Obojczyk (anatomia)
Obojczyk (łac. clavicula) – kość długa, łącząca łopatkę i mostek. Obojczyk stanowi jedyne połączenie szkieletu kończyny górnej ze szkieletem osiowym[1].
Obojczyk jest widoczny i łatwo wyczuwalny, szczególnie przy podniesionej obręczy barkowej (np. przy maksymalnym wyciągnięciu ręki do przodu), kiedy dół nadobojczykowy jest pogłębiony, oraz u osób chudych[1].
Spis treści |
Rozwój i budowa [edytuj]
Część środkowa rozwija się na podłożu łącznotkankowym, końce na podłożu chrzęstnym[1]. Ma kształt podłużny, jest wygięty lekko w kształcie litery S[1]. Ma koniec barkowy (łac. extrermitas acromialis) - boczny i koniec mostkowy (łac. extremitas sternalis) - przyśrodkowy[1]. Pomimo tego, że jest kością długą nie posiada on jamy szpikowej lub ma ją bardzo niewielką[1].
Przyczepy mięśni i więzadeł [edytuj]
Przyczepiają się do niego ważne mięśnie: do powierzchni górnej przyśrodkowo- mięsień mostkowo-obojczykowo-sutkowy i mięsień piersiowy większy, a bocznie mięsień naramienny i czworoboczny; na powierzchni dolnej znajduje przyczep mięśnia mostkowo-gnykowego (łac. m. sternohyoideus), bocznie do niego zlokalizowany jest wycisk więzadła żebrowo-obojczykowego (łac. impressio ligamenti costoclavicularis), do którego przyczepia się owo więzadło, bocznie od niego znajduje się miejsce przyczepu mięśnia podobojczykowego, a także guzek stożkowaty (łac. tuberculum conoideum) i kresa czworoboczna (łac. linea trapezoidea), dwa ostatnie są miejscem przyczepu więzadła kruczo-obojczykowego (łac. ligamentum coracoclaviculare).
Przypisy [edytuj]
Bibliografia [edytuj]
- Adam Bochenek, Michał Reicher: Anatomia człowieka T.I. Warszawa: PZWL, 1968, s. 406-409.
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||
