów prehistorycznych. Istnieją też bezpośrednie przekazy dotyczące migracji populacji w tym regionie w starożytności. Samo miasto (pod nazwą Attalia) zostało założone w tym miejscu w 150 r. p.n.e. przez króla Pergamonu Attalosa II. Po śmierci Attalosa III, ostatniego pergamońskiego władcy, w 133 r. p.n.e. miasto przypadło w udziale Rzymianom.

Chrześcijaństwo rozpowszechniło się w rejonie Attalii po II wieku. Jak odnotowano w Dziejach Apostolskich Attalię odwiedził Paweł z Tarsu (Dz. Ap. 14,25-26). Po przekazywaniu nauki Chrystusa w Pizydii i Pamfilii Święty Paweł i Święty Barnaba odpłynęli z Attalii do Antiochii.

Po upadku Cesarstwa rzymskiego na zachodzie, Antalya pozostała w granicach jego wschodniej części, zwanej potem Cesarstwem Bizantyjskim. Na ten okres przypada era znacznego rozkwitu miasta. Było ono między innymi siedzibą biskupstwa.

W VII w. n.e. Attalia wielokrotnie ucierpiała od najazdów arabskich. Pomimo tego w mieście wciąż rozwijał się handel, gdyż założono tu komorę celną dla wszystkich statków płynących ze wschodu na zachód. Musiały one uzyskać w Attalii zezwolenie na dalszą podróż. W tym okresie miasto pełniło również ważną rolę militarną, strzegąc południowej Anatolii przed najazdami muzułmanów. Znajdował się tu również bizantyjski ośrodek wywiadowczy na kraje arabskie.

Pod koniec XI wieku miasto zostało zajęte przez Turków seldżuckich. Bizantyjczycy zdołali je jednak wkrótce odzyskać dzięki sukcesom I wyprawy krzyżowej. Po zajęciu Konstantynopola przez krzyżowców miasto przejściowo zajęli Włosi. W 1207 przeszło ono pod władzę sułtanatu Ikonion. Od tamtej pory Antalya przechodziła pod panowanie wielu narodów, m.in. Wenecjan i Genuańczyków, aż w 1423 roku sułtan Murad II ostatecznie włączył ją do Turcji Osmańskiej[1] .

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Najbardziej charakterystyczną budowlą miasta jest pojedynczy minaret Yivli, pozostałość dawnego meczetu. Do innych atrakcji miasta zalicza się też rzymska Brama Hadriana z II wieku oraz historyczna część miasta Kaleici ze słynnym minaretem Kesik.

Brama cesarza Hadriana

Dojazd[edytuj | edytuj kod]

Za miastem znajduje się port lotniczy Antalya, obsługujący loty do ważniejszych miast w Europie Zachodniej, z tanich linii lotniczych lata tu Air Berlin (połączenia m.in. z Berlina i Wiednia), latają tu też linie czarterowe, m.in. SunExpress. Lotnisko obsługuje też loty krajowe, głównie do Stambułu, aczkolwiek są też bezpośrednie połączenia z Ankarą, Izmirem i kilkoma innymi miastami. Główne linie lotnicze obsługujące loty krajowe to Turkish Airlines i Onur Air.

Miasto ma też dobre połączenia autobusowe, licznie firmy obługują trasy do większości miast w Turcji. Małe busy (zwane dolmuş) jeżdżą na krótszych trasach do Kaş, Alanyi i drobnych miejscowości wypoczynkowych w regionie.

Antalya nie ma połączenia kolejowego.

Panorama miasta
Panorama miasta

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Miasta partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Piotr Krupczyński [w:], Encyklopedia Kultury Bizantyńskiej, Warszawa 2002, s. 55-56.