Kikinda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kikinda
Кикинда
Kikinda
Herb
Herb Kikindy
Państwo  Serbia
Okręg północnobanacki
Burmistrz Branislav Blažić
Wysokość 173 m n.p.m.
Populacja (2002)
• liczba ludności

41 704
Nr kierunkowy +381 0230
Kod pocztowy 23300
Tablice rejestracyjne KI
Położenie na mapie Serbii
Mapa lokalizacyjna Serbii
Kikinda
Kikinda
Ziemia 45°49′42″N 20°27′55″E/45,828333 20,465278Na mapach: 45°49′42″N 20°27′55″E/45,828333 20,465278
Strona internetowa

Kikinda (węg. Nagykikinda, rum. Chichinda Mare, słow. Kikinda) - miasto w północnej Serbii, w okręgu Wojwodina, przy granicy z Rumunią.

Geografia[edytuj | edytuj kod]

Miasto znajduje się w północnej części okręgu Banat, w niewielkiej odległości od granicy serbsko-rumuńskiej. Teren płaski, głównie rolniczy. Klimat ciepły umiarkowany. Miasta w niedalekiej odległości Kikindy, również należące do tego okręgu: Mokrin, Iđoš, Bašaid, Bikač, Banatska Topola, Rusko Selo, Novi Kozarci, Banatsko Veliko Selo, Nakovo i Sajan.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wykopaliska archeologiczne ujawniły stare osady na terenie dzisiejszego miasta. W 1423 r. miasto wchodziło w skład dóbr Królów Węgierskich jako Nađ Kekenj. W XVIII w. miasto było ośrodkiem dystryktu, a w 1893 r. otrzymuje status wolnego królewskiego miasta. W 1941 r., podczas wojny narodowowyzwoleńczej, ma miejsce organizacja specjalnych grup oporu, w których skład wchodziły partyzantki Kikindy, Mokrinu oraz inne.

Kultura[edytuj | edytuj kod]

Miasto posiada takie zabytki i obiekty z możliwością zwiedzania, jak: Muzeum Narodowe, Archiwum Historyczne, Prawosławne cerkwie z pracami Teodora Ilića Češljara, budowle z I poł. XIX w., tablica poświęcona pamięci rozstrzelanym partyzantom walczącym o wolność miasta, która znajduje się na dziedzińcu budynku władz, replika mamuta Kiki, którego kości znajdują się w Muzeum. Od roku 1982 istnieje Międzynarodowe Sympozjum Rzeźb Terakotowych Terra, której kolekcja ponad tysiąca rzeźb stanowi unikatową kolekcję nowoczesnej rzeźby terakotowej na świecie.

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Najbardziej rozwinięty jest sektor budowlany, dzięki rozwojowi produkcji materiałów budowlanych a także zakłady przetwórstwa spożywczego w rolnictwie. W mieście działa również odlewnia żeliwa i tempery. Dochody przynoszą także centrum rekreacji, miejsca udostępnione do polowań oraz kanał DTD udostępniony dla wędkarstwa.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Liczba mieszkańców w 2003 roku wynosiła ok. 42 tys.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Miasta partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]