Kod da Vinci

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy filmu. Zobacz też: Kod da Vinci – gra video.
Kod da Vinci
The Da Vinci Code
Gatunek dramat thriller
Data premiery Ziemia 17 maja 2006
Polska 19 maja 2006
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język  angielski
Czas trwania 149 minut
Reżyseria Ron Howard
Scenariusz Akiva Goldsman
Główne role Zobacz obok
Muzyka Hans Zimmer
Zdjęcia Salvatore Totino
Scenografia Giles Masters
Tony Reading
Allan Cameron
Richard Roberts
Kostiumy Daniel Orlandi
Montaż Daniel P. Hanley
Mike Hill
Produkcja John Calley
Brian Grazer
Wytwórnia Columbia Pictures
Imagine Entertainment
Skylark Productions
Dystrybucja Columbia Pictures
Budżet 125 milionów $

Kod da Vinci (ang. The Da Vinci Code) – ekranizacja powieści Dana Browna Kod Leonarda da Vinci wydanej w 2004. Film kręcono m.in. w oryginalnych wnętrzach francuskiego muzeum Luwr i anglikańskiej katedrze w Lincoln. Światowa premiera filmu: 17 maja 2006.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Akcja filmu[edytuj | edytuj kod]

Robert Langdon, profesor historii Uniwersytetu Harvarda, służbowo przebywający w Paryżu, otrzymał podczas prezentacji własnej książki informację od paryskiej policji, że kustosz muzeum Luwru, Jacques Sauniere, został zamordowany w środku nocy. Stało się to w części galerii, w której eksponowana jest Mona Lisa. Okazało się, że w chwili śmierci przekazał niezwykle złożoną i tajemniczą wiadomość dla swej wnuczki, Sophie Neveu, zatrudnionej przez paryską policję jako kryptolog. Śledztwo wnuczki wykazało, że zmarły należał do tajnego Zakonu Syjonu (Prieuré de Sion), którego członkami byli również Leonardo da Vinci, Victor Hugo czy Isaac Newton. Zamordowany kustosz był Wielkim Mistrzem tego zakonu, a jego śmierć ma prawdopodobnie związek z tajemnicą sięgającą początków chrześcijaństwa. Robert Langdon i Sophie Neveu zostają oskarżeni o zabójstwo kustosza.

Ukrywając się podczas własnego śledztwa, Robert i Sophie natrafiali wciąż na znaki, rodzaj kodowanych wiadomości i symboli, ukryte w różnych dziełach Leonarda da Vinci. O pomoc poprosili starego znajomego Roberta, Sir Leigha Teabinga, badacza świętego Graala. Teabing poinformował ich o rewolucyjnych odkryciach i wiadomościach, prowadzących do świętego Graala czy danych o tym, że Jezus Chrystus ożenił się z Marią Magdaleną i miał z nią córkę, co wskazywało, że Kościół katolicki zbudowano na kłamstwie. Opus Dei, przedstawiona w filmie jako mafijna organizacja watykańska, podjęła próbę zlikwidowania dowodów mogących to ujawnić. Podczas dalszych poszukiwań w Londynie śladów prawdziwego początku Kościoła katolickiego stało się jasne, że wszystkie prowadzą do jednego człowieka. W dramatycznym zakończeniu filmu Leigh Teabing przyznaje się, że wikłał sieć fikcji, aby rzekomo poszukiwać św. Graala, w zamyśle mając jednak zupełnie inny cel. Langdon, przechytrzając ścigającą go policję i członków Opus Dei, wychodzi z wszystkich opresji zwycięsko. Sophie dowiaduje się, że sama w prostej linii jest potomkiem Jezusa Chrystusa i Marii Magdaleny, a nad jej losem czuwa liczna grupa członków Zakonu Syjonu. Po całej akcji Robert podczas golenia się w paryskim hotelu doznaje kolejnego olśnienia. Udaje się do Luwru, aby rozszyfrować na nowo wiadomość zamordowanego kustosza muzeum Luwru: św. Graal to w rzeczywistości Maria Magdalena, spoczywająca w sarkofagu pod szklaną piramidą na dziedzińcu muzeum.

Wydźwięk filmu[edytuj | edytuj kod]

Pomimo zapewnień twórców filmu, że jest on fabularną fikcją, wywołał on już przed premierą kontrowersje w środowiskach katolickich. Część duchownych nawoływała do bojkotu filmu, jako szerzącego nieprawdziwy obraz historii i Kościoła katolickiego. Inni uznali, że tezy zawarte w filmie nie są zagrożeniem dla wiernych, a nawet mogą pobudzić ich do głębszego zapoznania się z prawdami wiary. Film wywołał szereg publikacji prasowych, dowodzących nieprawdziwości jego oraz książki, na której jest oparty. Opus Dei nie odnosiło się bezpośrednio do treści zawartych w książce i filmie, zaś "zamieszanie medialne" wywołane premierą postanowiło wykorzystać na rozpropagowanie głoszonych przez siebie idei. Po protestach duchownych prawosławnych na Białorusi projekcje filmu zostały wstrzymane. W Chinach film został wycofany z kin z powodu zbyt dużych zysków, jakie zaczął przynosić kinematografii USA.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Strony popierające film

Strony krytyczne wobec filmu