Kość strzałkowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kość strzałkowa
Kość strzałkowa

Kość strzałkowa, strzałka[1] (łac fibula) – kość długa. Występuje u człowieka i zwierząt Jest ona wyczuwalna po stronie bocznej goleni, poniżej kłykcia bocznego piszczeli. Koniec bliższy stanowi głowa strzałki (łac. caput fibule) na której jest powierzchnia stawowa do połączenia z kłykciem bocznym kości piszczelowej. Utworzą razem staw piszczelowo-strzałkowy. Trzon strzałki, podobnie jak kości piszczelowej, posiada trzy powierzchnie i trzy brzegi; brzeg skierowany do kości piszczelowej zwany brzegiem międzykostnym. Koniec dalszy strzałki tworzy, przypominająca kształtem głowę żmii, kostka boczna, wyraźnie zarysowująca się poprzez skórę, sięgająca niżej do kostki przyśrodkowej. Przyśrodkowa powierzchnia kostki bocznej pokryta jest powierzchnią stawową i łączy się z kością skokową. Powyżej tej powierzchni stawowej jest powierzchnia do połączenia z kością piszczelową. Utworzą razem więzozrost piszczelowo-strzałkowy.

Przypisy

  1. Jest to prawidłowa nazwa występująca u człowieka. źródło - "Podstawy anatomii człowieka" Bogusław Gołąb.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.