Kwant-1
| Kwant-1 | |
_cropped.jpg) |
|
| Zaangażowani |  Państwowe Produkcyjno-Badawcze Centrum Kosmiczne im. M. Chruniczewa |
| Rakieta nośna | Proton K |
| Miejsce startu | Bajkonur, Kazachska SRR |
| Opis | |
| Komponent stacji | Mir |
| Typ elementu | laboratorium |
| Konstrukcja bazowa | TKS (tylko napęd) |
| Czas trwania misji | |
| Start | 31 marca 1987 (00:06 GMT) |
| Dokowanie | 11 kwietnia 1987 |
| Powrót do atmosfery | 23 marca 2001 |
| Wymiary | |
| Długość | 5 m |
| Średnica | 4,3 m |
| Masa całkowita | (na starcie) 20 000 kg |
| Pojemność hermetyzowana | 40 m3 |
Kwant-1 (ros. Квант-1) – drugi moduł rosyjskiej stacji kosmicznej Mir, a także pierwszy moduł naukowy, który zacumował do modułu głównego stacji (DOS-7). Był to jedyny moduł Mira nieposiadający własnego napędu, operację korekcji orbity i zbliżania do stacji wykonywał napęd konstrukcyjnie bazujący na statku TKS. Napęd ten, po zadokowaniu Kwanta-1 do modułu DOS-7, odłączył się od modułu, a następnie przeprowadził manewr deorbitacji i spłonął nad Pacyfikiem przy wejściu w atmosferę.
Opis [edytuj]
Kwant-1 był pierwszym z radzieckich modułów stacji kosmicznych nowej generacji oznaczonych indeksem 37K. Moduły te miały taki sam napęd jak Kwant-1, jednak ich celem były stacja Mir i planowana niegdyś stacja Mir 2, ponadto niektóre miały być wystrzeliwane i wypuszczane na orbitę przez radzieckie promy Buran. Po wystrzale Kwanta-1 prace nad tymi modułami przerwano.
Kwant-1 służył na stacji Mir jako laboratorium do badań z zakresu fizyki aktywnych galaktyk, kwazarów i gwiazd neutronowych, a także eksperymentów biotechnologicznych. Wyposażenie Kwanta-1 stanowiły:
- Teleskop rentgenowski
- Teleskop promieni UV
- Kamera szerokokątna
- Materiały do eksperymentów z promieniami X
- Detektor promieniowania rentgenowskiego i promieni gamma
- Aparat do elektroforezy Swietlana
- Żyroskopy do orientacji stacji na orbicie
- Generatory tlenu: Wika (w latach 90. wywołały pożar na stacji) i Elektron
- Sprzęt do usuwania tlenku węgla (IV) z powietrza
- Panel słoneczny, zamontowany na DOS-7 po dokowaniu Kwanta-1
Specyfikacje modułu:
- Długość: 5 m
- Średnica: 4,3 m
- Poj. hermetyzowana: 40 m3
- Masa startowa: 20 t (licząc napęd FSM)
Od wystrzału po zniszczenie [edytuj]
Kwant-1 został wystrzelony 31 marca 1987, z Kompleksu startowego nr 200 w Bajkonurze za pomocą rakiety Proton K. Do Mira zadokował 11 kwietnia (miał zadokować 9 kwietnia, jednak ze względu na problemy z systemem zbliżania Igła nastąpiło 2-dniowe opóźnienie). W tym czasie załogę Mira stanowili kosmonauci przybyli na pokładzie statku Sojuz TM-2, którzy usunęli przyczynę zakłóceń (torbę ze śmieciami w porcie cumowniczym).
W 1991 rozpoczęto rozbudowę Kwanta-1, która trwała do 1998 roku. Do modyfikacji modułu należą:
- instalacja dźwigarów: Sofora i Rapana w celu przeprowadzania eksperymentów na zewnątrz stacji
- montaż jednostki VDU w celu zwiększenia zdolności kontroli wysokości
- przeniesienie paneli słonecznych z modułu Kristał
W marcu 2001 rufowy port cumowniczy Kwanta-1 służył za miejsce cumowania dla statku Progress M1-5, którego silników użyto do deorbitacji i zniszczenia stacji Mir. Niespalone resztki modułu Kwant-1, jak i pozostałych do dziś spoczywają na dnie Pacyfiku.
