Korabl-Sputnik 5
| Korabl-Sputnik 5 | |
 |
|
| Inne nazwy | Sputnik 10, Wostok 3KA 2 |
| Zaangażowani |  OKB-1 (obecna RKK Energia), ZSRR |
| Indeks COSPAR | 1961-009A |
| Rakieta nośna | Wostok 8K72K |
| Miejsce startu | Bajkonur, Kazachstan |
| Orbita (docelowa, początkowa) |
|
| Perygeum | 164 km |
| Apogeum | 230 km |
| Okres obiegu | 88,42 min |
| Nachylenie | 64,9° |
| Mimośród | 0,005015 |
| Czas trwania | |
| Początek misji | 25 marca 1961 (05:54:00 GMT) |
| Koniec misji | 25 marca 1961 |
| Powrót do atmosfery | 26 marca 1961 |
| Wymiary | |
| Kształt | kuli połączonej ze ściętym stożkiem |
| Masa całkowita | 4695 kg |
Korabl-Sputnik 5 – testowy radziecki statek kosmiczny, piąty, ostatni, prototyp statków Wostok, drugi w konfiguracji 3KA – całkowicie przygotowanej do lotu człowieka – którą, 12 kwietnia 1961, poleciał Jurij Gagarin. Wyniósł na orbitę psa „Gwiazdeczkę” i manekina. Jednym z ważniejszych celów tej misji było sprawdzenie systemów łączności radiowej i głosowej ze statkiem na orbicie.
Spis treści |
Przebieg misji [edytuj]
Wszystkie transmitowane komunikaty z i do statku zostały nagrane wcześniej. Jednym z komunikatów był nagrany przez szefa kosmonautów, Nikołaja Kamanina, tekst „Kedr”, (nazwa kodowa pojazdu Wostok 1 pilotowanego przez Gagarina w kwietniu 1961) ja „Zaria”, [nazwa kodowa centrum dowodzenia] sprawdzenie nadawania: 1, 2, 3, 4, 5. Jak mnie odbierasz? Ja „Zaria”. Odbiór.[1]
Na godzinę przed startem pojawiła się sygnalizacja usterki w trzecim członie rakiety. Siergiej Korolow, po konsultacjach z Kosbergiem, postanowił kontynuować start[2]. Po pomyślnym wystrzeleniu i wykonaniu jednego okrążenia Ziemi, kapsuła powrotna oddzieliła się od reszty statku i weszła w atmosferę. 18 minut po starcie, już z orbity, otrzymano pierwsze sygnały ze statku. Trzema samolotami Ił-14 do Moskwy wrócili obserwujący start oficerowie wojska i kosmonauci, łącznie 34 osoby. Tuż przed odlotem otrzymali wiadomość, że lądowanie kapsuły nastąpiło koło wsi Bolszaja Sosnowa (ang. Bolshaya Sosnova), około godziny 7:40. Manekin, „Iwan Iwanowicz”, został katapultowany wcześniej i wylądował na spadochronie. Odebrano silne sygnały z radionadajników statku oraz poprawny sygnał otworzenia spadochronu.
Odzyskanie kapsuły powrotnej [edytuj]
Znalezienie i odzyskanie kapsuły powrotnej sprawiło Sowietom dużo problemów, głównie z powodu śnieżnych zamieci przechodzących nad terenem lądowania. Opis akcji poszukiwawczej zachował się we wspomnieniach V.P. Efimowa[3], pracownika zakładów NPP Zwiezda, odpowiedzialnego za skafander kosmiczny.
| „ |
Ekipę mającą dostać się do kapsuły stanowiło siedmiu ludzi. Wysłano ich do Kujbyszewa. Burza śnieżna opóźniała ich odlot do miejsca lądowania kapsuły, gdy niespodziewanie zostali wezwani na wojskowe lotnisko w Kriażu, niedaleko od Kujbyszewa. Stamtąd mieli lecieć do Iżewska. Podczas lotu, około 14 czasu lokalnego, poprzez radio otrzymali wiadomość, że statek i makieta kosmonauty, „Iwan Iwanowicz”, wylądowały niedaleko wioski Bolszaja Sosnowa, około 80 km od Iżewska, za hydroelektrownią „Wotkinskaja”. Z powodu śnieżnych zamieci, ekipa poszukiwawcza nie zdołała wylądować śmigłowcem w pobliżu kapsuły. Do ochrony miejsca lądowania zrzucono 30 spadochroniarzy. Zapasy dla nich, również zrzucane z powietrza, zostały rozproszone przez silny wiatr. Spadochroniarze pozostali przy kapsule na noc. Następnego ranka, 26 marca, wysłano na miejsce lądowania czteromiejscowy samolot. Jednak przy starcie doszło do poślizgu i samolot, ze złamaną płozą, wyrzuciło w śnieżną zaspę. Kolejny samolot wystartował pomyślnie i wylądował, wraz z trzema członkami ekipy poszukiwawczo-ratunkowej, blisko kapsuły, we wsi Bolszaja Sosnowa. Na terenach tych było ponad 1,5 m śniegu, co uniemożliwiało normalne dojście do miejsca lądowania. Problem rozwiązali mieszkańcy wsi, którzy dostarczyli konny zaprzęg. Kapsuła leżała w wąskim parowie, obok leżał spadochron. Jeden z ratowników pozostał przy kapsule, a pozostali dwaj udali się na poszukiwania manekina kosmonauty. Znaleziono go nieopodal, przy strumieniu, na niewielkim kawałku niezalesionej ziemi. Spadochron częściowo wisiał na drzewie. |
” |
Efimow opisuje również oburzenie mieszkańców wsi, którzy skarżyli się, że spadochroniarze nie pozwolili im udzielić pomocy człowiekowi w skafandrze kosmicznym. Mieszkańcy nie wierzyli zapewnieniom żołnierzy, że w skafandrze znajduje się manekin. Aby ich uspokoić, zezwolono jednemu z członków starszyzny na podejście do „Iwana Iwanowicza” i dotknięcie jego gumowej twarzy. To usatysfakcjonowało mieszkańców i wrócili oni do swoich normalnych spraw.
Przypisy
- ↑ Strona domowa Svena Grahna
- ↑ Encyclopedia Astronautica
- ↑ Russian Space History, Katalog sprzedaży 6516 w Sotheby, 11 grudnia 1993, obiekt 10 via strona domowa Svena Grahna
Bibliografia [edytuj]
|
||||||||||
